Par 1
Het ademhalingsstelsel bestaat uit de longen en luchtwegen. Met het ademhalingsstelsel neemt het
lichaam gassen uit de lucht en geeft gassen af, dit heet gaswisseling. Om dit goed te laten
functioneren zijn gezonde longen belangrijk, om dit te testen kan een longfunctietest gedaan
worden.
De neusholte is bekleed met neusslijmvlies. De buitenste laag cellen van het neusslijmvlies bestaat
uit het trilhaarepitheel, hierin komen slijm producerende cellen en trilhaarcellen voor.
Door verschillende oorzaken is het inademen via de neus gezonder dan via de mond.
Neusharen houden grote ingeademde stofdeeltjes tegen
Kleine stofdeeltjes en ziekteverwekkers blijven aan het slijm op het neusslijmvlies plakken.
bewegingen van de trilharen brengen slijm naar de keelholte ( wordt samen met speeksel
doorgeslikt)
de binnenstromende lucht wordt door het slijm vochtig gemaakt en dor het bloed in de
bloedvaten in het neusslijmvlies verwarmd.
vreemde geuren worden opgemerkt
de neusholte is door nauwe openingen verbonden met holten in de schedelbeenderen, de bijholten
( voorbeelden zijn kaakholten en voorhoofdsholte). De bijholten zijn bekleed met slijm en wordt bij
een gezond persoon afgevoerd via de neusholte. Bij verkoudheid zwelt het neus en bijholteslijmvlies
op waardoor een drukkend verstopt gevoel ontstaat.
In de keelholte bevinden zich de huig ( sluit neusholte af) en het strotklepje ( sluit luchtpijp af).
Tussen de keelholte en de luchtpijp zit het strottenhoofd, waarin de stembanden zich bevinden. Dat
zijn stevige vliezen die gaan trillen als er lucht langskomt, waardoor er geluiden ontstaan. Om deze
geluiden herkenbaar tot klanken te maken wordt gebruik gemaakt van de tong, tanden, lippen en de
vorm van de mondholte.
Om de wand van de luchtpijp zit hoefijzervormige kraakbeenringen. De luchtpijp splits zich in twee
bronchiën ( twee aftakkingen van de luchtpijp), ook in de wanden hiervan zitten kraakbeen ringen.
De bronchiën vertakken zich in steeds kleinere zijtakjes ( bronchiolen). De wanden van de
bronchiolen hebben geen kraakbeenringen, maar spierweefsel. Door samentrekking of ontspanning
van dit weefsel kunnen deze bronchiolen zich vernauwen of verwijden. Dit is van invloed op de
hoeveelheid lucht die per ademhaling wordt in- en uitgeademd. Bij astma is dit gedeelte vaak
vernauwd. Het spierweefsel in de wand van de bronchiolen wordt beïnvloed door het autonome
zenuwstelsel en hormonen. Onder invloed van het orthosympatische deel van het autonome
zenuwstelsel worden bronchiolen onder invloed van hormoon adrenaline verwijd.
De binnenwand van de luchtpijp, bronchiën en bronchiolen is bekleed met een slijmvlies, de
buitenste laag hiervan bestaat uit trilhaarepitheel. Als het slijmvlies wordt geprikkelt ga je hoesten.
Aan het uiteinden van de fijnste bronchiolen zitten longblaasjes die een wand hebben die maar één
cellaag dik is en aan de binnenkant is bedekt met een dun laagje vocht. Om de longblaasjes heen zit
een netwerk van fijne bloedvaatjes, de longhaarvaten.
Vanuit de lucht in de longblaasjes lost zuurstof eerst op in het laagje vocht aan de binnenkant van de
longblaasjes, daar vindt diffusie plaats naar het bloed in de haarvaten, die vooral wordt veroorzaakt
door het verschil in zuurstofspanning (Po2) tussen het vocht in de longblaasjes en bloedplasma. Dit
, verschil wordt gehandhaafd doordat de lucht in de longblaasjes voortdurend wordt ververst en
doordat het bloed langs de longblaasjes blijft stromen.
In de longhaarvaten zitten koolstofdioxide, onder andere opgelost in het bloedplasma. Door het
verschil is koolstofdioxidespanning ( PCo2) vindt diffusie plaats van het bloedplasma naar het vocht in
de longblaasjes, waarvan uit de koolstofdioxide wordt afgegeven aan de lucht in de longblaasjes.
De stikstofdruk in de lucht, longblaasjes en bloedplasma is gelijk.
In bloedplasma kan slecht een kleine hoeveelheid zuurstof oplossen. De zuurstof in het bloedwordt
grotendeels verbonden aan hemoglobine. Een hemoglobine molecuul bestaat uit het eiwit globine en
vier heemgroepen die elk ijzeratomen bevatten. Elk ijzeratoom is in staat een zuurstof te binden.
Hierdoor ontstaat oxyhemoglobine, een evenwichtsreactie. In een omgeving met een hoge
zuurstofspanning zoals in de longhaarvaten verloopt de reactie naar rechts-----.
Als alle hemoglobine is omgezet in oxyhemoglobine noemen we de hemoglobine verzadigd. Bloed
met veel oxyhemoglobine is lichtrood en bloed met veel hemoglobine donkerrood.
De zuurstof die vanuit de longblaasjes het bloedplasma in komt wordt grotendeels direct gebonden
aan hemoglobine. Hierdoor blijft er ondanks de diffusie toch een verschil in zuurstofspanning bestaan
tussen het vocht en het bloedplasma.
De diffusie blijft daardoor doorgaan. Pas als de hemoglobine vrijwel geheel is verzadigd, kan de
zuurstofspanning gelijk worden met het vocht.
In 100 ml bloed heeft de hemoglobine ong 20 ml gebonden met zuurstof, er is dan ong 0,5 ml
zuurstof opgelost.
In een omgeving met een lage zuurstofspanning zoals in de haarvaten van organen vindt de
omzetting van oxyhemoglobine in hemoglobine en zuurstof plaats. De vrijgekomen
zuurstofmoleculen gaan via diffusie naar het weefselvloeistof en dus de cellen.
De hoeveelheid vrijgekomen zuurstofmoleculen is afhankelijk van de Po2 in het weefsel. Hoe lager de
po2 hoe meer zuurstof moleculen er vrijkomen.
Bij dissimilatie in de cellen ontstaat koolstofdioxide. In de organen vindt door spanningsverschil
diffusie plaats naar het bloed in de bloedvaten, waarvan een deel door het bloedplasma wordt
vervoerd en een ander deel wordt opgenomen door rode bloedcellen en gebonden aan
hemoglobine.
In de longvaten laat het aan hemoglobine gebonden Co2 los en komt weer terecht in het
bloedplasma. Vanuit daar vindt er diffusie plaats naar het vocht in de longblaasjes.
Par 2
De longen liggen in de borstholte, die is aan de onderkant begrensd door de middenrif. Het middenrif
is een koepelvormige gespierde plaat. De zijwanden van de borstholte worden gevormd door de
ribben en de binnenste en buitenste tussenribspieren. Elke long is omgeven door twee vliezen, de
longvlies ( ligt tegen de longen aan en is ermee vergroeid) en het borstvlies ( is vergroeid met de
ribben, de binnenste tussenribspieren en het middenrif). In de ruimte tussen de long en borstvlies zit
alleen dunne laag vloeistof en geen lucht, de vliezen zitten tegen elkaar als twee voorwerp glaasje
waar een dun laagje water tussen zit.
Het ademhalingsstelsel bestaat uit de longen en luchtwegen. Met het ademhalingsstelsel neemt het
lichaam gassen uit de lucht en geeft gassen af, dit heet gaswisseling. Om dit goed te laten
functioneren zijn gezonde longen belangrijk, om dit te testen kan een longfunctietest gedaan
worden.
De neusholte is bekleed met neusslijmvlies. De buitenste laag cellen van het neusslijmvlies bestaat
uit het trilhaarepitheel, hierin komen slijm producerende cellen en trilhaarcellen voor.
Door verschillende oorzaken is het inademen via de neus gezonder dan via de mond.
Neusharen houden grote ingeademde stofdeeltjes tegen
Kleine stofdeeltjes en ziekteverwekkers blijven aan het slijm op het neusslijmvlies plakken.
bewegingen van de trilharen brengen slijm naar de keelholte ( wordt samen met speeksel
doorgeslikt)
de binnenstromende lucht wordt door het slijm vochtig gemaakt en dor het bloed in de
bloedvaten in het neusslijmvlies verwarmd.
vreemde geuren worden opgemerkt
de neusholte is door nauwe openingen verbonden met holten in de schedelbeenderen, de bijholten
( voorbeelden zijn kaakholten en voorhoofdsholte). De bijholten zijn bekleed met slijm en wordt bij
een gezond persoon afgevoerd via de neusholte. Bij verkoudheid zwelt het neus en bijholteslijmvlies
op waardoor een drukkend verstopt gevoel ontstaat.
In de keelholte bevinden zich de huig ( sluit neusholte af) en het strotklepje ( sluit luchtpijp af).
Tussen de keelholte en de luchtpijp zit het strottenhoofd, waarin de stembanden zich bevinden. Dat
zijn stevige vliezen die gaan trillen als er lucht langskomt, waardoor er geluiden ontstaan. Om deze
geluiden herkenbaar tot klanken te maken wordt gebruik gemaakt van de tong, tanden, lippen en de
vorm van de mondholte.
Om de wand van de luchtpijp zit hoefijzervormige kraakbeenringen. De luchtpijp splits zich in twee
bronchiën ( twee aftakkingen van de luchtpijp), ook in de wanden hiervan zitten kraakbeen ringen.
De bronchiën vertakken zich in steeds kleinere zijtakjes ( bronchiolen). De wanden van de
bronchiolen hebben geen kraakbeenringen, maar spierweefsel. Door samentrekking of ontspanning
van dit weefsel kunnen deze bronchiolen zich vernauwen of verwijden. Dit is van invloed op de
hoeveelheid lucht die per ademhaling wordt in- en uitgeademd. Bij astma is dit gedeelte vaak
vernauwd. Het spierweefsel in de wand van de bronchiolen wordt beïnvloed door het autonome
zenuwstelsel en hormonen. Onder invloed van het orthosympatische deel van het autonome
zenuwstelsel worden bronchiolen onder invloed van hormoon adrenaline verwijd.
De binnenwand van de luchtpijp, bronchiën en bronchiolen is bekleed met een slijmvlies, de
buitenste laag hiervan bestaat uit trilhaarepitheel. Als het slijmvlies wordt geprikkelt ga je hoesten.
Aan het uiteinden van de fijnste bronchiolen zitten longblaasjes die een wand hebben die maar één
cellaag dik is en aan de binnenkant is bedekt met een dun laagje vocht. Om de longblaasjes heen zit
een netwerk van fijne bloedvaatjes, de longhaarvaten.
Vanuit de lucht in de longblaasjes lost zuurstof eerst op in het laagje vocht aan de binnenkant van de
longblaasjes, daar vindt diffusie plaats naar het bloed in de haarvaten, die vooral wordt veroorzaakt
door het verschil in zuurstofspanning (Po2) tussen het vocht in de longblaasjes en bloedplasma. Dit
, verschil wordt gehandhaafd doordat de lucht in de longblaasjes voortdurend wordt ververst en
doordat het bloed langs de longblaasjes blijft stromen.
In de longhaarvaten zitten koolstofdioxide, onder andere opgelost in het bloedplasma. Door het
verschil is koolstofdioxidespanning ( PCo2) vindt diffusie plaats van het bloedplasma naar het vocht in
de longblaasjes, waarvan uit de koolstofdioxide wordt afgegeven aan de lucht in de longblaasjes.
De stikstofdruk in de lucht, longblaasjes en bloedplasma is gelijk.
In bloedplasma kan slecht een kleine hoeveelheid zuurstof oplossen. De zuurstof in het bloedwordt
grotendeels verbonden aan hemoglobine. Een hemoglobine molecuul bestaat uit het eiwit globine en
vier heemgroepen die elk ijzeratomen bevatten. Elk ijzeratoom is in staat een zuurstof te binden.
Hierdoor ontstaat oxyhemoglobine, een evenwichtsreactie. In een omgeving met een hoge
zuurstofspanning zoals in de longhaarvaten verloopt de reactie naar rechts-----.
Als alle hemoglobine is omgezet in oxyhemoglobine noemen we de hemoglobine verzadigd. Bloed
met veel oxyhemoglobine is lichtrood en bloed met veel hemoglobine donkerrood.
De zuurstof die vanuit de longblaasjes het bloedplasma in komt wordt grotendeels direct gebonden
aan hemoglobine. Hierdoor blijft er ondanks de diffusie toch een verschil in zuurstofspanning bestaan
tussen het vocht en het bloedplasma.
De diffusie blijft daardoor doorgaan. Pas als de hemoglobine vrijwel geheel is verzadigd, kan de
zuurstofspanning gelijk worden met het vocht.
In 100 ml bloed heeft de hemoglobine ong 20 ml gebonden met zuurstof, er is dan ong 0,5 ml
zuurstof opgelost.
In een omgeving met een lage zuurstofspanning zoals in de haarvaten van organen vindt de
omzetting van oxyhemoglobine in hemoglobine en zuurstof plaats. De vrijgekomen
zuurstofmoleculen gaan via diffusie naar het weefselvloeistof en dus de cellen.
De hoeveelheid vrijgekomen zuurstofmoleculen is afhankelijk van de Po2 in het weefsel. Hoe lager de
po2 hoe meer zuurstof moleculen er vrijkomen.
Bij dissimilatie in de cellen ontstaat koolstofdioxide. In de organen vindt door spanningsverschil
diffusie plaats naar het bloed in de bloedvaten, waarvan een deel door het bloedplasma wordt
vervoerd en een ander deel wordt opgenomen door rode bloedcellen en gebonden aan
hemoglobine.
In de longvaten laat het aan hemoglobine gebonden Co2 los en komt weer terecht in het
bloedplasma. Vanuit daar vindt er diffusie plaats naar het vocht in de longblaasjes.
Par 2
De longen liggen in de borstholte, die is aan de onderkant begrensd door de middenrif. Het middenrif
is een koepelvormige gespierde plaat. De zijwanden van de borstholte worden gevormd door de
ribben en de binnenste en buitenste tussenribspieren. Elke long is omgeven door twee vliezen, de
longvlies ( ligt tegen de longen aan en is ermee vergroeid) en het borstvlies ( is vergroeid met de
ribben, de binnenste tussenribspieren en het middenrif). In de ruimte tussen de long en borstvlies zit
alleen dunne laag vloeistof en geen lucht, de vliezen zitten tegen elkaar als twee voorwerp glaasje
waar een dun laagje water tussen zit.
