Werkgroep 1
Men is vrij om een aanbod te doen; de mens is vrij om de inhoud van zijn
aanbod te bepalen (inhoud van de te sluiten overeenkomst). Echter heeft
deze keuzevrijheid zijn grenzen. De essentie van de theorie van de
wilsverklaring is weergegeven in art. 3:33: 'Een rechtshandeling vereist
een op een rechtgevolg gerichte wil die zich door een verklaring heeft
geopenbaard'. De rechtshandeling is meer dan de uitoefening van een
keuzevrijheid door een individueel rechtssubject alleen; de wilsverklaring
richt zich tot anderen, die bij het bepalen van hun positie op de inhoud
ervan afgaan. Bescherming van het vertrouwen van hen die bij de
rechtshandeling betrokken zijn, is om die reden een tweede leidend
beginsel van de regeling van de totstandkoming, zoals dat met name tot
uitdrukking komt in art. 3:35 en 3:36 BW.
Art. 3:37 lid 1 BW geeft het beginsel van het consensualisme aan: dat
een wilsverklaring in iedere vorm kan geschieden, is de regel; dat een
bijzondere vorm vereist is, is een uitzondering. Art. 3:39 BW geeft het
gevolg van het niet naleven van een wettelijk vormvoorschrift. Volgens art.
3:37 lid 1 kunnen verklaringen ook in een of meer gedragingen besloten
liggen. Men spreekt dan van 'stilzwijgende wilsverklaringen'. Steeds
hangt het ervan af wat de wederpartij in de gegeven omstandigheden uit
het gedrag redelijkerwijs mocht afleiden.
Soms wordt een verklaring die feitelijk door A is gedaan, juridisch gezien
toegerekend aan B — bijvoorbeeld bij vertegenwoordiging of
bij rechtspersonen. Daarnaast bepaalt art. 3:37 lid 4 BW wat er gebeurt als
een verklaring verkeerd wordt overgebracht (bijv. via e-mail of een bode).
In principe geldt de verkeerd overgebrachte verklaring toch als afkomstig
van de afzender. Uitzondering: als de ontvanger zelf de manier van
verzending heeft voorgeschreven, komt de fout voor zijn rekening. Let op:
dit artikel zegt alleen van wie de verklaring komt, niet of de afzender haar
ook werkelijk heeft gewild (dat laatste valt onder art. 3:33 BW).
Ontvangsttheorie volgens art. 3:37 lid 3 moet een tot een bepaalde
persoon gerichte verklaring die persoon hebben bereikt om haar werking
te hebben.
Uitingstheorie het moment waarop de verklaring wordt verzonden
(van belang bij eenzijdige ongerichte rechtshandelingen).
Vernemingstheorie het moment waarop de verklaring tot de
ontvanger doordringt.
Voor geval van een niet of niet tijdig ontvangen van aanvaarding, gaat art.
6:224 uit van het tijdstip waarop de aanvaarding zonder de storende
omstandigheid zou zijn ontvangen.
Een verklaring die nog niet is ontvangen, kan men intrekken door haar met
een sneller communicatiemiddel overgebrachte verklaring in te halen, de
verklaring houdende intrekking moet de wederpartij eerder of gelijktijdig
met de ingetrokken verklaring bereiken, aldus art. 3:37 lid 5.
,Op grond van art. 3:33 komt bij een overeenkomende wil en verklaring de
rechtshandeling tot stand. Echter kan er door allerlei oorzaken
discrepantie tussen wil en verklaring ontstaan. Volgens art. 3:35 gaat de
uiterlijke schijn van de verklaring boven de interne wil van de
handelende persoon, voor zover de wederpartij er gerechtvaardigd op
heeft vertrouwd dat de verklaring welgemeend was. Kan de wederpartij
terecht een beroep op art. 3:35 doen, dan komt de rechtshandeling tot
stand, ondanks het ontbreken van een met de verklaring
overeenstemmende wil. Het stelsel van art. 3:33 en 3:35 duidt men aan
als de wilsvertouwensleer. Voor de wilsleer is de interne wil van de
handelende persoon van doorslaggevend belang. Verklaringsleer is de
opvatting dat alleen de verklaring van belang is. Tegen verklaringsleer is
aangevoerd dat zij de wederpartij meer bescherming biedt dan
gerechtvaardigd is. Volgens de vertrouwensleer is voor tot stand komen
van de rechtshandeling het vertrouwen van de wederpartij
doorslaggevend. Mocht zij op grond van de verklaring vertrouwen dat
jegens haar een bepaalde prestatie zou worden verricht, dan is de persoon
die deze verklaring aflegde tot het verrichten van die prestatie gehouden.
Voor bescherming van het bij de wederpartij gewekte vertrouwen is
volgens art. 3:35 vereist:
1. Een verklaring of gedraging van de persoon aan wie de wederpartij
het vertrouwen tegenwerpt
2. Die door de wederpartij is opgevat als een tot haar gerichte
verklaring van een bepaalde strekking en die
3. De wederpartij onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijs zo
mocht opvatten.
NB: Dat de verklaring of gedraging moet zijn opgevat als een tot de
wederpartij gerichte verklaring, brengt mee dat art. 3:35 geen betekenis
heeft tegen de eenzijdige ongerichte rechtshandeling.
Wil een beroep op art. 3:35 slagen, dan moet de wederpartij te goeder
trouw zijn geweest in de zin van art. 3:11 (zij kende het wilsdefect niet en
behoefde het ook niet te kennen). Goede trouw veronderstelt dat men
naar de ware bedoeling van de ander onderzoek doet, indien en voor
zover daarvoor in de gegeven omstandigheden aanleiding bestaat
(onderzoeksplicht). Ook al is niet meer onderzoek mogelijk dan de
wederpartij daadwerkelijk heeft verricht, dan nog is denkbaar dat zij in de
gegeven omstandigheden niet te goeder trouw was, omdat er goede
redenen tot twijfel waren (tweede zin art. 3:11). !!: Art. 3:35 geeft de
wederpartij slechts een bevoegdheid om degene om wiens verklaring of
gedraging het gaat, aan de gewekte schijn te houden.
Een rechtshandeling kan onder tijdsbepaling of voorwaarde, art. 3:38
lid 1. Van rechtshandeling onder tijdsbepaling is sprake wanneer er een
voorval is waarvan zeker is dat het zal plaatsvinden maar waarvan het niet
vaststaat wanneer dat gaat gebeuren. Kenmerkend voor de voorwaarde is,
dat zij de rechtsgevolgen van de rechtshandeling afhankelijk stelt van een
voorval dat onzeker is. In geval van een rechtshandeling onder
,opschortende tijdsbepaling of voorwaarde treden de rechtsgevolgen van
de rechtshandeling nog niet in, maar doen zij dat met het plaatsvinden
van het voorval alsnog (de uitkering vindt plaats bij het bereiken van 65-
jarige leeftijd; voorwaarde)). In geval van een ontbindende tijdsbepaling of
voorwaarde treden de rechtgevolgen nu in maar eindigen zij zodra het
voorval plaatsvindt (een huurovereenkomst (tijdsbepaling)). Volgens art.
3:38 lid 1 kan uit de wet of uit de aard van de rechtshandeling
voortvloeien dat voor een tijdsbepaling of voorwaarde geen plaats is. De
gevolgen van de vervulling van een tijdsbepaling of voorwaarde treden
zonder terugwerkende kracht in, aldus art. 3:38 lid 2.
Een overeenkomst is een meerzijdig rechtshandeling; zie art. 6:213 lid
1. Een overeenkomst komt tot stand door een aanbod en de aanvaarding
daarvan; art. 6:217 lid 1. Art. 6:216 bepaalt dat titel 6.5 van
overeenkomstige toepassing is op andere meerzijdige
vermogensrechtelijke rechtshandelingen, voor zover de strekking van de
betrokken bepalingen in verband met de aard van de rechtshandeling zich
daar niet tegen verzet. De precontractuele fase is de korte of lange
periode van onderhandelen vooraf aan het sluiten van de overeenkomst.
Van een aanbod is sprake wanneer een voorstel tot het sluiten van een
overeenkomst wordt gedaan, dat alle essentiële elementen van die
overeenkomst bevat, en op grond waarvan de wederpartij met een enkel
ja de aanvaarding van de overeenkomst tot stand kan doen komen. Van
een koopovereenkomst zijn soort en hoeveelheid steeds essentiële
elementen, zonder welke de overeenkomst niet kan bestaan, omdat de
vereiste bepaalbaarheid ontbreekt -> art. 6:227. Het aanbod kan
behalve tot een of meerdere bepaalde personen ook gericht zijn tot het
publiek, te denken valt aan een advertentie, reclameborden enzovoort.
Men spreekt in dergelijk gevallen van een openbaar aanbod.
Het initiatief in de precontractuele fase dat geen aanbod is, wordt
beschouwd als een uitnodiging om in onderhandeling te treden. Zijn
de onderhandelingen reeds gaande, dan spreekt men van een uitnodiging
tot doen van een aanbod. Aan dergelijke uitnodigingen zijn in het
algemeen geen rechtsgevolgen verbonden. De inhoud van het aanbod
wordt bepaald aan de hand van de wilsvertrouwensleer (art. 3:33-35),
want aanbod is een rechtshandeling.
Een aanbod is geldig, nietig, of vernietigbaar overeenkomstig de regels
voor meerzijdige rechtshandelingen. Art. 6:218 is vooral van belang voor
het onherroepelijke aanbod. In het geval van een herroepelijk aanbod kan
de aanbieder, die bijvoorbeeld ontdekt dat hij heeft gedwaald, het aanbod
eenvoudig herroepen.
Zolang een aanbod niet is aanvaard kan het worden herroepen (art. 6:219
lid 2 eerste zin). Een aanbod is onherroepelijk indien het een termijn
voor aanvaarding inhoudt of de onherroepelijkheid ervan op andere wijze
uit het aanbod volgt, aldus art. 6:219 lid 1.
, De herroeping werkt pas bij ontvangst, en de overeenkomst
ontstaat wanneer de aanvaarding de aanbieder bereikt (art. 3:37 lid 3).
Men onderscheidt herroeping van de intrekking van een verklaring
(art. 3:37
lid 5). ledere verklaring die nog niet is ontvangen kan men intrekken door
haar met een door een sneller communicatiemiddel overgebrachte tweede
verklaring in te halen; ook de verklaring die een aanbod inhoudt dat na
ontvangst op grond van art. 6:219 lid 1 niet zou kunnen worden
herroepen.
Art. 6:219 BW is aanvullend recht, dus partijen mogen ervan afwijken. Bij
een vrijblijvend aanbod mag de aanbieder het nog direct na de
aanvaarding herroepen, zolang dat onverwijld (zonder vertraging) gebeurt.
Wat “onverwijld” precies betekent, hangt af van de omstandigheden van
het geval.
Art. 6:221 lid 1 geeft een regeling voor het geval het aanbod geen
termijn voor aanvaarding inhoudt: een mondeling aanbod vervalt
wanneer het niet onmiddellijk wordt aanvaard, een schriftelijk aanbod
wanneer het niet binnen een redelijke tijd wordt aanvaard. Redelijke tijd
wil zeggen zoveel tijd als nodig is voor beraad en voor het overbrengen
van het antwoord. Het aanbod vervalt doordat het wordt verworpen, art.
6:221 lid 2. In een tegenaanbod ligt de verwerping van het oorspronkelijke
aanbod besloten, zie art. 6:225 lid 1.
Aanvaarding kan:
In beginsel in iedere vorm geschieden (art. 3:37 lid 1): Ten aanzien
van de vorm kan het aanbod iets anders bepalen, bijvoorbeeld dat
aanvaarding alleen mogelijk is door middel van een formulier. Het
aanbod kan ook bepalen dat een bepaalde gedraging een
aanvaarding inhoudt (handopsteken tijden een veiling). Echter het
beding 'wanneer u niet binnen zeven dagen laat weten dat u dit
aanbod verwerpt, geldt als aanvaarding', is van geen waarde.
Aanvaarding moet worden gericht tot de aanbieder en moet;
Inhoudelijk overeenstemmen met het;
Nog geldige, tot de wederpartij gerichte aanbod.
Schenkingen, kwijtschelding en de omzetting van een natuurlijke
verbintenis om niet, hebben gemeen dat zij de wederpartij enkel voordeel
opleveren. Niettemin zijn het tweezijdige rechtshandelingen
(overeenkomsten). Men behoeft zich geen voordeel te laten opdringen en
kan het aanbod aanvaarden of verwerpen.
Art. 6:223 lid 1 geeft de aanbieder de bevoegdheid om een te late
aanvaarding toch als tijdig gedaan te laten gelden, mits hij dit onverwijld
(zonder vertraging/ zo snel mogelijk) aan de wederpartij mededeelt. !!: Als
moment van totstandkoming van de overeenkomst geldt de aanvaarding;
verval van het aanbod wordt door de onverwijlde mededeling van de
aanbieder geheeld.
Men is vrij om een aanbod te doen; de mens is vrij om de inhoud van zijn
aanbod te bepalen (inhoud van de te sluiten overeenkomst). Echter heeft
deze keuzevrijheid zijn grenzen. De essentie van de theorie van de
wilsverklaring is weergegeven in art. 3:33: 'Een rechtshandeling vereist
een op een rechtgevolg gerichte wil die zich door een verklaring heeft
geopenbaard'. De rechtshandeling is meer dan de uitoefening van een
keuzevrijheid door een individueel rechtssubject alleen; de wilsverklaring
richt zich tot anderen, die bij het bepalen van hun positie op de inhoud
ervan afgaan. Bescherming van het vertrouwen van hen die bij de
rechtshandeling betrokken zijn, is om die reden een tweede leidend
beginsel van de regeling van de totstandkoming, zoals dat met name tot
uitdrukking komt in art. 3:35 en 3:36 BW.
Art. 3:37 lid 1 BW geeft het beginsel van het consensualisme aan: dat
een wilsverklaring in iedere vorm kan geschieden, is de regel; dat een
bijzondere vorm vereist is, is een uitzondering. Art. 3:39 BW geeft het
gevolg van het niet naleven van een wettelijk vormvoorschrift. Volgens art.
3:37 lid 1 kunnen verklaringen ook in een of meer gedragingen besloten
liggen. Men spreekt dan van 'stilzwijgende wilsverklaringen'. Steeds
hangt het ervan af wat de wederpartij in de gegeven omstandigheden uit
het gedrag redelijkerwijs mocht afleiden.
Soms wordt een verklaring die feitelijk door A is gedaan, juridisch gezien
toegerekend aan B — bijvoorbeeld bij vertegenwoordiging of
bij rechtspersonen. Daarnaast bepaalt art. 3:37 lid 4 BW wat er gebeurt als
een verklaring verkeerd wordt overgebracht (bijv. via e-mail of een bode).
In principe geldt de verkeerd overgebrachte verklaring toch als afkomstig
van de afzender. Uitzondering: als de ontvanger zelf de manier van
verzending heeft voorgeschreven, komt de fout voor zijn rekening. Let op:
dit artikel zegt alleen van wie de verklaring komt, niet of de afzender haar
ook werkelijk heeft gewild (dat laatste valt onder art. 3:33 BW).
Ontvangsttheorie volgens art. 3:37 lid 3 moet een tot een bepaalde
persoon gerichte verklaring die persoon hebben bereikt om haar werking
te hebben.
Uitingstheorie het moment waarop de verklaring wordt verzonden
(van belang bij eenzijdige ongerichte rechtshandelingen).
Vernemingstheorie het moment waarop de verklaring tot de
ontvanger doordringt.
Voor geval van een niet of niet tijdig ontvangen van aanvaarding, gaat art.
6:224 uit van het tijdstip waarop de aanvaarding zonder de storende
omstandigheid zou zijn ontvangen.
Een verklaring die nog niet is ontvangen, kan men intrekken door haar met
een sneller communicatiemiddel overgebrachte verklaring in te halen, de
verklaring houdende intrekking moet de wederpartij eerder of gelijktijdig
met de ingetrokken verklaring bereiken, aldus art. 3:37 lid 5.
,Op grond van art. 3:33 komt bij een overeenkomende wil en verklaring de
rechtshandeling tot stand. Echter kan er door allerlei oorzaken
discrepantie tussen wil en verklaring ontstaan. Volgens art. 3:35 gaat de
uiterlijke schijn van de verklaring boven de interne wil van de
handelende persoon, voor zover de wederpartij er gerechtvaardigd op
heeft vertrouwd dat de verklaring welgemeend was. Kan de wederpartij
terecht een beroep op art. 3:35 doen, dan komt de rechtshandeling tot
stand, ondanks het ontbreken van een met de verklaring
overeenstemmende wil. Het stelsel van art. 3:33 en 3:35 duidt men aan
als de wilsvertouwensleer. Voor de wilsleer is de interne wil van de
handelende persoon van doorslaggevend belang. Verklaringsleer is de
opvatting dat alleen de verklaring van belang is. Tegen verklaringsleer is
aangevoerd dat zij de wederpartij meer bescherming biedt dan
gerechtvaardigd is. Volgens de vertrouwensleer is voor tot stand komen
van de rechtshandeling het vertrouwen van de wederpartij
doorslaggevend. Mocht zij op grond van de verklaring vertrouwen dat
jegens haar een bepaalde prestatie zou worden verricht, dan is de persoon
die deze verklaring aflegde tot het verrichten van die prestatie gehouden.
Voor bescherming van het bij de wederpartij gewekte vertrouwen is
volgens art. 3:35 vereist:
1. Een verklaring of gedraging van de persoon aan wie de wederpartij
het vertrouwen tegenwerpt
2. Die door de wederpartij is opgevat als een tot haar gerichte
verklaring van een bepaalde strekking en die
3. De wederpartij onder de gegeven omstandigheden redelijkerwijs zo
mocht opvatten.
NB: Dat de verklaring of gedraging moet zijn opgevat als een tot de
wederpartij gerichte verklaring, brengt mee dat art. 3:35 geen betekenis
heeft tegen de eenzijdige ongerichte rechtshandeling.
Wil een beroep op art. 3:35 slagen, dan moet de wederpartij te goeder
trouw zijn geweest in de zin van art. 3:11 (zij kende het wilsdefect niet en
behoefde het ook niet te kennen). Goede trouw veronderstelt dat men
naar de ware bedoeling van de ander onderzoek doet, indien en voor
zover daarvoor in de gegeven omstandigheden aanleiding bestaat
(onderzoeksplicht). Ook al is niet meer onderzoek mogelijk dan de
wederpartij daadwerkelijk heeft verricht, dan nog is denkbaar dat zij in de
gegeven omstandigheden niet te goeder trouw was, omdat er goede
redenen tot twijfel waren (tweede zin art. 3:11). !!: Art. 3:35 geeft de
wederpartij slechts een bevoegdheid om degene om wiens verklaring of
gedraging het gaat, aan de gewekte schijn te houden.
Een rechtshandeling kan onder tijdsbepaling of voorwaarde, art. 3:38
lid 1. Van rechtshandeling onder tijdsbepaling is sprake wanneer er een
voorval is waarvan zeker is dat het zal plaatsvinden maar waarvan het niet
vaststaat wanneer dat gaat gebeuren. Kenmerkend voor de voorwaarde is,
dat zij de rechtsgevolgen van de rechtshandeling afhankelijk stelt van een
voorval dat onzeker is. In geval van een rechtshandeling onder
,opschortende tijdsbepaling of voorwaarde treden de rechtsgevolgen van
de rechtshandeling nog niet in, maar doen zij dat met het plaatsvinden
van het voorval alsnog (de uitkering vindt plaats bij het bereiken van 65-
jarige leeftijd; voorwaarde)). In geval van een ontbindende tijdsbepaling of
voorwaarde treden de rechtgevolgen nu in maar eindigen zij zodra het
voorval plaatsvindt (een huurovereenkomst (tijdsbepaling)). Volgens art.
3:38 lid 1 kan uit de wet of uit de aard van de rechtshandeling
voortvloeien dat voor een tijdsbepaling of voorwaarde geen plaats is. De
gevolgen van de vervulling van een tijdsbepaling of voorwaarde treden
zonder terugwerkende kracht in, aldus art. 3:38 lid 2.
Een overeenkomst is een meerzijdig rechtshandeling; zie art. 6:213 lid
1. Een overeenkomst komt tot stand door een aanbod en de aanvaarding
daarvan; art. 6:217 lid 1. Art. 6:216 bepaalt dat titel 6.5 van
overeenkomstige toepassing is op andere meerzijdige
vermogensrechtelijke rechtshandelingen, voor zover de strekking van de
betrokken bepalingen in verband met de aard van de rechtshandeling zich
daar niet tegen verzet. De precontractuele fase is de korte of lange
periode van onderhandelen vooraf aan het sluiten van de overeenkomst.
Van een aanbod is sprake wanneer een voorstel tot het sluiten van een
overeenkomst wordt gedaan, dat alle essentiële elementen van die
overeenkomst bevat, en op grond waarvan de wederpartij met een enkel
ja de aanvaarding van de overeenkomst tot stand kan doen komen. Van
een koopovereenkomst zijn soort en hoeveelheid steeds essentiële
elementen, zonder welke de overeenkomst niet kan bestaan, omdat de
vereiste bepaalbaarheid ontbreekt -> art. 6:227. Het aanbod kan
behalve tot een of meerdere bepaalde personen ook gericht zijn tot het
publiek, te denken valt aan een advertentie, reclameborden enzovoort.
Men spreekt in dergelijk gevallen van een openbaar aanbod.
Het initiatief in de precontractuele fase dat geen aanbod is, wordt
beschouwd als een uitnodiging om in onderhandeling te treden. Zijn
de onderhandelingen reeds gaande, dan spreekt men van een uitnodiging
tot doen van een aanbod. Aan dergelijke uitnodigingen zijn in het
algemeen geen rechtsgevolgen verbonden. De inhoud van het aanbod
wordt bepaald aan de hand van de wilsvertrouwensleer (art. 3:33-35),
want aanbod is een rechtshandeling.
Een aanbod is geldig, nietig, of vernietigbaar overeenkomstig de regels
voor meerzijdige rechtshandelingen. Art. 6:218 is vooral van belang voor
het onherroepelijke aanbod. In het geval van een herroepelijk aanbod kan
de aanbieder, die bijvoorbeeld ontdekt dat hij heeft gedwaald, het aanbod
eenvoudig herroepen.
Zolang een aanbod niet is aanvaard kan het worden herroepen (art. 6:219
lid 2 eerste zin). Een aanbod is onherroepelijk indien het een termijn
voor aanvaarding inhoudt of de onherroepelijkheid ervan op andere wijze
uit het aanbod volgt, aldus art. 6:219 lid 1.
, De herroeping werkt pas bij ontvangst, en de overeenkomst
ontstaat wanneer de aanvaarding de aanbieder bereikt (art. 3:37 lid 3).
Men onderscheidt herroeping van de intrekking van een verklaring
(art. 3:37
lid 5). ledere verklaring die nog niet is ontvangen kan men intrekken door
haar met een door een sneller communicatiemiddel overgebrachte tweede
verklaring in te halen; ook de verklaring die een aanbod inhoudt dat na
ontvangst op grond van art. 6:219 lid 1 niet zou kunnen worden
herroepen.
Art. 6:219 BW is aanvullend recht, dus partijen mogen ervan afwijken. Bij
een vrijblijvend aanbod mag de aanbieder het nog direct na de
aanvaarding herroepen, zolang dat onverwijld (zonder vertraging) gebeurt.
Wat “onverwijld” precies betekent, hangt af van de omstandigheden van
het geval.
Art. 6:221 lid 1 geeft een regeling voor het geval het aanbod geen
termijn voor aanvaarding inhoudt: een mondeling aanbod vervalt
wanneer het niet onmiddellijk wordt aanvaard, een schriftelijk aanbod
wanneer het niet binnen een redelijke tijd wordt aanvaard. Redelijke tijd
wil zeggen zoveel tijd als nodig is voor beraad en voor het overbrengen
van het antwoord. Het aanbod vervalt doordat het wordt verworpen, art.
6:221 lid 2. In een tegenaanbod ligt de verwerping van het oorspronkelijke
aanbod besloten, zie art. 6:225 lid 1.
Aanvaarding kan:
In beginsel in iedere vorm geschieden (art. 3:37 lid 1): Ten aanzien
van de vorm kan het aanbod iets anders bepalen, bijvoorbeeld dat
aanvaarding alleen mogelijk is door middel van een formulier. Het
aanbod kan ook bepalen dat een bepaalde gedraging een
aanvaarding inhoudt (handopsteken tijden een veiling). Echter het
beding 'wanneer u niet binnen zeven dagen laat weten dat u dit
aanbod verwerpt, geldt als aanvaarding', is van geen waarde.
Aanvaarding moet worden gericht tot de aanbieder en moet;
Inhoudelijk overeenstemmen met het;
Nog geldige, tot de wederpartij gerichte aanbod.
Schenkingen, kwijtschelding en de omzetting van een natuurlijke
verbintenis om niet, hebben gemeen dat zij de wederpartij enkel voordeel
opleveren. Niettemin zijn het tweezijdige rechtshandelingen
(overeenkomsten). Men behoeft zich geen voordeel te laten opdringen en
kan het aanbod aanvaarden of verwerpen.
Art. 6:223 lid 1 geeft de aanbieder de bevoegdheid om een te late
aanvaarding toch als tijdig gedaan te laten gelden, mits hij dit onverwijld
(zonder vertraging/ zo snel mogelijk) aan de wederpartij mededeelt. !!: Als
moment van totstandkoming van de overeenkomst geldt de aanvaarding;
verval van het aanbod wordt door de onverwijlde mededeling van de
aanbieder geheeld.
