Benedictus van Nursia
Biografische gegevens
Benedictus wordt beschouwd als vader van het kloosterleven.
Benedictus werd rond het jaar 480 na Christus in Nursia, in Italië geboren. Benedictus kwam
uit een adellijke familie en had één zusje, Scholastica.
Op veertienjarige leeftijd sloot hij zich bij een groep kluizenaars aan. Na zijn studies in Rome
leefde hij drie jaar lang als monnik. In 529 stichtte Benedictus zijn eigen gemeenschap waar
hij later belangrijke regels schreef. Hij is vermoedelijk in maart 547 na Christus gestorven.
Politiek
De grote invloed van Benedictus zat hem vooral in de opgestelde kloosterregel, de Regula
Benedicti. Volgens hem moesten monniken drie geloften afleggen aan de abt: armoede,
kuisheid en gehoorzaamheid. De regel heeft een ritme van acht uur werken, acht uur bidden
en acht uur rusten. De Benedictijnen verspreiden zich zo in een vlot tempo over heel Europa.
Zo is Benedictus ook een patroonheilige geworden.
De benedictijnen zijn leden van kloosters die de regel van Benedictus volgen. Een aantal
voegde zich in de 10e eeuw samen in kloosterorden of congregaties.
Cultureel mentaal
Het middeleeuwse klooster vormde de kern van de christelijke cultuur: het was een archief,
bibliotheek, schatkamer, hogeschool en ambachtscentrum tegelijk. Als je naar het klooster
ging leerde je lezen en schrijven. Het leven in een klooster was dus een van de weinige
mogelijkheden om iets te leren.
Voor meisjes was het kloosterleven een manier om niet afhankelijk te zijn van een man.
De meeste monniken werkten hard, en ze verrichten veel taken, van zware handarbeid tot
fijn vakwerk en van administratief tot huishoudelijk werk.
Hoewel de monniken en nonnen dus in afzondering leefden, waren ze niet wereldvreemd.
Het klooster bezat land en gaf veel mensen werk, verzorgde armen en zieken, bood een
rustplaats aan reizigers en onderwijs aan kinderen.
Sociaal economisch
Het succes van de bestuurder hing af van zijn aardse leger en zijn spirituele leger.
Monniken werden gezien als ridders die, namens de vorst, door hun gebedsleven de strijd
aangingen om het koninkrijk vrij te houden van de machten van het kwaad. Dit verklaart het
nut en de noodzaak van de aanwezigheid van kloosters in iedere politiek belangrijke stad.
Daarnaast was er de rol van monniken met betrekking tot het boete doen voor zonden.
Zonden waren niet alleen maar persoonlijk verstoring in de verhouding tussen de mens en
zijn Schepper, maar gingen de gehele samenleving aan. Het ging er niet om dat de persoon
zijn schuld ‘voldeed’, maar dat de schuld voldaan werd. Kloosters kregen daarom de opdracht
om, tegen een vergoeding, te bidden voor het zielenheil van wereldse zondaars, en vooral
voor het zielenheil van politieke machthebbers.
Tot slot functioneerden de kloosters als natuurlijke overloop voor adellijke families om er
voor te zorgen dat bij erfeniskwesties het bezit niet steeds verder opgesplitst hoefde te
Biografische gegevens
Benedictus wordt beschouwd als vader van het kloosterleven.
Benedictus werd rond het jaar 480 na Christus in Nursia, in Italië geboren. Benedictus kwam
uit een adellijke familie en had één zusje, Scholastica.
Op veertienjarige leeftijd sloot hij zich bij een groep kluizenaars aan. Na zijn studies in Rome
leefde hij drie jaar lang als monnik. In 529 stichtte Benedictus zijn eigen gemeenschap waar
hij later belangrijke regels schreef. Hij is vermoedelijk in maart 547 na Christus gestorven.
Politiek
De grote invloed van Benedictus zat hem vooral in de opgestelde kloosterregel, de Regula
Benedicti. Volgens hem moesten monniken drie geloften afleggen aan de abt: armoede,
kuisheid en gehoorzaamheid. De regel heeft een ritme van acht uur werken, acht uur bidden
en acht uur rusten. De Benedictijnen verspreiden zich zo in een vlot tempo over heel Europa.
Zo is Benedictus ook een patroonheilige geworden.
De benedictijnen zijn leden van kloosters die de regel van Benedictus volgen. Een aantal
voegde zich in de 10e eeuw samen in kloosterorden of congregaties.
Cultureel mentaal
Het middeleeuwse klooster vormde de kern van de christelijke cultuur: het was een archief,
bibliotheek, schatkamer, hogeschool en ambachtscentrum tegelijk. Als je naar het klooster
ging leerde je lezen en schrijven. Het leven in een klooster was dus een van de weinige
mogelijkheden om iets te leren.
Voor meisjes was het kloosterleven een manier om niet afhankelijk te zijn van een man.
De meeste monniken werkten hard, en ze verrichten veel taken, van zware handarbeid tot
fijn vakwerk en van administratief tot huishoudelijk werk.
Hoewel de monniken en nonnen dus in afzondering leefden, waren ze niet wereldvreemd.
Het klooster bezat land en gaf veel mensen werk, verzorgde armen en zieken, bood een
rustplaats aan reizigers en onderwijs aan kinderen.
Sociaal economisch
Het succes van de bestuurder hing af van zijn aardse leger en zijn spirituele leger.
Monniken werden gezien als ridders die, namens de vorst, door hun gebedsleven de strijd
aangingen om het koninkrijk vrij te houden van de machten van het kwaad. Dit verklaart het
nut en de noodzaak van de aanwezigheid van kloosters in iedere politiek belangrijke stad.
Daarnaast was er de rol van monniken met betrekking tot het boete doen voor zonden.
Zonden waren niet alleen maar persoonlijk verstoring in de verhouding tussen de mens en
zijn Schepper, maar gingen de gehele samenleving aan. Het ging er niet om dat de persoon
zijn schuld ‘voldeed’, maar dat de schuld voldaan werd. Kloosters kregen daarom de opdracht
om, tegen een vergoeding, te bidden voor het zielenheil van wereldse zondaars, en vooral
voor het zielenheil van politieke machthebbers.
Tot slot functioneerden de kloosters als natuurlijke overloop voor adellijke families om er
voor te zorgen dat bij erfeniskwesties het bezit niet steeds verder opgesplitst hoefde te
