Betoog chronisch zieken en therapietrouw.
Inleiding
Dit betoog is gemaakt voor kwartaal 2 van het 3e leerjaar voor het vak verpleegkunde.
Voor dit betoog heb ik een onderwerp gekozen wat zich richt op problemen waar chronisch
zieken mee te maken kunnen hebben, gekoppeld aan het onderwerp zelfmanagement. Ik
heb het onderwerp niet kunnen koppelen aan de patiëntencategorie op mijn stage afdeling
omdat ik op de kraamafdeling stage heb gelopen en daar zeer weinig relevante chronische
ziekten voorkomen.
Stelling
De stelling die ik heb bedacht luidt als volgt: Een patiënt met een chronische ziekte die niet
therapietrouw is moet extra veel zorg en aandacht krijgen om te zorgen dat deze patiënt wel
therapietrouw wordt, ook al kost dit veel tijd en geld.
Argumenten voor
– Het eerste argument voor deze stelling is dat het volgens de website van onlinelibrary via
de cochrane databank erkend is dat slechte therapietrouw een ernstig risico voor de
gezondheid en het welzijn van de patiënten kan zijn. ''Een grotere naleving van
dieetadvisering is een essentieel onderdeel in de preventie en het beheer van chronische
ziekten''. Het is dus zeer belangrijk dat patiënten met een chronische ziekte therapietrouw
zijn en zo niet dan moet er alles aan gedaan worden om dit zover te krijgen omdat er een
ernstig gezondheidsrisico aan vast zit.
– Het volgende argument die deze stelling onderbouwt is de volgende informatie die de
website van NVKVV vermeldt via de invert databank.
''De mate waarin patiënten therapietrouw zijn, wordt beïnvloed door verschillende
risicofactoren, namelijk patiënt gerelateerde factoren (bijvoorbeeld kennis, hindernissen,
patiënten hun overtuiging over de effectiviteit van de medicatie), sociale en economische
factoren (bijvoorbeeld sociale netwerken, sociale ondersteuning), therapie gerelateerde
factoren (bijvoorbeeld nevenwerkingen van medicatie, complexiteit van het medicatieregime,
gezondheid gerelateerde factoren (bijvoorbeeld complicaties, psychiatrische diagnosen) en
gezondheidszorgsysteem en –team gerelateerde factoren''. Veel van deze factoren zijn te
verbeteren en te beïnvloeden door hulp van zorgverleners.
– Het derde argument voor deze stelling is dat niet therapietrouw zijn volgens het tijdschrift
voor praktijkondersteuning via de databank Google Scholar niet alleen aan de patiënt ligt.
''Het ligt zowel aan de dokter als aan de patiënt dat therapietrouw weinig aan bod komt in de
spreekkamer. De patiënt schaamt zich vaak omdat hij de adviezen van de dokter niet heeft
opgevolgd en is bang dat de dokter boos wordt''. Het is dus ook de taak van zorgverleners
om de goed te bespreken of de patiënt therapietrouw is en waarom wel/niet. Wanneer de
zorgverlener er zelf over begint zal het voor de patiënt makkelijker zijn er over te praten. De
zorgverlener moet zich bezighouden met het motiveren van de patiënt om therapietrouw te
worden, en dat kost nou eenmaal tijd en geld.
– Het laatste argument voor deze stelling komt van de website van het Nivel via de databank
google scholar. Patiënten reageren lang niet altijd hetzelfde op medicijnen. Bepaalde
chronische ziekten, zoals hypertensie en hypercholesterolemie zijn asymptomatisch. Daarom
is therapietrouw bij deze patiënten wellicht lager dan bij patiënten die wel veel
ziektesymptomen hebben. Het is dus ook afhankelijk van de ziekte hoe makkelijk het is om
therapietrouw te blijven.
Inleiding
Dit betoog is gemaakt voor kwartaal 2 van het 3e leerjaar voor het vak verpleegkunde.
Voor dit betoog heb ik een onderwerp gekozen wat zich richt op problemen waar chronisch
zieken mee te maken kunnen hebben, gekoppeld aan het onderwerp zelfmanagement. Ik
heb het onderwerp niet kunnen koppelen aan de patiëntencategorie op mijn stage afdeling
omdat ik op de kraamafdeling stage heb gelopen en daar zeer weinig relevante chronische
ziekten voorkomen.
Stelling
De stelling die ik heb bedacht luidt als volgt: Een patiënt met een chronische ziekte die niet
therapietrouw is moet extra veel zorg en aandacht krijgen om te zorgen dat deze patiënt wel
therapietrouw wordt, ook al kost dit veel tijd en geld.
Argumenten voor
– Het eerste argument voor deze stelling is dat het volgens de website van onlinelibrary via
de cochrane databank erkend is dat slechte therapietrouw een ernstig risico voor de
gezondheid en het welzijn van de patiënten kan zijn. ''Een grotere naleving van
dieetadvisering is een essentieel onderdeel in de preventie en het beheer van chronische
ziekten''. Het is dus zeer belangrijk dat patiënten met een chronische ziekte therapietrouw
zijn en zo niet dan moet er alles aan gedaan worden om dit zover te krijgen omdat er een
ernstig gezondheidsrisico aan vast zit.
– Het volgende argument die deze stelling onderbouwt is de volgende informatie die de
website van NVKVV vermeldt via de invert databank.
''De mate waarin patiënten therapietrouw zijn, wordt beïnvloed door verschillende
risicofactoren, namelijk patiënt gerelateerde factoren (bijvoorbeeld kennis, hindernissen,
patiënten hun overtuiging over de effectiviteit van de medicatie), sociale en economische
factoren (bijvoorbeeld sociale netwerken, sociale ondersteuning), therapie gerelateerde
factoren (bijvoorbeeld nevenwerkingen van medicatie, complexiteit van het medicatieregime,
gezondheid gerelateerde factoren (bijvoorbeeld complicaties, psychiatrische diagnosen) en
gezondheidszorgsysteem en –team gerelateerde factoren''. Veel van deze factoren zijn te
verbeteren en te beïnvloeden door hulp van zorgverleners.
– Het derde argument voor deze stelling is dat niet therapietrouw zijn volgens het tijdschrift
voor praktijkondersteuning via de databank Google Scholar niet alleen aan de patiënt ligt.
''Het ligt zowel aan de dokter als aan de patiënt dat therapietrouw weinig aan bod komt in de
spreekkamer. De patiënt schaamt zich vaak omdat hij de adviezen van de dokter niet heeft
opgevolgd en is bang dat de dokter boos wordt''. Het is dus ook de taak van zorgverleners
om de goed te bespreken of de patiënt therapietrouw is en waarom wel/niet. Wanneer de
zorgverlener er zelf over begint zal het voor de patiënt makkelijker zijn er over te praten. De
zorgverlener moet zich bezighouden met het motiveren van de patiënt om therapietrouw te
worden, en dat kost nou eenmaal tijd en geld.
– Het laatste argument voor deze stelling komt van de website van het Nivel via de databank
google scholar. Patiënten reageren lang niet altijd hetzelfde op medicijnen. Bepaalde
chronische ziekten, zoals hypertensie en hypercholesterolemie zijn asymptomatisch. Daarom
is therapietrouw bij deze patiënten wellicht lager dan bij patiënten die wel veel
ziektesymptomen hebben. Het is dus ook afhankelijk van de ziekte hoe makkelijk het is om
therapietrouw te blijven.
