Portfolio:
KBS
Bewijslasten
, Kritische Beroepssituatie
KBS 1: S - De afstudeerstage speelt zich af in de wijk, de wijkverpleging richt zich op het bieden van passende
zorg, ondersteuning en gezondheidsbevordering in de eigen leefomgeving van mensen, met als doel dat zij zo
lang mogelijk verantwoord thuis kunnen blijven wonen (V&VN, 2025). De gekozen casus betreft dhr. Jaap, die
door een dronken valpartij een gebroken rechterschouder heeft opgelopen en is gaan revalideren. Na zijn
revalidatie is dhr. aangemeld bij de thuiszorg. Dhr. Jaap is een 62-jarige cliënt met de zorgvraag: ondersteuning
bij het douchen, wondzorg en controle bij inname van medicatie. Dhr. is bekend met COPD, slapeloosheid,
alcoholmisbruik en heeft een verslavingsgevoeligheid. Vanuit de overdracht van de revalidatie las ik dat dhr.
ook bekend is met medicatiemisbruik. Dhr. heeft een ex-vrouw en geen kinderen. Dhr. rookt en woont alleen in
een gelijkvloers appartement. Dhr. is verder ook bekend met een laag IQ en heeft persoonlijke begeleiding van
Pameijer. In deze situatie beschrijf ik hoe ik het verpleegkundig proces met dhr. heb doorgelopen, vanaf het
intakegesprek tot aan de vervolgafspraken. De situatie speelde zich af tijdens mijn dagdienst. Dhr. Jaap heeft
een fictieve naam gekregen in dit verslag.
T - Mijn taak in deze situatie was het inplannen, voorbereiden en uitvoeren van het intakegesprek met dhr. Na
het intakegesprek was het mijn verantwoordelijkheid om het zorgplan op te stellen, de zorg te indiceren en
zorginterventies te plannen. Daarnaast was het mijn taak om de voortgang van het zorgproces terug te
koppelen naar de wijkverpleegkundige, het team en alles zorgvuldig in het ECD te rapporteren. Dhr. had te
maken met lichamelijke, psychische en functionele beperkingen die elkaar beïnvloedden en zijn zorg was
onvoorspelbaar en wisselend. De complexiteit van deze zorg vroeg om zelfstandig handelen maar ook om een
multidisciplinaire samenwerking met de huisarts, de wijkverpleegkundige en Pameijer, dit maakte het dat de
casus op ZelCom niveau 3 was. De zorg voor dhr. was uitdagend, omdat hij beperkte inzichten had in zijn eigen
gezondheidssituatie en zorg mijdend gedrag toonde. Dit maakte het noodzakelijk om de zorg op maat te
leveren met aandacht voor veiligheid en zelfmanagement. De volgende competenties komen naar voren in
deze situatie: C1 t/m C13.
A – Voorafgaand heb ik de gegevens vanuit de huisarts en revalidatie doorgenomen en mij voorbereid op het
intakegesprek (C2, C12). Na mijn ochtendroute fietste ik naar de heer Jaap toe. Bij binnenkomst stelde ik
mijzelf voor en benoemde het doel van het gesprek. Ook gaf ik aan dat ik notities zou maken om deze later te
verwerken in zijn dossier (C4). In de overdracht vanuit de revalidatie las ik dat dhr. daar zorg mijdend gedrag
liet zien. Dhr. had aangegeven niet te willen douchen omdat hij dit zelf kan, terwijl het personeel hier twijfels
bij had in verband met zijn gebroken schouder (C1). In het gesprek benoemde dhr. ook geen behoefte te
hebben aan ondersteuning bij het douchen en sprak de wens uit om geen avondzorg te ontvangen (C1). Dhr.
zag er onverzorgd uit en gaf ook aan al een paar dagen dezelfde kleding aan te hebben. Om zijn perspectief
goed te begrijpen heb ik bewust gekozen voor een open en verkennende manier van communiceren. Ik heb
actief geluisterd en open vragen gesteld, zoals: “Kunt u mij vertellen wat het voor u zo lastig maakt om hierbij
hulp te krijgen?”. Dhr. gaf aan moeite te hebben met het toelaten van zorgverleners, met name bij het
douchen. Dit was ook de reden dat hij deze zorg in het revalidatiecentrum niet accepteerde. Door zijn
uitspraken samen te vatten en terug te koppelen, heb ik gecontroleerd of ik zijn beleving goed begreep (C2,
C4). Op basis van deze signalen hield ik er rekening mee dat zijn weerstand mogelijk samenhing met het verlies
van autonomie en regie (C1). In mijn benadering heb ik bewust elementen van motiverende gespreksvoering
toegepast. Uit de literatuur blijkt dat deze gespreksstijl helpend is bij zorgmijdend gedrag en weerstand, omdat
zij uitgaat van samenwerking en het respecteren van eigen regie (Miller & Rollnick, 2013). Een voorbeeldzin die
ik hierbij gebruikte was: “U geeft aan graag zelfstandig te willen blijven, hoe ziet u dat zelf in combinatie met
veilig douchen?” (C4). Daarnaast heb ik normaliserende communicatie ingezet door te benoemen dat hulp bij
persoonlijke zorg voor veel mensen spannend of ongemakkelijk is. Mijn overweging hierbij was dat dit kan
bijdragen aan meer openheid en vertrouwen in het gesprek (C4, C5). Deze manier van werken sluit aan bij het
principe van shared decision making, waarbij zorgverlener en cliënt samen afwegen welke zorg passend en
veilig is binnen de mogelijkheden en wensen van de cliënt (Elwyn et al., 2012) (C2). Door de weerstand niet te
forceren maar te verkennen, heb ik dhr. Jaap actief betrokken bij keuzes rondom zijn zorg en heb ik geprobeerd
de zorg zo goed mogelijk af te stemmen op zijn situatie (C2, C10, C12). Ondanks mijn pogingen lukte het niet
om hem te overtuigen om ook in de avondzorg toe te stemmen. Ik heb er bewust voor gekozen niet te blijven
aandringen, omdat ik wilde voorkomen dat de heer de zorg volledig zou afhouden. Vanuit een cliëntgerichte
benadering heb ik toegelicht dat we de zorg stapsgewijs kunnen opbouwen, zodat hij vertrouwen kan krijgen in
de hulpverlening (C2, C4, C5). Dit vergroot de kans op acceptatie van zorg en draagt bij aan het behoud van
autonomie. De heer stemde in met twee keer per week hulp bij het douchen. Hiermee was een eerste basis
Selin Polat, 1026477
KBS
Bewijslasten
, Kritische Beroepssituatie
KBS 1: S - De afstudeerstage speelt zich af in de wijk, de wijkverpleging richt zich op het bieden van passende
zorg, ondersteuning en gezondheidsbevordering in de eigen leefomgeving van mensen, met als doel dat zij zo
lang mogelijk verantwoord thuis kunnen blijven wonen (V&VN, 2025). De gekozen casus betreft dhr. Jaap, die
door een dronken valpartij een gebroken rechterschouder heeft opgelopen en is gaan revalideren. Na zijn
revalidatie is dhr. aangemeld bij de thuiszorg. Dhr. Jaap is een 62-jarige cliënt met de zorgvraag: ondersteuning
bij het douchen, wondzorg en controle bij inname van medicatie. Dhr. is bekend met COPD, slapeloosheid,
alcoholmisbruik en heeft een verslavingsgevoeligheid. Vanuit de overdracht van de revalidatie las ik dat dhr.
ook bekend is met medicatiemisbruik. Dhr. heeft een ex-vrouw en geen kinderen. Dhr. rookt en woont alleen in
een gelijkvloers appartement. Dhr. is verder ook bekend met een laag IQ en heeft persoonlijke begeleiding van
Pameijer. In deze situatie beschrijf ik hoe ik het verpleegkundig proces met dhr. heb doorgelopen, vanaf het
intakegesprek tot aan de vervolgafspraken. De situatie speelde zich af tijdens mijn dagdienst. Dhr. Jaap heeft
een fictieve naam gekregen in dit verslag.
T - Mijn taak in deze situatie was het inplannen, voorbereiden en uitvoeren van het intakegesprek met dhr. Na
het intakegesprek was het mijn verantwoordelijkheid om het zorgplan op te stellen, de zorg te indiceren en
zorginterventies te plannen. Daarnaast was het mijn taak om de voortgang van het zorgproces terug te
koppelen naar de wijkverpleegkundige, het team en alles zorgvuldig in het ECD te rapporteren. Dhr. had te
maken met lichamelijke, psychische en functionele beperkingen die elkaar beïnvloedden en zijn zorg was
onvoorspelbaar en wisselend. De complexiteit van deze zorg vroeg om zelfstandig handelen maar ook om een
multidisciplinaire samenwerking met de huisarts, de wijkverpleegkundige en Pameijer, dit maakte het dat de
casus op ZelCom niveau 3 was. De zorg voor dhr. was uitdagend, omdat hij beperkte inzichten had in zijn eigen
gezondheidssituatie en zorg mijdend gedrag toonde. Dit maakte het noodzakelijk om de zorg op maat te
leveren met aandacht voor veiligheid en zelfmanagement. De volgende competenties komen naar voren in
deze situatie: C1 t/m C13.
A – Voorafgaand heb ik de gegevens vanuit de huisarts en revalidatie doorgenomen en mij voorbereid op het
intakegesprek (C2, C12). Na mijn ochtendroute fietste ik naar de heer Jaap toe. Bij binnenkomst stelde ik
mijzelf voor en benoemde het doel van het gesprek. Ook gaf ik aan dat ik notities zou maken om deze later te
verwerken in zijn dossier (C4). In de overdracht vanuit de revalidatie las ik dat dhr. daar zorg mijdend gedrag
liet zien. Dhr. had aangegeven niet te willen douchen omdat hij dit zelf kan, terwijl het personeel hier twijfels
bij had in verband met zijn gebroken schouder (C1). In het gesprek benoemde dhr. ook geen behoefte te
hebben aan ondersteuning bij het douchen en sprak de wens uit om geen avondzorg te ontvangen (C1). Dhr.
zag er onverzorgd uit en gaf ook aan al een paar dagen dezelfde kleding aan te hebben. Om zijn perspectief
goed te begrijpen heb ik bewust gekozen voor een open en verkennende manier van communiceren. Ik heb
actief geluisterd en open vragen gesteld, zoals: “Kunt u mij vertellen wat het voor u zo lastig maakt om hierbij
hulp te krijgen?”. Dhr. gaf aan moeite te hebben met het toelaten van zorgverleners, met name bij het
douchen. Dit was ook de reden dat hij deze zorg in het revalidatiecentrum niet accepteerde. Door zijn
uitspraken samen te vatten en terug te koppelen, heb ik gecontroleerd of ik zijn beleving goed begreep (C2,
C4). Op basis van deze signalen hield ik er rekening mee dat zijn weerstand mogelijk samenhing met het verlies
van autonomie en regie (C1). In mijn benadering heb ik bewust elementen van motiverende gespreksvoering
toegepast. Uit de literatuur blijkt dat deze gespreksstijl helpend is bij zorgmijdend gedrag en weerstand, omdat
zij uitgaat van samenwerking en het respecteren van eigen regie (Miller & Rollnick, 2013). Een voorbeeldzin die
ik hierbij gebruikte was: “U geeft aan graag zelfstandig te willen blijven, hoe ziet u dat zelf in combinatie met
veilig douchen?” (C4). Daarnaast heb ik normaliserende communicatie ingezet door te benoemen dat hulp bij
persoonlijke zorg voor veel mensen spannend of ongemakkelijk is. Mijn overweging hierbij was dat dit kan
bijdragen aan meer openheid en vertrouwen in het gesprek (C4, C5). Deze manier van werken sluit aan bij het
principe van shared decision making, waarbij zorgverlener en cliënt samen afwegen welke zorg passend en
veilig is binnen de mogelijkheden en wensen van de cliënt (Elwyn et al., 2012) (C2). Door de weerstand niet te
forceren maar te verkennen, heb ik dhr. Jaap actief betrokken bij keuzes rondom zijn zorg en heb ik geprobeerd
de zorg zo goed mogelijk af te stemmen op zijn situatie (C2, C10, C12). Ondanks mijn pogingen lukte het niet
om hem te overtuigen om ook in de avondzorg toe te stemmen. Ik heb er bewust voor gekozen niet te blijven
aandringen, omdat ik wilde voorkomen dat de heer de zorg volledig zou afhouden. Vanuit een cliëntgerichte
benadering heb ik toegelicht dat we de zorg stapsgewijs kunnen opbouwen, zodat hij vertrouwen kan krijgen in
de hulpverlening (C2, C4, C5). Dit vergroot de kans op acceptatie van zorg en draagt bij aan het behoud van
autonomie. De heer stemde in met twee keer per week hulp bij het douchen. Hiermee was een eerste basis
Selin Polat, 1026477
