GESCHIEDENIS VIETNAM
Hoofdstuk 2 – Vietnam: kolonisatie en dekolonisatie
Toen Frankrijk in 1890 meer gezag wilde hebben over Annam in plaats van alleen de kustgebieden
ontstond er een opstand in de vorm van een guerrillastrijd. Frankrijk voerde harde acties uit en nam
de keizer in ballingschap, pas 10 jaar later werd er gepacificeerd (vrede gebracht). Dit had als gevolg
dat het onderwijs verbeterde, rooms-katholieke geloof kwam naar Vietnam en het zuidelijke Cochin-
China werd het welvarendst. Er kwamen pachtboeren om de bevolking van genoeg voedsel te
kunnen voorzien en er werden delfstoffen gewonnen die doorverkocht werden aan Frankrijk. In
Annam en Tonkin waar de traditionele maatschappij en ongeschoolde arbeidskrachten waren was
nog steeds veel verzet tegen de Fransen. Dit verzet was vooral tegen de vele indirecte belastingen en
de staatsmonopolies op veelgevraagde artikelen wat de arme boeren trof. Net voordat de Tweede
Oorlog begon vluchtte veel Fransen naar Vietnam en besloten ze een nieuw belastingstelsel op te
zetten voor meer winst. Ze wilde concurreren met Groot-Brittannië dat Hong Kong in bezit had,
transportroutes werden verbeterd en onderwijs werd nog meer gefinancierd.
Frankrijk wist dat er nationalisme broeide binnen de inheemsen en besloot daarom in 1928 ‘het
Vertegenwoordigd Lichaam’ op te richten, een soort volksraad waar ze met elkaar zouden kunnen
praten. Echter voelden de nationalisten zich hierdoor juist niet serieus genomen.
Ho Chi Minh werd in 1890 geboren in Annam, vanaf jongs af aan doet hij al dingen voor antikoloniale
groeperingen. In 1919 schrijft hij een verzoekschrift naar de vredesconferentie van Versailles, maar
zonder resultaat. Hij besloot zich tot het communisme te keren en zo werd hij een jaar later de
medeoprichter van de Frans communistische partij. In 1923 reisde Ho naar Moskou nadat hij het
eens was met de uitspraken van Lenin. Zo zei hij dat het imperialisme het laatste stadium van het
kapitalisme vormde en wanneer de communisten winnen de koloniën bevrijd konden worden. In
1929 richtte hij de Indochinese Communistische Partij in China op. Het werd voor hem steeds
onveiliger en in 1931 werd hij door de Britten gevangen gehouden, na de vrijlating vluchtte hij naar
Moskou.
Toen Ho in 1941 terug keerde naar zijn door de Japanners bezette vaderland, is het nationalisme
toegenomen na het zien dat de blanken niet langer onoverwinnelijk waren. De Vietminh werd
opgericht, alle nationalistische krachten werden verenigd onder communistische leiding. Ze werkten
samen met de VS, wanneer ze niet langer bezet waren kon hij dan de leiding overnemen. Echter
wilde Frankrijk zijn koloniën echt niet laten gaan, maar er ontstond een machtsvacuüm. De fransen
zijn hun macht nog aan het herstellen en de Japanners zijn weg. In 1945 riep Ho de onafhankelijke
Democratische Republiek Vietnam uit. De fransen lieten Vietnam alleen niet zo maar gaan, en op
hulp van de VS kon Ho ook niet rekenen door de dreigende koude oorlog. Frankrijk probeerde
Vietnam op te splitsen en zo ontstond de staat van Bao Dai én de Democratische Republiek Vietnam.
Door de Trumandoctrine en de containmentpolitiek steunen de Amerikanen de Fransen in deze
strijd. Maar Ho kreeg steun van de Chinezen. Door het binnenlandse verzet uit Frankrijk wilde ze
deze oorlog snel stoppen, dus besloten ze hun militaire posities te verstevigen. Ze hoopten in 1953 in
Dien Bien Phu de Vietminh te verslaan met een veldslag. Na het omsingelen van het Franse kamp,
bombardement en stormloop winnen de Vietminhstrijders op 7 mei 1953. Op de conferentie in
Genève in 1954 hebben de belangrijkste landen het over de toekomst van Vietnam, Vietnam wilde
Zuid-Vietnam er bijhouden. Maar de VS wilde niet dat Zuid-Vietnam nu ook communistisch word. Er
, word met de Geneefse Akkoorden een compromis gesloten. Noorden blijft de Democratische
Republiek Vietnam en het zuiden word weer van de Fransen. En beide delen mogen zich niet
aansluiten bij militaire bondgenootschappen. En in 1956 zouden er verkiezingen worden gehouden
die het land weer verenigd. Toen het erop leek dat Ho deze verkiezingen ging winnen hebben de
Amerikanen de verkiezing afgeblazen om een communistisch Vietnam te voorkomen, ze waren bang
voor de dominotheorie. Amerika besloot de ZOAVO op te richten soortgelijk aan de NAVO maar dan
in Azië en zonder de voorwaarde dat wanneer 1 land word aangevallen de rest helpt. Dit deden ze
om het communisme tegen te kunnen houden.
Hoofdstuk 3 – Noord- en Zuid-Vietnam: 1954 en 1963
In Noord-Vietnam was er slechts een politieke partij, de communistische partij. Het was een kleine
groep die alle macht droeg, Ho was de president en generaal Giap was zowel minister van Defensie
als vicepremier. Oppositie en persvrijheid waren niet mogelijk maar toch paste de bevolking zich aan
door het hoge aanzien voor de president. Wel waren er veel gelovige, hoogopgeleide en
kapitaalkrachtige die vluchtte naar het zuiden maar andersom kwamen er ook een paar naar het
Noorden. In de eerste jaren van Ho vond er een interne revolutie plaats, onteigening van grote
plantages die ervoor zorgde dat kleine boeren meer apparaten kregen en ook een kans kregen. Het
voedsel nam toe en een dreigend voedseltekort nam af. Maar even later ontstond ook hier de
planeconomie waar er geen ruimte was voor kapitalisme en vrije markt economie. Deze
onderdrukking leidde tot opstanden en een groeiende kapitaalvlucht. Ho Chi Min besloot zijn fouten
toe te geven om verdere leegloop te voorkomen. Nadat in 1958 de rust terug was gekeerd kon Ho
verder met de collectivisering, dit zorgde er alleen wel voor dat de voedseltekorten weer dreigde te
komen. De partij besloot de industrie te laten opbouwen in een vijfjarenplan in 1961. Dat ging een
tijdje goed met steun van Moskou en Beijing maar vanaf 1965 ging dit mis. De oorlog tussen Zuid-
Vietnam zorgde voor veel bombardementen op deze industrie, wel bleven ze steun ontvangen van
de SU en China.
Ho Chi Min wilde nu ook een externe revolutie voeren, heel Vietnam word weer communistisch dit
kon echter niet door verkiezingen die werden gestopt dus dan maar via een oorlog. In 1959 lieten ze
Noord-Vietnamese troepen in het Zuiden infiltreren om het verzet te steunen.
Zuid Vietnam werd na de conferentie geleid door Ngo Dinh Diem, hij werd eerst premier en een jaar
later president. Hij was rooms-katholiek en anticommunistisch, hij leek in de ogen van de
Amerikanen perfect om van Zuid-Vietnam een democratische staat te maken. Dit bleek achteraf niet
zo. De Amerikanen waren gericht op nation building, ze wilden de Zuid-Vietnamese westers maken
maar met hun eigen identiteit. Ze stopten miljarden dollars in Zuid-Vietnam dit geld eindigde alleen
in corruptie of bij Diem zelf. Hij was namelijk niet bereid om het goede leven van hem en zijn familie
op te geven voor de Amerikaanse democratie. Het land was een dictatuur dat communisten keihard
aanpakten. Maar Amerika bleef achter Diem staan, bang voor de dominotheorie.
Geleidelijk slagen de Noord-Vietnamese infiltranten erin dat grote delen van het platteland in Zuid-
Vietnam zich bij hen aansluiten. In 1960 ontstond het Nationaal Bevrijdingsfront waarin diverse
groepen samen tegen Diem strijden. Ze hadden zo min mogelijk communistische slogans om zoveel
mogelijk te verbergen dat het een Noord-Vietnamese groep was. De Amerikanen hadden ze door en
noemde ze Vietcong, Vietnamese Communisten. Er is nog steeds discussie tussen wie deze komende
oorlog was, tussen de Zuid-Vietnamese bevolking en de Amerikanen of tussen Zuid en Noord
Vietnam. Vietcong gebruikte de strategie die Mao ook gebruikte in China, een volksbevrijdingsoorlog.
Hoofdstuk 2 – Vietnam: kolonisatie en dekolonisatie
Toen Frankrijk in 1890 meer gezag wilde hebben over Annam in plaats van alleen de kustgebieden
ontstond er een opstand in de vorm van een guerrillastrijd. Frankrijk voerde harde acties uit en nam
de keizer in ballingschap, pas 10 jaar later werd er gepacificeerd (vrede gebracht). Dit had als gevolg
dat het onderwijs verbeterde, rooms-katholieke geloof kwam naar Vietnam en het zuidelijke Cochin-
China werd het welvarendst. Er kwamen pachtboeren om de bevolking van genoeg voedsel te
kunnen voorzien en er werden delfstoffen gewonnen die doorverkocht werden aan Frankrijk. In
Annam en Tonkin waar de traditionele maatschappij en ongeschoolde arbeidskrachten waren was
nog steeds veel verzet tegen de Fransen. Dit verzet was vooral tegen de vele indirecte belastingen en
de staatsmonopolies op veelgevraagde artikelen wat de arme boeren trof. Net voordat de Tweede
Oorlog begon vluchtte veel Fransen naar Vietnam en besloten ze een nieuw belastingstelsel op te
zetten voor meer winst. Ze wilde concurreren met Groot-Brittannië dat Hong Kong in bezit had,
transportroutes werden verbeterd en onderwijs werd nog meer gefinancierd.
Frankrijk wist dat er nationalisme broeide binnen de inheemsen en besloot daarom in 1928 ‘het
Vertegenwoordigd Lichaam’ op te richten, een soort volksraad waar ze met elkaar zouden kunnen
praten. Echter voelden de nationalisten zich hierdoor juist niet serieus genomen.
Ho Chi Minh werd in 1890 geboren in Annam, vanaf jongs af aan doet hij al dingen voor antikoloniale
groeperingen. In 1919 schrijft hij een verzoekschrift naar de vredesconferentie van Versailles, maar
zonder resultaat. Hij besloot zich tot het communisme te keren en zo werd hij een jaar later de
medeoprichter van de Frans communistische partij. In 1923 reisde Ho naar Moskou nadat hij het
eens was met de uitspraken van Lenin. Zo zei hij dat het imperialisme het laatste stadium van het
kapitalisme vormde en wanneer de communisten winnen de koloniën bevrijd konden worden. In
1929 richtte hij de Indochinese Communistische Partij in China op. Het werd voor hem steeds
onveiliger en in 1931 werd hij door de Britten gevangen gehouden, na de vrijlating vluchtte hij naar
Moskou.
Toen Ho in 1941 terug keerde naar zijn door de Japanners bezette vaderland, is het nationalisme
toegenomen na het zien dat de blanken niet langer onoverwinnelijk waren. De Vietminh werd
opgericht, alle nationalistische krachten werden verenigd onder communistische leiding. Ze werkten
samen met de VS, wanneer ze niet langer bezet waren kon hij dan de leiding overnemen. Echter
wilde Frankrijk zijn koloniën echt niet laten gaan, maar er ontstond een machtsvacuüm. De fransen
zijn hun macht nog aan het herstellen en de Japanners zijn weg. In 1945 riep Ho de onafhankelijke
Democratische Republiek Vietnam uit. De fransen lieten Vietnam alleen niet zo maar gaan, en op
hulp van de VS kon Ho ook niet rekenen door de dreigende koude oorlog. Frankrijk probeerde
Vietnam op te splitsen en zo ontstond de staat van Bao Dai én de Democratische Republiek Vietnam.
Door de Trumandoctrine en de containmentpolitiek steunen de Amerikanen de Fransen in deze
strijd. Maar Ho kreeg steun van de Chinezen. Door het binnenlandse verzet uit Frankrijk wilde ze
deze oorlog snel stoppen, dus besloten ze hun militaire posities te verstevigen. Ze hoopten in 1953 in
Dien Bien Phu de Vietminh te verslaan met een veldslag. Na het omsingelen van het Franse kamp,
bombardement en stormloop winnen de Vietminhstrijders op 7 mei 1953. Op de conferentie in
Genève in 1954 hebben de belangrijkste landen het over de toekomst van Vietnam, Vietnam wilde
Zuid-Vietnam er bijhouden. Maar de VS wilde niet dat Zuid-Vietnam nu ook communistisch word. Er
, word met de Geneefse Akkoorden een compromis gesloten. Noorden blijft de Democratische
Republiek Vietnam en het zuiden word weer van de Fransen. En beide delen mogen zich niet
aansluiten bij militaire bondgenootschappen. En in 1956 zouden er verkiezingen worden gehouden
die het land weer verenigd. Toen het erop leek dat Ho deze verkiezingen ging winnen hebben de
Amerikanen de verkiezing afgeblazen om een communistisch Vietnam te voorkomen, ze waren bang
voor de dominotheorie. Amerika besloot de ZOAVO op te richten soortgelijk aan de NAVO maar dan
in Azië en zonder de voorwaarde dat wanneer 1 land word aangevallen de rest helpt. Dit deden ze
om het communisme tegen te kunnen houden.
Hoofdstuk 3 – Noord- en Zuid-Vietnam: 1954 en 1963
In Noord-Vietnam was er slechts een politieke partij, de communistische partij. Het was een kleine
groep die alle macht droeg, Ho was de president en generaal Giap was zowel minister van Defensie
als vicepremier. Oppositie en persvrijheid waren niet mogelijk maar toch paste de bevolking zich aan
door het hoge aanzien voor de president. Wel waren er veel gelovige, hoogopgeleide en
kapitaalkrachtige die vluchtte naar het zuiden maar andersom kwamen er ook een paar naar het
Noorden. In de eerste jaren van Ho vond er een interne revolutie plaats, onteigening van grote
plantages die ervoor zorgde dat kleine boeren meer apparaten kregen en ook een kans kregen. Het
voedsel nam toe en een dreigend voedseltekort nam af. Maar even later ontstond ook hier de
planeconomie waar er geen ruimte was voor kapitalisme en vrije markt economie. Deze
onderdrukking leidde tot opstanden en een groeiende kapitaalvlucht. Ho Chi Min besloot zijn fouten
toe te geven om verdere leegloop te voorkomen. Nadat in 1958 de rust terug was gekeerd kon Ho
verder met de collectivisering, dit zorgde er alleen wel voor dat de voedseltekorten weer dreigde te
komen. De partij besloot de industrie te laten opbouwen in een vijfjarenplan in 1961. Dat ging een
tijdje goed met steun van Moskou en Beijing maar vanaf 1965 ging dit mis. De oorlog tussen Zuid-
Vietnam zorgde voor veel bombardementen op deze industrie, wel bleven ze steun ontvangen van
de SU en China.
Ho Chi Min wilde nu ook een externe revolutie voeren, heel Vietnam word weer communistisch dit
kon echter niet door verkiezingen die werden gestopt dus dan maar via een oorlog. In 1959 lieten ze
Noord-Vietnamese troepen in het Zuiden infiltreren om het verzet te steunen.
Zuid Vietnam werd na de conferentie geleid door Ngo Dinh Diem, hij werd eerst premier en een jaar
later president. Hij was rooms-katholiek en anticommunistisch, hij leek in de ogen van de
Amerikanen perfect om van Zuid-Vietnam een democratische staat te maken. Dit bleek achteraf niet
zo. De Amerikanen waren gericht op nation building, ze wilden de Zuid-Vietnamese westers maken
maar met hun eigen identiteit. Ze stopten miljarden dollars in Zuid-Vietnam dit geld eindigde alleen
in corruptie of bij Diem zelf. Hij was namelijk niet bereid om het goede leven van hem en zijn familie
op te geven voor de Amerikaanse democratie. Het land was een dictatuur dat communisten keihard
aanpakten. Maar Amerika bleef achter Diem staan, bang voor de dominotheorie.
Geleidelijk slagen de Noord-Vietnamese infiltranten erin dat grote delen van het platteland in Zuid-
Vietnam zich bij hen aansluiten. In 1960 ontstond het Nationaal Bevrijdingsfront waarin diverse
groepen samen tegen Diem strijden. Ze hadden zo min mogelijk communistische slogans om zoveel
mogelijk te verbergen dat het een Noord-Vietnamese groep was. De Amerikanen hadden ze door en
noemde ze Vietcong, Vietnamese Communisten. Er is nog steeds discussie tussen wie deze komende
oorlog was, tussen de Zuid-Vietnamese bevolking en de Amerikanen of tussen Zuid en Noord
Vietnam. Vietcong gebruikte de strategie die Mao ook gebruikte in China, een volksbevrijdingsoorlog.
