Confettiregen
Verslag gemaakt door:
Splinter Chabot
, Samenvatting van het boek.
Wobie is een jongen die opgroeit in een fijn en veilig huishouden. Hij heeft twee oudere
broers en een jonger broertje. Zijn ouders zijn samen en nog steeds zielsgelukkig met elkaar.
Wobies vader is schrijver en zijn moeder is arts. Wobie kan thuis volledig zichzelf zijn. Als hij
roze en glitters op zijn kamer wil, krijgt hij dat. Als hij voor zijn verjaardag plakoorbelletjes
krijgt (omdat hij die zo ontzettend mooi vindt) en die naar school draagt, merkt hij dat de
oudere kindjes naar hem wijzen en hem uitlachen. Hij begrijpt het niet, zijn oorbellen zijn
toch prachtig. Als hij in de klas komt bij David, worden ze beste vrienden. David is een
drukke jongen die graag kattenkwaad uithaalt. Ze worden door de juf expres naast elkaar
gezet in de hoop dat ze hierdoor rustiger worden. Maar niets is minder waar. Wobie en
David hebben de tijd van hun leven, waardoor Wobie vaak op de gang moet zitten. Als hij
met David gaat afspreken gaat hij met zijn voet langs Wobies been. Wobie vindt het
spannend, maar stiekem ook wel fijn. Als ze boven naar de kamer van David gaan zegt hij dat
dit voetjevrijen heet. Als David gaat verhuizen is Wobie erg verdrietig.
Eenmaal op de middelbare school krijg Wobie niet veel vrienden. Hij vindt het maar
spannend bij de jongens. Wel krijgt hij een hele groep vriendinnen waarbij hij zich op zijn
plek voelt. Als een meisje dat hij kent vraagt of hij mee wil doen aan het sinterklaascabaret,
een soort schoolmusical, stemt hij in. Hij voelt zich veilig tijdens deze les. Hij mag mevrouw
Vlieger spelen en voelt zich helemaal in zijn element. Hij voelt zich prachtig. In het derde jaar
van zijn middelbare school komt hij in contact met Daniël. Daniël betrekt hem bij zijn
vrienden en is heel aardig tegen Wobie. Wobie is blij dat hij zijn eerste mannelijke vriend
heeft gemaakt maar al snel merkt hij aan zichzelf dat hij zenuwachtig en heel vrolijk wordt
van Daniël. Dit gevoel krijgt hij niet bij zijn vriendinnen. Langzaamaan merkt hij aan zichzelf
dat hij zich anders voelt. Als hij vrouwelijke en mannelijke modellen opzoekt merkt hij dat hij
hetzelfde zenuwachtige gevoel krijgt bij de mannelijke modellen en niet bij de vrouwelijke.
Door school gaat nu het gerucht dat Wobie homo zou zijn. Wobie worstelt meer met deze
gedachte dan hij zou willen. Zijn vriendinnen staan altijd klaar voor hem en helpen hem waar
nodig. Hij wil niet verliefd zijn op Daniël. Maar dat is hij wel. Zonder het uit te spreken weten
hij en zijn vriendinnen het. Wobie stuurt een valentijnskaart en een lolly naar Daniël. Pas aan
het eind van het jaar durft hij tegen Daniël te zeggen dat deze kaart van hem was. Daniël had
een ontzettend lieve reactie en zei dat hij dat al wist.
Na Wobies middelbare school gaat hij in Amsterdam studeren. Hij huurt een kamer
tegenover de dierentuin. Hij voelt zich fijn in Amsterdam. Als hij met een vriendin uitgaat bij
een studentenvereniging komt hij Artur tegen. Als Emma (een vriendin van Wobie)
halverwege de avond naar hem toe komt om te zeggen dat Artur op hem wacht in de
rokersruimte wordt hij zenuwachtig. Wilt Artur echt met hem alleen praten? Artur is de
eerste jongen tegen wie hij uitspreekt dat hij gevoelens kan krijgen voor jongens. Die avond
gaat Wobie met Artur mee naar huis. Ze zoenen elkaar en Wobie blijft bij Artur slapen. Ze
krijgen geen relatie, maar door Artur durft Wobie te erkennen aan zichzelf dat hij op mannen
valt. Hij besluit dit op kerstavond tegen zijn ouders en broers te vertellen. Hij is heel
zenuwachtig, maar gelukkig steunen zijn vriendinnen hem. Als het hoge woord er eenmaal
uit is reageert iedereen heel positief en lief. Wobie is zo opgelucht en voelt zich eindelijk
100% zichzelf. ‘’Alles helder. Niets meer verborgen houden, niets meer laten verdwijnen. Een
Glazen Traan laten vallen, omdat alles helder mag zijn.’’
Verslag gemaakt door:
Splinter Chabot
, Samenvatting van het boek.
Wobie is een jongen die opgroeit in een fijn en veilig huishouden. Hij heeft twee oudere
broers en een jonger broertje. Zijn ouders zijn samen en nog steeds zielsgelukkig met elkaar.
Wobies vader is schrijver en zijn moeder is arts. Wobie kan thuis volledig zichzelf zijn. Als hij
roze en glitters op zijn kamer wil, krijgt hij dat. Als hij voor zijn verjaardag plakoorbelletjes
krijgt (omdat hij die zo ontzettend mooi vindt) en die naar school draagt, merkt hij dat de
oudere kindjes naar hem wijzen en hem uitlachen. Hij begrijpt het niet, zijn oorbellen zijn
toch prachtig. Als hij in de klas komt bij David, worden ze beste vrienden. David is een
drukke jongen die graag kattenkwaad uithaalt. Ze worden door de juf expres naast elkaar
gezet in de hoop dat ze hierdoor rustiger worden. Maar niets is minder waar. Wobie en
David hebben de tijd van hun leven, waardoor Wobie vaak op de gang moet zitten. Als hij
met David gaat afspreken gaat hij met zijn voet langs Wobies been. Wobie vindt het
spannend, maar stiekem ook wel fijn. Als ze boven naar de kamer van David gaan zegt hij dat
dit voetjevrijen heet. Als David gaat verhuizen is Wobie erg verdrietig.
Eenmaal op de middelbare school krijg Wobie niet veel vrienden. Hij vindt het maar
spannend bij de jongens. Wel krijgt hij een hele groep vriendinnen waarbij hij zich op zijn
plek voelt. Als een meisje dat hij kent vraagt of hij mee wil doen aan het sinterklaascabaret,
een soort schoolmusical, stemt hij in. Hij voelt zich veilig tijdens deze les. Hij mag mevrouw
Vlieger spelen en voelt zich helemaal in zijn element. Hij voelt zich prachtig. In het derde jaar
van zijn middelbare school komt hij in contact met Daniël. Daniël betrekt hem bij zijn
vrienden en is heel aardig tegen Wobie. Wobie is blij dat hij zijn eerste mannelijke vriend
heeft gemaakt maar al snel merkt hij aan zichzelf dat hij zenuwachtig en heel vrolijk wordt
van Daniël. Dit gevoel krijgt hij niet bij zijn vriendinnen. Langzaamaan merkt hij aan zichzelf
dat hij zich anders voelt. Als hij vrouwelijke en mannelijke modellen opzoekt merkt hij dat hij
hetzelfde zenuwachtige gevoel krijgt bij de mannelijke modellen en niet bij de vrouwelijke.
Door school gaat nu het gerucht dat Wobie homo zou zijn. Wobie worstelt meer met deze
gedachte dan hij zou willen. Zijn vriendinnen staan altijd klaar voor hem en helpen hem waar
nodig. Hij wil niet verliefd zijn op Daniël. Maar dat is hij wel. Zonder het uit te spreken weten
hij en zijn vriendinnen het. Wobie stuurt een valentijnskaart en een lolly naar Daniël. Pas aan
het eind van het jaar durft hij tegen Daniël te zeggen dat deze kaart van hem was. Daniël had
een ontzettend lieve reactie en zei dat hij dat al wist.
Na Wobies middelbare school gaat hij in Amsterdam studeren. Hij huurt een kamer
tegenover de dierentuin. Hij voelt zich fijn in Amsterdam. Als hij met een vriendin uitgaat bij
een studentenvereniging komt hij Artur tegen. Als Emma (een vriendin van Wobie)
halverwege de avond naar hem toe komt om te zeggen dat Artur op hem wacht in de
rokersruimte wordt hij zenuwachtig. Wilt Artur echt met hem alleen praten? Artur is de
eerste jongen tegen wie hij uitspreekt dat hij gevoelens kan krijgen voor jongens. Die avond
gaat Wobie met Artur mee naar huis. Ze zoenen elkaar en Wobie blijft bij Artur slapen. Ze
krijgen geen relatie, maar door Artur durft Wobie te erkennen aan zichzelf dat hij op mannen
valt. Hij besluit dit op kerstavond tegen zijn ouders en broers te vertellen. Hij is heel
zenuwachtig, maar gelukkig steunen zijn vriendinnen hem. Als het hoge woord er eenmaal
uit is reageert iedereen heel positief en lief. Wobie is zo opgelucht en voelt zich eindelijk
100% zichzelf. ‘’Alles helder. Niets meer verborgen houden, niets meer laten verdwijnen. Een
Glazen Traan laten vallen, omdat alles helder mag zijn.’’
