Samenvatting periode 3 RD
1.3cRD1 Digitale detectoren
Bouw en werking en ontwikkeling door de jaren heen:
- Fosforplaten: Computed Radiology (CR)
- CCD: Charged Coppled device
- Flatpaneldetectoren (FDP): Digital Radiology (DR)
Fosforsysteem:
Bestaat uit cassettes, met fosforplaten. Hier komt een afbeelding op te staan die ontwikkeld en
uitgelezen wordt door de uitlezer. De informatie wordt dan naar de computer gestuurd. Van tevoren
werd de plaat dan gescand met een code zodat de juiste foto aan de juiste patiënt werd gekoppeld.
Bij fosforplaten krijg je geen ionisatie maar een excitatie: een elektron zit liever in de valentieband
dan in de geleidingsband omdat het dan dichter bij de kern zit. Om een elektron van de valentieband
naar de geleidingsband te krijgen moet je dus energie toevoeren. Als een elektron van de
geleidingsband naar de valentieband terug gaat komt er juist energie vrij. Als je een foton loslaat op
het fosfor materiaal springt er een elektron van de valentieband naar de geleidingsband. Als je dan
stopt met straling geven springt dit elektron weer terug naar de valentieband waardoor er energie
vrijkomt als zichtbaar licht. Je wilt niet dat dit direct gebeurt want dan heb je geen tijd meer om het
uit te lezen. Daarom zit er een soort materiaal verwerkt dat het elektron even vast kan houden in de
geleidingsband in een zogenaamde elektronen val. Hierdoor springt het elektron pas later terug na
toevoeging van een heel klein beetje energie, door een laserstraal (zelfde principe als TLD-meter).
Hier kan je dan een afbeelding van maken. De hoeveelheid licht die dan vrij komt is een maat voor de
hoeveelheid straling die dan op een plek gevallen is. fosforescentie. In een fosforsysteem zit geen
fosfor.
Fluorescentie: elektronen die direct weer terug vallen in de valentieband.
Uitlezen fosforplaten:
Door een laser via een spiegel springen de elektronen terug in de valentieband en komt er een
lichtflits vrij, die opgevangen wordt door de PMT, dit zet het lichtflitsje om in energie dat omgezet
kan worden naar digitale informatie.
Je hebt verschillende soorten fosforplaten:
- Enkelzijdig -reflecterend; witte folie aan de onderkant die het
inkomende licht reflecteert hierdoor zijn ze erg gevoelig waardoor er
veel data gemeten kan worden maar er is wel een grote onscherpte
(intrinsieke onscherpte)
- Enkelzijdig-lichtabsorberend; zwarte folie aan de onderkant die het
inkomende licht absorbeert, waardoor ze minder gevoelig zijn maar ze
hebben wel een kleinere onscherpte. Deze plaat gebruik je voor als je
meer detail wilt, hiervoor heb je dus wel meer dosis nodig.
, - Dubbelzijdig-lichtabsorberend: dubbele fosforescerende laag en een dubbele zwarte folie.
De fotonen maken aan beide zijdes elektronen vrij die apart gedetecteerd worden. Bij
uitlezing kun je deze bij elkaar optellen waardoor je meting preciezer wordt. Het is gevoeliger
en heeft een kleinere onscherpte, het is technisch wel complexer dus duurder
Deze systemen komen wel nog voor in de praktijk, vooral bij mobiele apparaten. Er wordt echter niet
meer in doorontwikkeld omdat er nu digitale systemen zijn.
Charged Coppled Device (CCD)
Wordt voornamelijk gebruikt bij doorlichtingsapparaten en soms nog bij mammografie, verder wordt
het niet echt meer gebruikt. Het nadeel van een CCD is dat het erg klein is waardoor je er veel van
nodig hebt als je een groot oppervlakte in beeld wilt brengen.
Het plaatje bestaat uit een matrix met heel veel kleine pixels 9MHz bv bij een camera.
Inkomende fotonen maken in de matrix elektronen vrij, deze plaat wordt vervolgens uitgelezen om
zo een afbeelding te krijgen. Het eerste element in een rij van de matrix is positief geladen, de rest
is neutraal geladen. Het positieve element trekt de elektronen aan, nu wordt het eerste element
ontladen en het 2e element wordt nu positief, alle elektronen gaan nu naar het 2 e element en zo gaat
het door naar het einde van de rij. Daar worden alle elektronen opgevangen en wordt er
geregistreerd hoeveel elektronen er uit die rij komen. Het apparaat weet van welk element de
elektronen vandaan komen. Hier wordt een signaal van gemaakt dat naar een computer gaat die er
een afbeelding van maakt.
Flat Panel Detector (FDP)
Wordt het meest gebruikt ook in de wand- en tafelbucky.
Je hebt twee verschillende varianten, de indirecte conversie en de directe conversie. Bij de indirecte
plaat zijn er meer onderdelen dus de registratie gaat langzamer dan bij de directe variant.
- Bij de indirecte variant worden de invallende elektronen via het CsI-kristal omgezet in
zichtbaar licht. Het zichtbare licht valt dan op een matrix van fotodiodes, deze maken
elektronen vrij die dan versneld worden. De elektronen vullen dan de TFT-matrix
- Bij de directe variant mist die tussenstap dus i.p.v. het CsI-kristal en het matrix van
fotodiodes is er een amorf selenium materiaal (halfgeleider). Deze kan in één keer de
fotonen omzetten in elektronen en deze elektronen vullen dan de TFT-matrix.
Hoe minder tussenstappen, hoe beter het is voor de kwaliteit, ze zijn allebei even snel.
TFT-matrix bestaat uit heel veel losse elementen, elk element bevat een micro charge-storage
condensatortje dat lading op kan slaan. De elektronen in de TFT-matrix laden dan deze elementen
op. Dus hoe meer fotonen, des te meer elektronen in het TFT-matrix elementen circuit dus een
donkerdere foto. De computer zet een stroom aan in de adreslijn (horizontale lijn tussen elementen),
het element wordt hierdoor ontladen. De stroom gaat via de uitlees richting (verticaal naar beneden
ook tussen elk element) De uitkomende stroom wordt opgevangen en bewaart. Nu wordt de tweede
adreslijn uitgelezen enz. De signaaltjes worden door de AD-converter omgezet naar digitale signalen
en hier wordt dan een afbeelding van gemaakt.
, Kalibreren: basis meting doen, je doet een 0 meting, maar je krijgt toch een signaal dus je spiegelt
deze meting waardoor het een negatieve waarde krijgt, deze strepen elkaar weg waardoor je deze
signalen op 0 zet en dan kloppen je metingen weer. Met een negatieve masker.
Anatomie wervelkolom
CWK AP-opname met bewegende
kaak:
II t/m VII: halswervels
4: processus transversus
5: processus articularis superior
6: processus articularis inferior
9: processus spinosus
11: massa lateralis
12: articulatio atlanto-axialis lat
16: dens axis
19: deel van maxilla
23: processus mastoideus
24: ramus mandibulae
27: caput costae
28: trachea
1.3cRD1 Digitale detectoren
Bouw en werking en ontwikkeling door de jaren heen:
- Fosforplaten: Computed Radiology (CR)
- CCD: Charged Coppled device
- Flatpaneldetectoren (FDP): Digital Radiology (DR)
Fosforsysteem:
Bestaat uit cassettes, met fosforplaten. Hier komt een afbeelding op te staan die ontwikkeld en
uitgelezen wordt door de uitlezer. De informatie wordt dan naar de computer gestuurd. Van tevoren
werd de plaat dan gescand met een code zodat de juiste foto aan de juiste patiënt werd gekoppeld.
Bij fosforplaten krijg je geen ionisatie maar een excitatie: een elektron zit liever in de valentieband
dan in de geleidingsband omdat het dan dichter bij de kern zit. Om een elektron van de valentieband
naar de geleidingsband te krijgen moet je dus energie toevoeren. Als een elektron van de
geleidingsband naar de valentieband terug gaat komt er juist energie vrij. Als je een foton loslaat op
het fosfor materiaal springt er een elektron van de valentieband naar de geleidingsband. Als je dan
stopt met straling geven springt dit elektron weer terug naar de valentieband waardoor er energie
vrijkomt als zichtbaar licht. Je wilt niet dat dit direct gebeurt want dan heb je geen tijd meer om het
uit te lezen. Daarom zit er een soort materiaal verwerkt dat het elektron even vast kan houden in de
geleidingsband in een zogenaamde elektronen val. Hierdoor springt het elektron pas later terug na
toevoeging van een heel klein beetje energie, door een laserstraal (zelfde principe als TLD-meter).
Hier kan je dan een afbeelding van maken. De hoeveelheid licht die dan vrij komt is een maat voor de
hoeveelheid straling die dan op een plek gevallen is. fosforescentie. In een fosforsysteem zit geen
fosfor.
Fluorescentie: elektronen die direct weer terug vallen in de valentieband.
Uitlezen fosforplaten:
Door een laser via een spiegel springen de elektronen terug in de valentieband en komt er een
lichtflits vrij, die opgevangen wordt door de PMT, dit zet het lichtflitsje om in energie dat omgezet
kan worden naar digitale informatie.
Je hebt verschillende soorten fosforplaten:
- Enkelzijdig -reflecterend; witte folie aan de onderkant die het
inkomende licht reflecteert hierdoor zijn ze erg gevoelig waardoor er
veel data gemeten kan worden maar er is wel een grote onscherpte
(intrinsieke onscherpte)
- Enkelzijdig-lichtabsorberend; zwarte folie aan de onderkant die het
inkomende licht absorbeert, waardoor ze minder gevoelig zijn maar ze
hebben wel een kleinere onscherpte. Deze plaat gebruik je voor als je
meer detail wilt, hiervoor heb je dus wel meer dosis nodig.
, - Dubbelzijdig-lichtabsorberend: dubbele fosforescerende laag en een dubbele zwarte folie.
De fotonen maken aan beide zijdes elektronen vrij die apart gedetecteerd worden. Bij
uitlezing kun je deze bij elkaar optellen waardoor je meting preciezer wordt. Het is gevoeliger
en heeft een kleinere onscherpte, het is technisch wel complexer dus duurder
Deze systemen komen wel nog voor in de praktijk, vooral bij mobiele apparaten. Er wordt echter niet
meer in doorontwikkeld omdat er nu digitale systemen zijn.
Charged Coppled Device (CCD)
Wordt voornamelijk gebruikt bij doorlichtingsapparaten en soms nog bij mammografie, verder wordt
het niet echt meer gebruikt. Het nadeel van een CCD is dat het erg klein is waardoor je er veel van
nodig hebt als je een groot oppervlakte in beeld wilt brengen.
Het plaatje bestaat uit een matrix met heel veel kleine pixels 9MHz bv bij een camera.
Inkomende fotonen maken in de matrix elektronen vrij, deze plaat wordt vervolgens uitgelezen om
zo een afbeelding te krijgen. Het eerste element in een rij van de matrix is positief geladen, de rest
is neutraal geladen. Het positieve element trekt de elektronen aan, nu wordt het eerste element
ontladen en het 2e element wordt nu positief, alle elektronen gaan nu naar het 2 e element en zo gaat
het door naar het einde van de rij. Daar worden alle elektronen opgevangen en wordt er
geregistreerd hoeveel elektronen er uit die rij komen. Het apparaat weet van welk element de
elektronen vandaan komen. Hier wordt een signaal van gemaakt dat naar een computer gaat die er
een afbeelding van maakt.
Flat Panel Detector (FDP)
Wordt het meest gebruikt ook in de wand- en tafelbucky.
Je hebt twee verschillende varianten, de indirecte conversie en de directe conversie. Bij de indirecte
plaat zijn er meer onderdelen dus de registratie gaat langzamer dan bij de directe variant.
- Bij de indirecte variant worden de invallende elektronen via het CsI-kristal omgezet in
zichtbaar licht. Het zichtbare licht valt dan op een matrix van fotodiodes, deze maken
elektronen vrij die dan versneld worden. De elektronen vullen dan de TFT-matrix
- Bij de directe variant mist die tussenstap dus i.p.v. het CsI-kristal en het matrix van
fotodiodes is er een amorf selenium materiaal (halfgeleider). Deze kan in één keer de
fotonen omzetten in elektronen en deze elektronen vullen dan de TFT-matrix.
Hoe minder tussenstappen, hoe beter het is voor de kwaliteit, ze zijn allebei even snel.
TFT-matrix bestaat uit heel veel losse elementen, elk element bevat een micro charge-storage
condensatortje dat lading op kan slaan. De elektronen in de TFT-matrix laden dan deze elementen
op. Dus hoe meer fotonen, des te meer elektronen in het TFT-matrix elementen circuit dus een
donkerdere foto. De computer zet een stroom aan in de adreslijn (horizontale lijn tussen elementen),
het element wordt hierdoor ontladen. De stroom gaat via de uitlees richting (verticaal naar beneden
ook tussen elk element) De uitkomende stroom wordt opgevangen en bewaart. Nu wordt de tweede
adreslijn uitgelezen enz. De signaaltjes worden door de AD-converter omgezet naar digitale signalen
en hier wordt dan een afbeelding van gemaakt.
, Kalibreren: basis meting doen, je doet een 0 meting, maar je krijgt toch een signaal dus je spiegelt
deze meting waardoor het een negatieve waarde krijgt, deze strepen elkaar weg waardoor je deze
signalen op 0 zet en dan kloppen je metingen weer. Met een negatieve masker.
Anatomie wervelkolom
CWK AP-opname met bewegende
kaak:
II t/m VII: halswervels
4: processus transversus
5: processus articularis superior
6: processus articularis inferior
9: processus spinosus
11: massa lateralis
12: articulatio atlanto-axialis lat
16: dens axis
19: deel van maxilla
23: processus mastoideus
24: ramus mandibulae
27: caput costae
28: trachea
