Genderongelijkheid op de arbeidsmarkt en het vrouwenquotum
S_O21E Sociale ongelijkheid in de eenentwintigste eeuw
BSc Sociologie, Vrije Universiteit Amsterdam
Sari Segers
2612776
29-3-2019
Drs. B. Koster
, Inleiding
“Ik weet wel dat vrouwen over het algemeen gewoon minder excelleren in een heleboel beroe-
pen en minder ambitie hebben. Ze hebben meer interesse in meer familieachtige dingen. Het is
eigenlijk normaal voor een vrouw om een beetje gedienstig te zijn.” Dat beweerde politicus
Thierry Baudet, zonder wetenschappelijke onderbouwing, in een interview in 2017 (De Bruine,
2019). Baudet's uitspraak is niet nieuw, vaker wordt genderongelijkheid op de arbeidsmarkt
gezien als een incompetentie van de vrouw (Bobbitt-Zeher, 2011). Vrouwen zouden beter in
parttime posities passen, omdat zij minder wíllen werken.
De Bruine (2019) stelt dat vrouwen in beginsel niet minder ambitieus zijn, maar andere
hindernissen ondervinden omtrent arbeidsdeelname. Deze hindernissen blijven vaak latent,
maar bepalen wel het beeld van de hoeveelheid vrouwen die in de arbeidstop zitten. Onderzoek
van het CBS (2018) beaamt dit: hoewel hoogopgeleidevrouwen gemiddeld minder willen wer-
ken, zijn het de laagopgeleide vrouwen die aangeven wél meer te willen werken. Volgens het
CBS heeft arbeidsdeelname dan ook weinig met ambitie te maken, zij stellen dat mannen en
vrouwen evenveel ambitie hebben. Het is de scheve verdeling binnen het huishouden die vrou-
wen minder gemotiveerd zou maken om meer te gaan werken. Vaak worden deze motieven niet
meegenomen in onderzoek, waardoor er een stereotype beeld ontstaat van de vrouw als minder
‘ambitieus’. Het zijn tevens de vaders, die liever deeltijd willen werken dan de moeders (CBS,
2018). De Bruine (2019) concludeert dan ook dat vrouwen wel ambitie hebben, maar zich nog
niet gestimuleerd voelen om hier daadwerkelijk op te anticiperen: ‘beïnvloed door de beelden,
het ontbreken van voorbeelden, het onbewust vaak beperkte vertrouwen van hun beoordelaars,
subtiele signalen (hoe ga je dat straks doen als je een kind hebt?), maken dat vrouwen vaker
hun doelen naar beneden bijstellen en hun potentieel niet echt benutten. (…) Dat is geen kwestie
van ’nature’, zoals Baudet betoogt, maar een kwestie van een ‘nurture’ in brede zin, een aantal
factoren die op elkaar inwerken en zorgen dat meisjes hun vaak onverschrokken dromen kwijt-
raken.’ (De Bruine, 2019, p. 3). De Bruine versterkt het idee dat genderongelijkheid op de ar-
beidsmarkt meerdere oorzaken kent, die vaak onbelicht blijven en legt de nadruk op het nurture-
perspectief.
Maar wat kan er gedaan worden om vrouwen wél aan de top te krijgen wanneer de
ambitie aanwezig is, maar de stimulatie ontbreekt? Wanneer we kijken naar interventies lijken
vrouwenquota steeds populairder te worden in Westerse landen om een ‘inclusievere’ arbeids-
S_O21E Sociale ongelijkheid in de eenentwintigste eeuw
BSc Sociologie, Vrije Universiteit Amsterdam
Sari Segers
2612776
29-3-2019
Drs. B. Koster
, Inleiding
“Ik weet wel dat vrouwen over het algemeen gewoon minder excelleren in een heleboel beroe-
pen en minder ambitie hebben. Ze hebben meer interesse in meer familieachtige dingen. Het is
eigenlijk normaal voor een vrouw om een beetje gedienstig te zijn.” Dat beweerde politicus
Thierry Baudet, zonder wetenschappelijke onderbouwing, in een interview in 2017 (De Bruine,
2019). Baudet's uitspraak is niet nieuw, vaker wordt genderongelijkheid op de arbeidsmarkt
gezien als een incompetentie van de vrouw (Bobbitt-Zeher, 2011). Vrouwen zouden beter in
parttime posities passen, omdat zij minder wíllen werken.
De Bruine (2019) stelt dat vrouwen in beginsel niet minder ambitieus zijn, maar andere
hindernissen ondervinden omtrent arbeidsdeelname. Deze hindernissen blijven vaak latent,
maar bepalen wel het beeld van de hoeveelheid vrouwen die in de arbeidstop zitten. Onderzoek
van het CBS (2018) beaamt dit: hoewel hoogopgeleidevrouwen gemiddeld minder willen wer-
ken, zijn het de laagopgeleide vrouwen die aangeven wél meer te willen werken. Volgens het
CBS heeft arbeidsdeelname dan ook weinig met ambitie te maken, zij stellen dat mannen en
vrouwen evenveel ambitie hebben. Het is de scheve verdeling binnen het huishouden die vrou-
wen minder gemotiveerd zou maken om meer te gaan werken. Vaak worden deze motieven niet
meegenomen in onderzoek, waardoor er een stereotype beeld ontstaat van de vrouw als minder
‘ambitieus’. Het zijn tevens de vaders, die liever deeltijd willen werken dan de moeders (CBS,
2018). De Bruine (2019) concludeert dan ook dat vrouwen wel ambitie hebben, maar zich nog
niet gestimuleerd voelen om hier daadwerkelijk op te anticiperen: ‘beïnvloed door de beelden,
het ontbreken van voorbeelden, het onbewust vaak beperkte vertrouwen van hun beoordelaars,
subtiele signalen (hoe ga je dat straks doen als je een kind hebt?), maken dat vrouwen vaker
hun doelen naar beneden bijstellen en hun potentieel niet echt benutten. (…) Dat is geen kwestie
van ’nature’, zoals Baudet betoogt, maar een kwestie van een ‘nurture’ in brede zin, een aantal
factoren die op elkaar inwerken en zorgen dat meisjes hun vaak onverschrokken dromen kwijt-
raken.’ (De Bruine, 2019, p. 3). De Bruine versterkt het idee dat genderongelijkheid op de ar-
beidsmarkt meerdere oorzaken kent, die vaak onbelicht blijven en legt de nadruk op het nurture-
perspectief.
Maar wat kan er gedaan worden om vrouwen wél aan de top te krijgen wanneer de
ambitie aanwezig is, maar de stimulatie ontbreekt? Wanneer we kijken naar interventies lijken
vrouwenquota steeds populairder te worden in Westerse landen om een ‘inclusievere’ arbeids-
