MCI31T
Week 1 les 1
Nester H16.1
De intieme relaties tussen micro-organismen en het menselijk lichaam zijn een voorbeeld van
symbiose (= samenleven). Symbiotische associaties kunnen verschillende vormen aannemen, en deze
kunnen veranderen, afhankelijk van de toestand van de gastheer.
Mutualisme > beide partners hebben baat.
Commensalisme > de ene partner profiteert, maar de andere blijft ongedeerd.
Parasitisme > de parasiet profiteert, gaat ten koste van andere (alle ziekteverwekkers zijn
parasieten).
Nester H16.2
De normale microbiota is de groep micro-organismen die routinematig op het lichaam van gezonde
individuen worden aangetroffen = microbioom.
Baby’s beginnen hun microbiota bij de geboorte te krijgen > komen hierbij voor het eerst in contact
met een grote verscheidenheid aan micro-organismen. Tijdens het passeren van het geboortekanaal van de
moeder wordt de baby blootgesteld aan lactobacillen en een assortiment van andere microben die zich in het
spijsverteringskanaal en op de huid nestelen. Baby's die borstvoeding krijgen, hebben hogere concentraties Bifidobacterium
species en melkzuurbacteriën in hun darmkanaal.
Vergelijkingen van microbiële populaties onthullen echter bepaalde consistenties, zoals de
dominante aanwezigheid van Firmicutes en Bacteroidetes in het darmkanaal. De verscheidenheid
aan soorten binnen deze phyla kan echter aanzienlijk variëren. De samenstelling van de
gemeenschap vertegenwoordigt een evenwicht van vele krachten die de hoeveelheid en
samenstelling van de microbiële populatie kunnen veranderen.
Microbioom beschermt tegen infecties, maar ze produceren ook stoffen die belangrijk zijn voor de
menselijke gezondheid.
Bescherming tegen infectie en kanker. De normale microbiota sluit ziekteverwekkers uit door:
1. Binding plaatsten te bedekken die anders voor aanhechting zouden kunnen worden gebruikt.
2. Beschikbare voedingsstoffen te consumeren.
3. Verbindingen te produceren die giftig zijn voor andere bacteriën.
Wanneer leden van normale microbiota worden gedood/ hun groei wordt ondersteund, zoals kan
gebeuren tijdens antibiotica, kunnen ziekteverwekkers koloniseren en ziekte veroorzaken.
Een andere cruciale rol van microbioom is het stimuleren van het adaptieve immuunsysteem.
Wanneer bacteriën het lichaam binnen dringen zullen antilichamen tegen de bacteriën hieraan
binden.
Bevordering van immuun tolerantie. Het microbioom heeft een belangrijke rol bij de ontwikkeling van
immuun tolerantie. In een reeks gebeurtenissen leert onze afweer de immuunrespons te
verminderen op de microben die routinematig in de darm leven. Recente studies naar de werking van
regulerende T-cellen geven aan dat vroege en consistente blootstelling aan bepaalde microben in de darm deze T-cellen
stimuleert, waardoor wordt voorkomen dat het immuunsysteem overreageert op onschadelijke microben en stoffen.
Hulp bij spijsvertering. In de anaërobe omgeving van het darmkanaal fermenteren de microben de
producten, waardoor vetzuren met een korte keten worden gemaakt die het lichaam vervolgens
opneemt.
Stoffen produceren die belangrijk zijn voor de menselijke gezondheid. Bacteriën in darmkanaal
produceren vitamine K en bepaalde B-vitamines die door de gastheer kunnen worden gebruikt.
,Nester H16.5
De eerstelijnsafweer is zeer effectief in het wegvegen van microben, dus ziekteverwekkers moeten
zich aan de gastheercellen hechten om een infectie te starten. Andere factoren zoals productie van
toxines of invasie in het algemeen moeten een rol spelen voordat de ziekte het gevolg is. Bacteriën
gebruiken adhesines om zich aan gastheercellen te hechten (bevinden zich aan uiteinden van pili).
Waar een adhesine aan hecht wordt een receptor genoemd > helpt gastheercellen te beschermen
tegen schade door complexsysteem.
Een micro-organisme moet zich vermenigvuldigen om de gastheer te koloniseren. Secretoire IgA
beschermt ook slijmvliesoppervlakken. Ziekteverwekkers hebben echter mechanismen ontwikkeld
om die antilichamen te vermijden. Mechanismen zijn onder meer snelle omzetting van pili (om elk
gebonden antilichaam af te stoten), antigene variatie en IgA-proteasen (enzymen die IgA-
antilichamen splitsen).
Sommige gram-negatieve pathogenen leveren moleculen rechtstreeks af in de gastheercellen aan de
hand van type III secretiesysteem/ injectiesoom (injecteert eiwitten in eukaryoten cellen). De
geïnfecteerde eiwitten (effector-eiwitten) veroorzaken veranderingen.
Nester H16.6
Sommige pathogenen veroorzaken ziekten terwijl ze op het slijmvliesoppervlak blijven, andere
dringen het lichaam binnen. Door de epitheelbarriére te passeren, kunnen binnendringende
microben zich zonder concurrentie vermenigvuldigen in de weefsels.
De huid binnendringen. De huid is de moeilijkste barrière om binnen te dringen > via deze route
binnendringen, afhankelijk van huidbeschadigd letsel.
Slijmvliezen. Zijn de toegangspunten voor de meeste ziekteverwekkers. Er zijn twee mechanisme die
voor invasie worden gebruikt:
1. Gerichte opname door cellen.
2. Het benutten van antigeenbemonsteringsprocessen.
1 > de ziekteverwekker hecht zich eerst aan de cel en activeert vervolgens het proces van
endocytose. Ook type III secretiesysteem.
2 > MALT bemonstert materiaal van een slijmvliesoppervlak. Sommige ziekteverwekkers gebruiken
dit proces om membranen te passeren. Verschillende ziekteverwekkers gebruiken M-cellen om de
dar barrière te passeren. De meeste microben die op deze manier worden afgeleverd, worden
vernietigd door macrofagen/ apoptose. De vrijgekomen bacteriecellen binden zich vervolgens aan de
basis van de mucosale epitheelcellen en veroorzaken deze niet-fagocytische cellen om ze op te
slokken, met behulp van een mechanisme.
Nester H16.7
Sommige ziekteverwekkers dringen gastheercellen binnen > verbergen zich voor fagocyten en
antilichamen. Zodra een Shi Gella-cel zich in een darmepitheelcel bevindt, stuurt hij zijn eigen overdracht naar
aangrenzende cellen. Het doet dit door ervoor te zorgen dat de gastheercel actine aan het ene uiteinde van de bacteriële
cel polymeriseert, waardoor een "actinestaart" wordt gevormd die de bacterie in de cel voortstuwt. De kracht van de
voortstuwing is zo groot dat de bacteriecellen vaak in naburige gastheercellen worden geduwd.
, Fagocyten vernietigen microben mbv een proces dat meerder stappen omvat: chemotaxis,
herkenning en aanhechting, verzwelging en fusie van fagosoom met lysosomen. Vernietigen door
fagocyten vermijden:
1. Ontmoeting met fagocyten voorkomen. De mechanismen omvatten:
C5a-peptidase > dit enzym breekt complementsysteemcomponent C5a af, een
lokstof die fagocytische cellen rekruteert.
Membraanbeschadigde gifstoffen > deze doden fagocyten en andere cellen (door
poriën in hun membranen te vormen > cellen lyseren).
2. Herkenning en gehechtheid vermeiden. Sommige ziekteverwekkers worden niet herkent door
fagocyten. Mechanismen die bacteriën gebruiken om opsonisatie te voorkomen:
Capsules > In sommige gevallen bindt de capsule de complementregulerende
eiwitten van de gastheer die C3b inactiveren - met andere woorden, de
ziekteverwekker kaapt het mechanisme dat het lichaam gebruikt om zijn eigen cellen
te beschermen tegen de effecten van complement.
M eiwit > dit onderdeel van de celwand functioneert hetzelfde als capsules.
Fc-receptoren > deze eiwitten op celoppervlak binden het Fc-gebied van de
antilichamen, waardoor hun functie als opsoninen worden verstoord. In een normale
situatie, wanneer antilichaammoleculen aan een microbiële cel zijn gebonden, steekt
het Fc-gebied uit en dient het als een marker voor het immuunsysteem dat de cel
een indringer is.
3. Overleven in fagocyten. Bacteriën stellen zich in staat om zich te verbergen voor
antilichamen. Mechanismen die worden gebruikt:
Ontsnap aan het fagosoom > sommige ziekteverwekkers ontsnappen uit het
fagosoom voordat het zich versmelt met lysosomen. De bacteriën vermenigvuldigen
zich vervolgens in het cytoplasma van de fagocyt, beschermd tegen andere
afweermechanismen van de gastheer.
Voorkomen van fagosoom-lysozoomfusie > bacteriën vermijden de anders
onvermijdelijke blootstelling aan componenten van lysosomen.
Overleven in fagolysosoom > Zodra het organisme is opgenomen door een
macrofaag, vertraagt het de fusie van de phago sommige met het lysosoom,
waardoor de microbe extra tijd krijgt om zich uit te rusten voor groei in het
fagolysosoom.
Week 1 les 1
Nester H16.1
De intieme relaties tussen micro-organismen en het menselijk lichaam zijn een voorbeeld van
symbiose (= samenleven). Symbiotische associaties kunnen verschillende vormen aannemen, en deze
kunnen veranderen, afhankelijk van de toestand van de gastheer.
Mutualisme > beide partners hebben baat.
Commensalisme > de ene partner profiteert, maar de andere blijft ongedeerd.
Parasitisme > de parasiet profiteert, gaat ten koste van andere (alle ziekteverwekkers zijn
parasieten).
Nester H16.2
De normale microbiota is de groep micro-organismen die routinematig op het lichaam van gezonde
individuen worden aangetroffen = microbioom.
Baby’s beginnen hun microbiota bij de geboorte te krijgen > komen hierbij voor het eerst in contact
met een grote verscheidenheid aan micro-organismen. Tijdens het passeren van het geboortekanaal van de
moeder wordt de baby blootgesteld aan lactobacillen en een assortiment van andere microben die zich in het
spijsverteringskanaal en op de huid nestelen. Baby's die borstvoeding krijgen, hebben hogere concentraties Bifidobacterium
species en melkzuurbacteriën in hun darmkanaal.
Vergelijkingen van microbiële populaties onthullen echter bepaalde consistenties, zoals de
dominante aanwezigheid van Firmicutes en Bacteroidetes in het darmkanaal. De verscheidenheid
aan soorten binnen deze phyla kan echter aanzienlijk variëren. De samenstelling van de
gemeenschap vertegenwoordigt een evenwicht van vele krachten die de hoeveelheid en
samenstelling van de microbiële populatie kunnen veranderen.
Microbioom beschermt tegen infecties, maar ze produceren ook stoffen die belangrijk zijn voor de
menselijke gezondheid.
Bescherming tegen infectie en kanker. De normale microbiota sluit ziekteverwekkers uit door:
1. Binding plaatsten te bedekken die anders voor aanhechting zouden kunnen worden gebruikt.
2. Beschikbare voedingsstoffen te consumeren.
3. Verbindingen te produceren die giftig zijn voor andere bacteriën.
Wanneer leden van normale microbiota worden gedood/ hun groei wordt ondersteund, zoals kan
gebeuren tijdens antibiotica, kunnen ziekteverwekkers koloniseren en ziekte veroorzaken.
Een andere cruciale rol van microbioom is het stimuleren van het adaptieve immuunsysteem.
Wanneer bacteriën het lichaam binnen dringen zullen antilichamen tegen de bacteriën hieraan
binden.
Bevordering van immuun tolerantie. Het microbioom heeft een belangrijke rol bij de ontwikkeling van
immuun tolerantie. In een reeks gebeurtenissen leert onze afweer de immuunrespons te
verminderen op de microben die routinematig in de darm leven. Recente studies naar de werking van
regulerende T-cellen geven aan dat vroege en consistente blootstelling aan bepaalde microben in de darm deze T-cellen
stimuleert, waardoor wordt voorkomen dat het immuunsysteem overreageert op onschadelijke microben en stoffen.
Hulp bij spijsvertering. In de anaërobe omgeving van het darmkanaal fermenteren de microben de
producten, waardoor vetzuren met een korte keten worden gemaakt die het lichaam vervolgens
opneemt.
Stoffen produceren die belangrijk zijn voor de menselijke gezondheid. Bacteriën in darmkanaal
produceren vitamine K en bepaalde B-vitamines die door de gastheer kunnen worden gebruikt.
,Nester H16.5
De eerstelijnsafweer is zeer effectief in het wegvegen van microben, dus ziekteverwekkers moeten
zich aan de gastheercellen hechten om een infectie te starten. Andere factoren zoals productie van
toxines of invasie in het algemeen moeten een rol spelen voordat de ziekte het gevolg is. Bacteriën
gebruiken adhesines om zich aan gastheercellen te hechten (bevinden zich aan uiteinden van pili).
Waar een adhesine aan hecht wordt een receptor genoemd > helpt gastheercellen te beschermen
tegen schade door complexsysteem.
Een micro-organisme moet zich vermenigvuldigen om de gastheer te koloniseren. Secretoire IgA
beschermt ook slijmvliesoppervlakken. Ziekteverwekkers hebben echter mechanismen ontwikkeld
om die antilichamen te vermijden. Mechanismen zijn onder meer snelle omzetting van pili (om elk
gebonden antilichaam af te stoten), antigene variatie en IgA-proteasen (enzymen die IgA-
antilichamen splitsen).
Sommige gram-negatieve pathogenen leveren moleculen rechtstreeks af in de gastheercellen aan de
hand van type III secretiesysteem/ injectiesoom (injecteert eiwitten in eukaryoten cellen). De
geïnfecteerde eiwitten (effector-eiwitten) veroorzaken veranderingen.
Nester H16.6
Sommige pathogenen veroorzaken ziekten terwijl ze op het slijmvliesoppervlak blijven, andere
dringen het lichaam binnen. Door de epitheelbarriére te passeren, kunnen binnendringende
microben zich zonder concurrentie vermenigvuldigen in de weefsels.
De huid binnendringen. De huid is de moeilijkste barrière om binnen te dringen > via deze route
binnendringen, afhankelijk van huidbeschadigd letsel.
Slijmvliezen. Zijn de toegangspunten voor de meeste ziekteverwekkers. Er zijn twee mechanisme die
voor invasie worden gebruikt:
1. Gerichte opname door cellen.
2. Het benutten van antigeenbemonsteringsprocessen.
1 > de ziekteverwekker hecht zich eerst aan de cel en activeert vervolgens het proces van
endocytose. Ook type III secretiesysteem.
2 > MALT bemonstert materiaal van een slijmvliesoppervlak. Sommige ziekteverwekkers gebruiken
dit proces om membranen te passeren. Verschillende ziekteverwekkers gebruiken M-cellen om de
dar barrière te passeren. De meeste microben die op deze manier worden afgeleverd, worden
vernietigd door macrofagen/ apoptose. De vrijgekomen bacteriecellen binden zich vervolgens aan de
basis van de mucosale epitheelcellen en veroorzaken deze niet-fagocytische cellen om ze op te
slokken, met behulp van een mechanisme.
Nester H16.7
Sommige ziekteverwekkers dringen gastheercellen binnen > verbergen zich voor fagocyten en
antilichamen. Zodra een Shi Gella-cel zich in een darmepitheelcel bevindt, stuurt hij zijn eigen overdracht naar
aangrenzende cellen. Het doet dit door ervoor te zorgen dat de gastheercel actine aan het ene uiteinde van de bacteriële
cel polymeriseert, waardoor een "actinestaart" wordt gevormd die de bacterie in de cel voortstuwt. De kracht van de
voortstuwing is zo groot dat de bacteriecellen vaak in naburige gastheercellen worden geduwd.
, Fagocyten vernietigen microben mbv een proces dat meerder stappen omvat: chemotaxis,
herkenning en aanhechting, verzwelging en fusie van fagosoom met lysosomen. Vernietigen door
fagocyten vermijden:
1. Ontmoeting met fagocyten voorkomen. De mechanismen omvatten:
C5a-peptidase > dit enzym breekt complementsysteemcomponent C5a af, een
lokstof die fagocytische cellen rekruteert.
Membraanbeschadigde gifstoffen > deze doden fagocyten en andere cellen (door
poriën in hun membranen te vormen > cellen lyseren).
2. Herkenning en gehechtheid vermeiden. Sommige ziekteverwekkers worden niet herkent door
fagocyten. Mechanismen die bacteriën gebruiken om opsonisatie te voorkomen:
Capsules > In sommige gevallen bindt de capsule de complementregulerende
eiwitten van de gastheer die C3b inactiveren - met andere woorden, de
ziekteverwekker kaapt het mechanisme dat het lichaam gebruikt om zijn eigen cellen
te beschermen tegen de effecten van complement.
M eiwit > dit onderdeel van de celwand functioneert hetzelfde als capsules.
Fc-receptoren > deze eiwitten op celoppervlak binden het Fc-gebied van de
antilichamen, waardoor hun functie als opsoninen worden verstoord. In een normale
situatie, wanneer antilichaammoleculen aan een microbiële cel zijn gebonden, steekt
het Fc-gebied uit en dient het als een marker voor het immuunsysteem dat de cel
een indringer is.
3. Overleven in fagocyten. Bacteriën stellen zich in staat om zich te verbergen voor
antilichamen. Mechanismen die worden gebruikt:
Ontsnap aan het fagosoom > sommige ziekteverwekkers ontsnappen uit het
fagosoom voordat het zich versmelt met lysosomen. De bacteriën vermenigvuldigen
zich vervolgens in het cytoplasma van de fagocyt, beschermd tegen andere
afweermechanismen van de gastheer.
Voorkomen van fagosoom-lysozoomfusie > bacteriën vermijden de anders
onvermijdelijke blootstelling aan componenten van lysosomen.
Overleven in fagolysosoom > Zodra het organisme is opgenomen door een
macrofaag, vertraagt het de fusie van de phago sommige met het lysosoom,
waardoor de microbe extra tijd krijgt om zich uit te rusten voor groei in het
fagolysosoom.
