Family and Human Development across Cultures: A View from the Other Side. Kağıtçıbaşı,
(1996).
KağıtçıbaşI wilt de zelf, familie en samenleving aan elkaar linken.
Model dat wordt gebruikt voor het karakteriseren van familie structuren, socialisatie
waarden en interactie met andere culturen.
Familie socialisatie is niet door psychologen onderzocht. Familie diversiteit werd genegeerd
door psychologen, het zou iets zijn voor antropologen en sociologen
Moderniserende theorie -> verschillende patronen in de westerse wereld komen samen en
alles wat anders is wordt op den duur gewijzigd
Bij gebrek aan een uitdagend cross-culturele theorie van het gezin, wordt uitgegaan van een
unidirectionele verandering in de richting van het westerse model met de sociale
ontwikkeling, zoals oorspronkelijk voorgesteld door de moderniseringstheorie
Overgangssamenlevingen -> in de overgang tot westerse patroon
Prototype westerse familie -> systeem van onafhankelijke relaties
Aannames ten grondslag van modernisering
1. Afhankelijke familie patronen in collectivistische cultuur
Schrikken niet van ontwikkeling en openbaren geen verandering ten opzichte
van westerse model in de familie patronen
Continuïteit
Gezinspatronen zijn economisch bevorderlijk
2. Westerse familie patronen zijn geëvolueerd in individualisme door industrialisatie
Model van veranderen van familie patronen
- 3 verschillende patronen
- om de link te begrijpen tussen society-family and self
- sociaal en psychologische karakters
- gaat vooral over cultuur en living conditions
- dynamisch en interactief
Interdependence model
- Agrarische cultuur -> hebben elkaar nodig om te overleven
- Extended + nuclear family
- Patriarchic -> zonen zijn handiger
- Hoge vruchtbaarheid, laag SES
Independence model
- Westerse individualistische wereld (industrial)
- Nuclear family
- Lage vruchtbaarheid
,The Netherlands. Bonjour, S. A., & Scholten, P.
Begin jaren negentig hadden Nederlandse politici hun 'etnische minderheden'-beleid
ingeruild voor een 'migrantenintegratie'-beleid waarin de nadruk lag op sociaaleconomische
participatie in plaats van op culturele rechten.
Vanaf het begin van de jaren 2000 is gezinsmigratie als de meest problematische vorm van
migratie gaan gelden omdat het de grootste instroom vormde, maar ook vanwege de
kwetsbare sociaaleconomische positie van veel gezinsmigranten. Bovendien werd
gezinsmigratie beschouwd als een symptoom van problematische culturele en religieuze
verschillen tussen autochtone Nederlanders en moslimmigranten.
Nederland streeft naar een snelle en eenvoudige toelatingsprocedure voor buitenlanders
van wie verwacht wordt dat zij een bijdrage leveren aan de Nederlandse economie. Deze
migranten worden kennismigranten genoemd. Gezinsleden van kennismigranten krijgen
zonder verdere voorwaarden toegang.
De sterke toename van de Poolse immigratie is de belangrijkste ontwikkeling in de recente
migratietrends in Nederland
De niet-telbare migranten, oftewel de irreguliere migranten, blijven meestal langer dan hun
visum geldig is, of vertrekken niet nadat hun asiel is geweigerd.
De inburgeringstoets bestaat uit een praktisch gedeelte (taalvaardigheid en kennismaking
met de Nederlandse samenleving in de praktijk) en een theoretisch gedeelte (basiskennis
van de Nederlandse samenleving en beheersing van het Nederlands op A2-niveau). Er is
echter weinig bekend over de meer blijvende effecten op de participatie of integratie van
degenen die zijn geslaagd voor de inburgeringstoetsen na toelating.
Er bleek dat bijna de helft van de deelnemers aan de inburgeringsprogramma's die op werk
waren gericht wel binnen een redelijke termijn een baan vond, maar vaak ook kort daarna
de baan verloor, mogelijk als gevolg van de economische crisis.
De Koppelingswet, die in 1998 is aangenomen, koppelt verblijfsstatus en toegang tot sociale
rechten en burgerschap aan elkaar. De wet koppelt de computersystemen van het
bevolkingsregister, de sociale diensten en de immigratiedienst.
Naturalisatie wordt gezien als het eindresultaat van succesvolle integratie. Het
Nederlanderschap kan alleen worden verkregen als de aanvrager een permanente
verblijfsstatus heeft, ten minste vijf jaar onafgebroken in Nederland heeft verbleven (geldt
niet voor gezinsmigranten) en de inburgeringstoets (na binnenkomst) met succes heeft
afgelegd.
Formeel gezien is de dubbele nationaliteit niet toegestaan en moet de aanvrager afstand
doen van het oorspronkelijke staatsburgerschap. Wel zijn er veel uitzonderingen.
,De daling van de arbeidsparticipatie in tijden van economische teruggang was voor niet-
westerse migranten groter dan voor de autochtone bevolking. Een van de verklaringen voor
de zwakke positie van migranten op de Nederlandse arbeidsmarkt is hun betrokkenheid bij
flexibele arbeidsrelaties, aangezien zij vaak met tijdelijke contracten werken.
In termen van inkomen en welzijn blijft de positie van migranten aanzienlijk zwakker dan die
van de autochtone bevolking.
Hoewel niet-westerse migranten nog steeds achterblijven bij hun autochtone medeburgers
wat onderwijsresultaten betreft, zijn er duidelijke aanwijzingen dat de kloof tussen
migranten en autochtonen op onderwijsgebied kleiner wordt. De gegevens wijzen op een
duidelijk verband tussen de taal die kinderen thuis spreken en hun scores op het gebied van
taalvaardigheid in het basisonderwijs, hetgeen een deel van de lagere scores van niet-
westerse migranten verklaart.
Antillianen en Surinamers zijn sterk georiënteerd op de Nederlandse samenleving, zij
identificeren zich met Nederland en spreken thuis vaak ook Nederlands.
Meer dan tweederde van de Marokkanen en Turken identificeert zich primair met de eigen
(etnische) gemeenschap, en vooral Turken beheersen de Nederlandse taal slecht. Onder
tweede generatie Marokkanen en Turken is de identificatie met de Nederlandse
samenleving echter toegenomen.
De meeste niet-westerse migranten tonen ook weinig belangstelling voor de Nederlandse
politiek, hoewel een uitzondering moet worden gemaakt voor hoogopgeleide
vluchtelingengroepen als Iraniërs.
Er zijn enkele positieve signalen, zoals een geleidelijke stijging van de onderwijsprestaties
van migranten en een daling van de werkloosheid sinds de jaren negentig, maar ook
negatieve signalen, zoals afhankelijkheid van de verzorgingsstaat, ruimtelijke concentratie,
hardnekkige sociaal-culturele kloven en hoge delinquentiecijfers.
Hyperrealisme: waarin de moed om vrijuit te spreken over specifieke problemen en
oplossingen simpelweg de moed werd om vrijuit te spreken op zich
In het afgelopen decennium zijn de debatten over migratie en integratie in Nederland
geïntensiveerd, en 'multiculturalisme' wordt misschien wel feller verworpen dan waar ook.
Op het gebied van arbeidsmigratie en asiel zijn de beleidshervormingen eerder gericht
geweest op efficiëntie en selectiviteit dan op afsluiting.
De immigratiestromen zijn eerder toegenomen dan afgenomen, voornamelijk als gevolg van
nieuwe migratie binnen de EU vanuit Midden- en Oost-Europa.
, Comparative integration context theory: participation and belonging in new diverse
European cities. Crul, M., & Schneider, J. (2010).
In dit artikel onderzoeken ze een nieuw perspectief over integratie en assimilatie in Europese
landen onder de tweede generatie.
Het centrale idee van de gesegmenteerde assimilatietheorie is dat er meer dan één manier is
om te assimileren in de Amerikaanse samenleving, terwijl de auteurs van de nieuwe
assimilatietheorie overtuigend aantonen dat de dominante stroom 'rechtlijnige assimilatie'
blijft.
Tweede en tussengeneraties verschillen radicaal in ten minste één centraal aspect: de
tweede generatie wordt geboren in de samenleving van immigratie, en in tegenstelling tot
hun ouders en de kinderen van de tussengeneratie hebben zij geen migratie-ervaring. Zij
hoeven zich niet aan te passen in een samenleving die nieuw voor hen is.
Als de tweede generatie niet hoeft te integreren of assimileren in de samenleving, dan is de
tegenstelling tussen "de samenleving" (of de "autochtonen”) aan de ene kant, en
immigranten als "nieuwkomers" aan de andere kant, niet van toepassing op de tweede
generatie. We hebben niet te maken met een duidelijk afgebakende groep van in- en
outsiders.
Wanneer we kijken naar gehechtheid en betrokkenheid op buurtniveau, vinden we een
sterkere betrokkenheid onder de tweede generatie dan onder leeftijdsgenoten met
autochtone ouders.
Alle jongeren, of ze nu kinderen zijn van immigranten of van autochtone ouders, moeten
hun plaats vinden in sociale organisaties die cruciaal zijn om in de samenleving te overleven.
In grotere steden betekent dit dat zij moeten omgaan met een omgeving die steeds multi-
etnischer en "superdiverser" wordt. En op sommige gebieden (zoals bepaalde buurten of
scholen of werkomgevingen) is dat voor kinderen van autochtone ouders soms moeilijker
dan voor de tweede generatie.
Het idee van "superdiversiteit" van Vertovec (2006) beschrijft de toenemende diversiteit
onder stadsbewoners.
De hoog opgeleide tweede generatie gaat door studie en werk het vaakst om met mensen
buiten de eigen groep, vooral met autochtone vrienden uit de middenklasse. Zij zijn vaak te
vinden in banen bij het stadsbestuur, en in de onderwijs- of sociale sector. Deze banen
geven hen, tot op zekere hoogte, de mogelijkheid om invloed uit te oefenen op het beleid en
de politiek van de stad. Zij spelen dus zeker een (belangrijke) rol in de "remaking the
mainstream".
Ook de lager opgeleide tweede generatie heeft in meerderheid een of meer beste vrienden
buiten de eigen etnische groep -- via het werk, de school of de buurt.
(1996).
KağıtçıbaşI wilt de zelf, familie en samenleving aan elkaar linken.
Model dat wordt gebruikt voor het karakteriseren van familie structuren, socialisatie
waarden en interactie met andere culturen.
Familie socialisatie is niet door psychologen onderzocht. Familie diversiteit werd genegeerd
door psychologen, het zou iets zijn voor antropologen en sociologen
Moderniserende theorie -> verschillende patronen in de westerse wereld komen samen en
alles wat anders is wordt op den duur gewijzigd
Bij gebrek aan een uitdagend cross-culturele theorie van het gezin, wordt uitgegaan van een
unidirectionele verandering in de richting van het westerse model met de sociale
ontwikkeling, zoals oorspronkelijk voorgesteld door de moderniseringstheorie
Overgangssamenlevingen -> in de overgang tot westerse patroon
Prototype westerse familie -> systeem van onafhankelijke relaties
Aannames ten grondslag van modernisering
1. Afhankelijke familie patronen in collectivistische cultuur
Schrikken niet van ontwikkeling en openbaren geen verandering ten opzichte
van westerse model in de familie patronen
Continuïteit
Gezinspatronen zijn economisch bevorderlijk
2. Westerse familie patronen zijn geëvolueerd in individualisme door industrialisatie
Model van veranderen van familie patronen
- 3 verschillende patronen
- om de link te begrijpen tussen society-family and self
- sociaal en psychologische karakters
- gaat vooral over cultuur en living conditions
- dynamisch en interactief
Interdependence model
- Agrarische cultuur -> hebben elkaar nodig om te overleven
- Extended + nuclear family
- Patriarchic -> zonen zijn handiger
- Hoge vruchtbaarheid, laag SES
Independence model
- Westerse individualistische wereld (industrial)
- Nuclear family
- Lage vruchtbaarheid
,The Netherlands. Bonjour, S. A., & Scholten, P.
Begin jaren negentig hadden Nederlandse politici hun 'etnische minderheden'-beleid
ingeruild voor een 'migrantenintegratie'-beleid waarin de nadruk lag op sociaaleconomische
participatie in plaats van op culturele rechten.
Vanaf het begin van de jaren 2000 is gezinsmigratie als de meest problematische vorm van
migratie gaan gelden omdat het de grootste instroom vormde, maar ook vanwege de
kwetsbare sociaaleconomische positie van veel gezinsmigranten. Bovendien werd
gezinsmigratie beschouwd als een symptoom van problematische culturele en religieuze
verschillen tussen autochtone Nederlanders en moslimmigranten.
Nederland streeft naar een snelle en eenvoudige toelatingsprocedure voor buitenlanders
van wie verwacht wordt dat zij een bijdrage leveren aan de Nederlandse economie. Deze
migranten worden kennismigranten genoemd. Gezinsleden van kennismigranten krijgen
zonder verdere voorwaarden toegang.
De sterke toename van de Poolse immigratie is de belangrijkste ontwikkeling in de recente
migratietrends in Nederland
De niet-telbare migranten, oftewel de irreguliere migranten, blijven meestal langer dan hun
visum geldig is, of vertrekken niet nadat hun asiel is geweigerd.
De inburgeringstoets bestaat uit een praktisch gedeelte (taalvaardigheid en kennismaking
met de Nederlandse samenleving in de praktijk) en een theoretisch gedeelte (basiskennis
van de Nederlandse samenleving en beheersing van het Nederlands op A2-niveau). Er is
echter weinig bekend over de meer blijvende effecten op de participatie of integratie van
degenen die zijn geslaagd voor de inburgeringstoetsen na toelating.
Er bleek dat bijna de helft van de deelnemers aan de inburgeringsprogramma's die op werk
waren gericht wel binnen een redelijke termijn een baan vond, maar vaak ook kort daarna
de baan verloor, mogelijk als gevolg van de economische crisis.
De Koppelingswet, die in 1998 is aangenomen, koppelt verblijfsstatus en toegang tot sociale
rechten en burgerschap aan elkaar. De wet koppelt de computersystemen van het
bevolkingsregister, de sociale diensten en de immigratiedienst.
Naturalisatie wordt gezien als het eindresultaat van succesvolle integratie. Het
Nederlanderschap kan alleen worden verkregen als de aanvrager een permanente
verblijfsstatus heeft, ten minste vijf jaar onafgebroken in Nederland heeft verbleven (geldt
niet voor gezinsmigranten) en de inburgeringstoets (na binnenkomst) met succes heeft
afgelegd.
Formeel gezien is de dubbele nationaliteit niet toegestaan en moet de aanvrager afstand
doen van het oorspronkelijke staatsburgerschap. Wel zijn er veel uitzonderingen.
,De daling van de arbeidsparticipatie in tijden van economische teruggang was voor niet-
westerse migranten groter dan voor de autochtone bevolking. Een van de verklaringen voor
de zwakke positie van migranten op de Nederlandse arbeidsmarkt is hun betrokkenheid bij
flexibele arbeidsrelaties, aangezien zij vaak met tijdelijke contracten werken.
In termen van inkomen en welzijn blijft de positie van migranten aanzienlijk zwakker dan die
van de autochtone bevolking.
Hoewel niet-westerse migranten nog steeds achterblijven bij hun autochtone medeburgers
wat onderwijsresultaten betreft, zijn er duidelijke aanwijzingen dat de kloof tussen
migranten en autochtonen op onderwijsgebied kleiner wordt. De gegevens wijzen op een
duidelijk verband tussen de taal die kinderen thuis spreken en hun scores op het gebied van
taalvaardigheid in het basisonderwijs, hetgeen een deel van de lagere scores van niet-
westerse migranten verklaart.
Antillianen en Surinamers zijn sterk georiënteerd op de Nederlandse samenleving, zij
identificeren zich met Nederland en spreken thuis vaak ook Nederlands.
Meer dan tweederde van de Marokkanen en Turken identificeert zich primair met de eigen
(etnische) gemeenschap, en vooral Turken beheersen de Nederlandse taal slecht. Onder
tweede generatie Marokkanen en Turken is de identificatie met de Nederlandse
samenleving echter toegenomen.
De meeste niet-westerse migranten tonen ook weinig belangstelling voor de Nederlandse
politiek, hoewel een uitzondering moet worden gemaakt voor hoogopgeleide
vluchtelingengroepen als Iraniërs.
Er zijn enkele positieve signalen, zoals een geleidelijke stijging van de onderwijsprestaties
van migranten en een daling van de werkloosheid sinds de jaren negentig, maar ook
negatieve signalen, zoals afhankelijkheid van de verzorgingsstaat, ruimtelijke concentratie,
hardnekkige sociaal-culturele kloven en hoge delinquentiecijfers.
Hyperrealisme: waarin de moed om vrijuit te spreken over specifieke problemen en
oplossingen simpelweg de moed werd om vrijuit te spreken op zich
In het afgelopen decennium zijn de debatten over migratie en integratie in Nederland
geïntensiveerd, en 'multiculturalisme' wordt misschien wel feller verworpen dan waar ook.
Op het gebied van arbeidsmigratie en asiel zijn de beleidshervormingen eerder gericht
geweest op efficiëntie en selectiviteit dan op afsluiting.
De immigratiestromen zijn eerder toegenomen dan afgenomen, voornamelijk als gevolg van
nieuwe migratie binnen de EU vanuit Midden- en Oost-Europa.
, Comparative integration context theory: participation and belonging in new diverse
European cities. Crul, M., & Schneider, J. (2010).
In dit artikel onderzoeken ze een nieuw perspectief over integratie en assimilatie in Europese
landen onder de tweede generatie.
Het centrale idee van de gesegmenteerde assimilatietheorie is dat er meer dan één manier is
om te assimileren in de Amerikaanse samenleving, terwijl de auteurs van de nieuwe
assimilatietheorie overtuigend aantonen dat de dominante stroom 'rechtlijnige assimilatie'
blijft.
Tweede en tussengeneraties verschillen radicaal in ten minste één centraal aspect: de
tweede generatie wordt geboren in de samenleving van immigratie, en in tegenstelling tot
hun ouders en de kinderen van de tussengeneratie hebben zij geen migratie-ervaring. Zij
hoeven zich niet aan te passen in een samenleving die nieuw voor hen is.
Als de tweede generatie niet hoeft te integreren of assimileren in de samenleving, dan is de
tegenstelling tussen "de samenleving" (of de "autochtonen”) aan de ene kant, en
immigranten als "nieuwkomers" aan de andere kant, niet van toepassing op de tweede
generatie. We hebben niet te maken met een duidelijk afgebakende groep van in- en
outsiders.
Wanneer we kijken naar gehechtheid en betrokkenheid op buurtniveau, vinden we een
sterkere betrokkenheid onder de tweede generatie dan onder leeftijdsgenoten met
autochtone ouders.
Alle jongeren, of ze nu kinderen zijn van immigranten of van autochtone ouders, moeten
hun plaats vinden in sociale organisaties die cruciaal zijn om in de samenleving te overleven.
In grotere steden betekent dit dat zij moeten omgaan met een omgeving die steeds multi-
etnischer en "superdiverser" wordt. En op sommige gebieden (zoals bepaalde buurten of
scholen of werkomgevingen) is dat voor kinderen van autochtone ouders soms moeilijker
dan voor de tweede generatie.
Het idee van "superdiversiteit" van Vertovec (2006) beschrijft de toenemende diversiteit
onder stadsbewoners.
De hoog opgeleide tweede generatie gaat door studie en werk het vaakst om met mensen
buiten de eigen groep, vooral met autochtone vrienden uit de middenklasse. Zij zijn vaak te
vinden in banen bij het stadsbestuur, en in de onderwijs- of sociale sector. Deze banen
geven hen, tot op zekere hoogte, de mogelijkheid om invloed uit te oefenen op het beleid en
de politiek van de stad. Zij spelen dus zeker een (belangrijke) rol in de "remaking the
mainstream".
Ook de lager opgeleide tweede generatie heeft in meerderheid een of meer beste vrienden
buiten de eigen etnische groep -- via het werk, de school of de buurt.
