YANIKA HERDENKT ANNE-BO: “ZE HAD NOG ZO VEEL TOEKOMST PLANNEN”
19.01.2021 | 15:00 UUR | BRITT BUITENHUIS
IN DE RUBRIEK ‘MONUMENTJE’ BRENGEN LEZERS EEN ODE AAN
EEN OVERLEDEN GELIEFDE, VRIEND OF FAMILIELID. DEZE WEEK
HERDENKT YANIKA EINHOLZ HAAR BESTE VRIENDIN DIE OP 19-
JARIGE LEEFTIJD OVERLEED.
Geschreven door Britt Buitenhuis. Verhaal van Yanika Einholz ter
nagedachtenis aan haar beste vriendin Anne-Bo (27-10-1999/13-10-2019).
Anne-Bo en ik kwamen bij elkaar in de 1e klas van de middelbare en waren
vanaf dat moment onafscheidelijke, beste vriendinnen. We hadden ons
eigen ritueeltjes. Zo gingen we bijvoorbeeld elke zondag naar de
McDonalds voor een McFlurry. Ook alle puberale dingen ontdekte we met
z’n tweeën: voor het eerst drinken, feesten, eerste liefdes en noem maar
op.
In 2019 veranderde alles. Ik was op het hockeyveld toen ik een bericht
ontving met: “Weet je wat er met Anne-Bo is gebeurd?” Toen ik dat las,
wist ik meteen dat het goed fout was. Ik belde haar zusje, zij bevestigde
waar ik al bang voor was. De grond zakte letterlijk door mijn voeten en ik
werd het hockeyveld afgedragen. Anne-Bo overleed plotseling aan
Myocarditis.
De maanden daarna was ik ongelofelijk vlak in mijn emoties. Niets maakte
meer uit en ik had geen gevoel meer voor niets of niemand. Alsof ik in een
noodstand kwam met mijn lichaam. Pas 5 maanden na het overlijden
begon ik weer een beetje de oude-ik te worden. Soms gaat het nog echt
heel slecht, dan stort ik even in en pak ik mezelf op om weer verder te
gaan.
Anne-Bo was een heel mooi eigen en uniek persoon. Ze was altijd eerlijk,
met een sterke eigen mening. Ze ontving én gaf zo veel liefde aan haar
vrienden en familie.
Anne-Bo betekent zo ontzettend veel voor mij. Ik had nooit gedacht, dat ik
dit nu al zou moeten meemaken. We zouden nog elkaars bruidsmeisjes
worden, samen onze kinderen laten opgroeien en samen in hetzelfde
bejaardenhuis gaan wonen.
Ik geloof in een leven na de dood en dat is alleen maar sterker geworden.
Ik voel dat ze nog altijd bij mij is en over mij waakt. Ik hou van haar en ik
hoop ooit weer samen te mogen zijn.
19.01.2021 | 15:00 UUR | BRITT BUITENHUIS
IN DE RUBRIEK ‘MONUMENTJE’ BRENGEN LEZERS EEN ODE AAN
EEN OVERLEDEN GELIEFDE, VRIEND OF FAMILIELID. DEZE WEEK
HERDENKT YANIKA EINHOLZ HAAR BESTE VRIENDIN DIE OP 19-
JARIGE LEEFTIJD OVERLEED.
Geschreven door Britt Buitenhuis. Verhaal van Yanika Einholz ter
nagedachtenis aan haar beste vriendin Anne-Bo (27-10-1999/13-10-2019).
Anne-Bo en ik kwamen bij elkaar in de 1e klas van de middelbare en waren
vanaf dat moment onafscheidelijke, beste vriendinnen. We hadden ons
eigen ritueeltjes. Zo gingen we bijvoorbeeld elke zondag naar de
McDonalds voor een McFlurry. Ook alle puberale dingen ontdekte we met
z’n tweeën: voor het eerst drinken, feesten, eerste liefdes en noem maar
op.
In 2019 veranderde alles. Ik was op het hockeyveld toen ik een bericht
ontving met: “Weet je wat er met Anne-Bo is gebeurd?” Toen ik dat las,
wist ik meteen dat het goed fout was. Ik belde haar zusje, zij bevestigde
waar ik al bang voor was. De grond zakte letterlijk door mijn voeten en ik
werd het hockeyveld afgedragen. Anne-Bo overleed plotseling aan
Myocarditis.
De maanden daarna was ik ongelofelijk vlak in mijn emoties. Niets maakte
meer uit en ik had geen gevoel meer voor niets of niemand. Alsof ik in een
noodstand kwam met mijn lichaam. Pas 5 maanden na het overlijden
begon ik weer een beetje de oude-ik te worden. Soms gaat het nog echt
heel slecht, dan stort ik even in en pak ik mezelf op om weer verder te
gaan.
Anne-Bo was een heel mooi eigen en uniek persoon. Ze was altijd eerlijk,
met een sterke eigen mening. Ze ontving én gaf zo veel liefde aan haar
vrienden en familie.
Anne-Bo betekent zo ontzettend veel voor mij. Ik had nooit gedacht, dat ik
dit nu al zou moeten meemaken. We zouden nog elkaars bruidsmeisjes
worden, samen onze kinderen laten opgroeien en samen in hetzelfde
bejaardenhuis gaan wonen.
Ik geloof in een leven na de dood en dat is alleen maar sterker geworden.
Ik voel dat ze nog altijd bij mij is en over mij waakt. Ik hou van haar en ik
hoop ooit weer samen te mogen zijn.
