H.5 Beheersing in pijplijnen
Leerdoel: Wat is de betekenis van pijplijnbeheersing voor de internationale
distributielogistiek?(blz. 141 boek)
5.1 Beheersing van internationale distributielogistiek
Leerdoel: Wat zijn de problemen met onbetrouwbaarheden in internationale pijplijnen? (blz.
141 boek)
Pijplijn: De pijplijn is de fysieke goederenstroom tussen een leverende en een ontvangende
organisatie.
De pijplijn bekeken vanuit de leverende organisatie kan worden opgesplitst in drie
deeltrajecten:
- Het laadtraject;
- Het transittraject tussen leverende en ontvangende organisatie;
- Het ontvangsttraject bij de ontvangende organisatie.
De opbouw van een pijplijn wordt weergegeven in Figuur 5.1 (boek).
De pijplijn kent een opbouw die duidelijk wordt met vier meetpunten. Het begin, meetpunt
A, is het punt aan het eind van het productieproces; om dit meetpunt te kunnen passeren,
moet het product aan bepaalde voorwaarden voldoen:
- Het product is gereed.
- Het product heeft een bestemming.
- Het product is goedgekeurd en voldoet aan gestelde kwaliteitseisen.
- Het is product – indien nodig- zodanig verpakt dat het direct transporteerbaar is.
Meetpunt B is het moment van facturering en tevens het moment waarop de goederen
worden verstuurd.
Meetpunt C is het moment waarop het transportmiddel bij de ontvangstruimte van het het
magazijn van bestemming is aangekomen.
Meetpunt D is het eindpunt, zodra de goederen in het systeem van de ontvangende
organisatie geboekt zijn en beschikbaar zijn voor productie of verkoop.
Pijplijnbeheersing: omvat het geheel van activiteiten dat ten doel heeft de goederenstroom
in de aanvoerlogistiek van grondstoffen en halffabrikaten en in de distributielogistiek van
eindproducten zo effectief en efficiënt mogelijk te laten plaatsvinden.
Effectief optimaal
Efficiënt doelmatige doorloopsnelheid van de producten binnen een vastgesteld kader.
Pijplijnbeheersing in de logistieke keten Figuur 5.2 (boek)
,Een bepaald beheersingselement van de distributielogistiek kan voorwaarde zijn om de
beheersing van een ander element mogelijk te maken.
5.2 Pijplijndoorlooptijden in de praktijk
Leerdoel: Hoe zien pijplijndoorlooptijden er in de praktijk uit? (blz. 141 boek)
De betrouwbaarheid van de pijplijndoorlooptijden is van essentieel belang als onderdeel van
de integrale logistieke besturing.
De spreiding in doorlooptijden wordt onder meer bepaald door het aantal overslag- of
groepagepunten in het transittraject. De doorlooptijd kan worden verkort als het aantal
schakels in de logistieke keten worden beperkt.
Hoe langer en hoe complexer een pijplijn is, des te groter wordt de totale spreiding in de tijd
dat de goederen zich in de pijplijn bevinden.
Analyse pijplijn Taipei – Luxemburg Figuur 5.4
Deze analyse bestaat uit vier deeltrajecten
De doorlooptijd kan verschillen (minimum, gemiddelde en maximum).
5.3 Incoterms
Leerdoel: Wat zijn de leveringscondities die vastgelegd zijn in Incoterms? (blz. 141 boek)
Pijplijndoorlooptijden zijn vaak onbetrouwbaar wat resulteert in onnodige hoge voorraden.
Veel problemen ontstaan door een ondoelmatige keuze en toepassing van internationale
leveringsvoorwaarden (afspraken over de transportwijze, betaling van vracht en kosten,
verdeling van risico/verzekering, verpakking en documenten). Door de internationale
kamper van koophandel zijn er hiervoor ‘trade terms’ opgesteld, die later werden
gepubliceerd als ‘Incoterms’ (international rules for the interpretation of trade terms). Deze
hebben als doel de internationale handelspraktijken te vereenvoudigen en misverstanden
tussen partijen bij een internationale handelstransactie te vermijden door een betrouwbare
terminologie (worden regelmatig aangepast aan ontwikkelingen in de supply chain
management). In totaal zijn er 13 Incoterms met een eigen specifieke code. In de
leveringscondities worden primair twee aspecten geregeld, eerste is de wijze waarop kosten
van levering moeten worden verdeeld en ten tweede de verdeling van het risico. Vanuit een
marketingstandpunt kunnen incoterms in tabel 5.1 worden ingedeeld, uitgaande van de
vraag hoe men de afnemer wil bedienen, met als uitersten enerzijds de levering-af-fabriek
(EXW) en anderzijds de aan-huis-levering (DDP). Bij het beschikbaarheidscontract moet de
afnemer het totale distributietraject regelen en stelt de leverancier de goederen ter
beschikking in zijn expeditie ruimte.
Bij een contract tot verzending wordt overeengekomen, dat van een aantal specifiek
omschreven standaardcondities gebruik kan worden gemaakt.
, In de situatie dat aankomstcontract als conditie wordt overeengekomen, ligt het
overeengekomen punt verder in de richting van de afnemer.
Bij het afleveringscontract is het de leverancier die het totale distributietraject verzorgt,
bijvoorbeeld tot aan de grens van het land van de afnemer of zelfs tot en met de inklaring
van de goederen, waarbij de goederen bij de afnemer worden bezorgd.
5.4 Het pijplijnbeheersingsproces
Leerdoel: Hoe zien de verantwoordelijkheden voor het pijplijnbeheersingsproces eruit? (blz.
141 boek)
Hoe moet het pijpbeheersingsproces worden vormgegeven? De voornaamste stappen
hierbij zijn:
- het vaststellen van de pijplijnnormtijden;
- Het eten van de werkelijkheid;
- Het periodiek verslag uitbrengen van de werkelijkheid ten opzichte van de vastgestelde
normen.
Figuur 5.6 geeft een overzicht van het te beheersen proces.
Het is noodzakelijk voor elk van de deeltrajecten een norm tijd vast te stellen. De
verantwoordelijkheid voor de normtijden ligt in principe bij de distributielogistiek (op basis
van door het management vastgestelde distributie logistieke doelstellingen).
Bij het vaststellen van de normtijden wordt er rekening gehouden met de ligging van de
verzendende- en ontvangende organisatie en waarop het transittraject is georganiseerd
(keuze transportwijze). Het meten van de tijd waarin de goederen zich in de pijplijn hebben
bevonden, moet worden gekoppeld aan de eenheden waarmee de stromen kunnen worden
getypeerd ( volumes, orders etc.), een voorbeeld is weergegeven in figuur 5.7.
Het onderscheid dat gemaakt is ‘per transportroute’ heeft vooral betrekking op het al dan
niet rechtstreeks transporteren of op het in het transittraject gebruikmaken van
(de)groepage.
De rapportage kan betrekking hebben op enkele deeltrajecten of op de gehele pijplijn.
Hierbij kan gebruik worden gemaakt van prestatie-indicatoren.
Leveringscondities zijn van invloed op de verantwoordelijkheidsverdeling.
In figuur 5.8 wordt uitgegaan van datacommunicatie tussen de zendende en ontvangende
organisatie met EDI.
Het centrale logistieke management zal regelmatig worden geïnformeerd over de
betrouwbaarheid van de pijplijntijden, maar wordt uiteraard niet ingeschakeld bij het
chasseren van zendingen (alleen voor rechtstreeks betrokkene).
In figuur 5.9 wordt het chasseren van een indirecte levering weergegeven.
Leerdoel: Wat is de betekenis van pijplijnbeheersing voor de internationale
distributielogistiek?(blz. 141 boek)
5.1 Beheersing van internationale distributielogistiek
Leerdoel: Wat zijn de problemen met onbetrouwbaarheden in internationale pijplijnen? (blz.
141 boek)
Pijplijn: De pijplijn is de fysieke goederenstroom tussen een leverende en een ontvangende
organisatie.
De pijplijn bekeken vanuit de leverende organisatie kan worden opgesplitst in drie
deeltrajecten:
- Het laadtraject;
- Het transittraject tussen leverende en ontvangende organisatie;
- Het ontvangsttraject bij de ontvangende organisatie.
De opbouw van een pijplijn wordt weergegeven in Figuur 5.1 (boek).
De pijplijn kent een opbouw die duidelijk wordt met vier meetpunten. Het begin, meetpunt
A, is het punt aan het eind van het productieproces; om dit meetpunt te kunnen passeren,
moet het product aan bepaalde voorwaarden voldoen:
- Het product is gereed.
- Het product heeft een bestemming.
- Het product is goedgekeurd en voldoet aan gestelde kwaliteitseisen.
- Het is product – indien nodig- zodanig verpakt dat het direct transporteerbaar is.
Meetpunt B is het moment van facturering en tevens het moment waarop de goederen
worden verstuurd.
Meetpunt C is het moment waarop het transportmiddel bij de ontvangstruimte van het het
magazijn van bestemming is aangekomen.
Meetpunt D is het eindpunt, zodra de goederen in het systeem van de ontvangende
organisatie geboekt zijn en beschikbaar zijn voor productie of verkoop.
Pijplijnbeheersing: omvat het geheel van activiteiten dat ten doel heeft de goederenstroom
in de aanvoerlogistiek van grondstoffen en halffabrikaten en in de distributielogistiek van
eindproducten zo effectief en efficiënt mogelijk te laten plaatsvinden.
Effectief optimaal
Efficiënt doelmatige doorloopsnelheid van de producten binnen een vastgesteld kader.
Pijplijnbeheersing in de logistieke keten Figuur 5.2 (boek)
,Een bepaald beheersingselement van de distributielogistiek kan voorwaarde zijn om de
beheersing van een ander element mogelijk te maken.
5.2 Pijplijndoorlooptijden in de praktijk
Leerdoel: Hoe zien pijplijndoorlooptijden er in de praktijk uit? (blz. 141 boek)
De betrouwbaarheid van de pijplijndoorlooptijden is van essentieel belang als onderdeel van
de integrale logistieke besturing.
De spreiding in doorlooptijden wordt onder meer bepaald door het aantal overslag- of
groepagepunten in het transittraject. De doorlooptijd kan worden verkort als het aantal
schakels in de logistieke keten worden beperkt.
Hoe langer en hoe complexer een pijplijn is, des te groter wordt de totale spreiding in de tijd
dat de goederen zich in de pijplijn bevinden.
Analyse pijplijn Taipei – Luxemburg Figuur 5.4
Deze analyse bestaat uit vier deeltrajecten
De doorlooptijd kan verschillen (minimum, gemiddelde en maximum).
5.3 Incoterms
Leerdoel: Wat zijn de leveringscondities die vastgelegd zijn in Incoterms? (blz. 141 boek)
Pijplijndoorlooptijden zijn vaak onbetrouwbaar wat resulteert in onnodige hoge voorraden.
Veel problemen ontstaan door een ondoelmatige keuze en toepassing van internationale
leveringsvoorwaarden (afspraken over de transportwijze, betaling van vracht en kosten,
verdeling van risico/verzekering, verpakking en documenten). Door de internationale
kamper van koophandel zijn er hiervoor ‘trade terms’ opgesteld, die later werden
gepubliceerd als ‘Incoterms’ (international rules for the interpretation of trade terms). Deze
hebben als doel de internationale handelspraktijken te vereenvoudigen en misverstanden
tussen partijen bij een internationale handelstransactie te vermijden door een betrouwbare
terminologie (worden regelmatig aangepast aan ontwikkelingen in de supply chain
management). In totaal zijn er 13 Incoterms met een eigen specifieke code. In de
leveringscondities worden primair twee aspecten geregeld, eerste is de wijze waarop kosten
van levering moeten worden verdeeld en ten tweede de verdeling van het risico. Vanuit een
marketingstandpunt kunnen incoterms in tabel 5.1 worden ingedeeld, uitgaande van de
vraag hoe men de afnemer wil bedienen, met als uitersten enerzijds de levering-af-fabriek
(EXW) en anderzijds de aan-huis-levering (DDP). Bij het beschikbaarheidscontract moet de
afnemer het totale distributietraject regelen en stelt de leverancier de goederen ter
beschikking in zijn expeditie ruimte.
Bij een contract tot verzending wordt overeengekomen, dat van een aantal specifiek
omschreven standaardcondities gebruik kan worden gemaakt.
, In de situatie dat aankomstcontract als conditie wordt overeengekomen, ligt het
overeengekomen punt verder in de richting van de afnemer.
Bij het afleveringscontract is het de leverancier die het totale distributietraject verzorgt,
bijvoorbeeld tot aan de grens van het land van de afnemer of zelfs tot en met de inklaring
van de goederen, waarbij de goederen bij de afnemer worden bezorgd.
5.4 Het pijplijnbeheersingsproces
Leerdoel: Hoe zien de verantwoordelijkheden voor het pijplijnbeheersingsproces eruit? (blz.
141 boek)
Hoe moet het pijpbeheersingsproces worden vormgegeven? De voornaamste stappen
hierbij zijn:
- het vaststellen van de pijplijnnormtijden;
- Het eten van de werkelijkheid;
- Het periodiek verslag uitbrengen van de werkelijkheid ten opzichte van de vastgestelde
normen.
Figuur 5.6 geeft een overzicht van het te beheersen proces.
Het is noodzakelijk voor elk van de deeltrajecten een norm tijd vast te stellen. De
verantwoordelijkheid voor de normtijden ligt in principe bij de distributielogistiek (op basis
van door het management vastgestelde distributie logistieke doelstellingen).
Bij het vaststellen van de normtijden wordt er rekening gehouden met de ligging van de
verzendende- en ontvangende organisatie en waarop het transittraject is georganiseerd
(keuze transportwijze). Het meten van de tijd waarin de goederen zich in de pijplijn hebben
bevonden, moet worden gekoppeld aan de eenheden waarmee de stromen kunnen worden
getypeerd ( volumes, orders etc.), een voorbeeld is weergegeven in figuur 5.7.
Het onderscheid dat gemaakt is ‘per transportroute’ heeft vooral betrekking op het al dan
niet rechtstreeks transporteren of op het in het transittraject gebruikmaken van
(de)groepage.
De rapportage kan betrekking hebben op enkele deeltrajecten of op de gehele pijplijn.
Hierbij kan gebruik worden gemaakt van prestatie-indicatoren.
Leveringscondities zijn van invloed op de verantwoordelijkheidsverdeling.
In figuur 5.8 wordt uitgegaan van datacommunicatie tussen de zendende en ontvangende
organisatie met EDI.
Het centrale logistieke management zal regelmatig worden geïnformeerd over de
betrouwbaarheid van de pijplijntijden, maar wordt uiteraard niet ingeschakeld bij het
chasseren van zendingen (alleen voor rechtstreeks betrokkene).
In figuur 5.9 wordt het chasseren van een indirecte levering weergegeven.
