Revalidatie
Revalidatiegeneeskunde richt zich op het voorkomen, terugbrengen en genezen van gevolgen voor
blijvend lichamelijk letsel of een functionele beperking. Revalidatiezorg kan plaats vinden in een
revalidatiecentrum, een ziekenhuis en dan poliklinisch of klinisch, een verpleeghuis, huisartsen,
eerste lijn en thuiszorg.
Een huisarts of medisch specialist kan voor en revalidatiebehandeling doorverwijzen. Er wordt eerst
een consult bij een revalidatiearts. De problemen worden geanalyseerd en er wordt naar een
oplossing gezocht. Dan wordt er een voorstel voor een behandeling gedaan.
Iedere revalidatie verloopt volgens 3 hoofdfasen :
- De observatiefase : Duurt enkele dagen tot weken. Het doel is om zicht te krijgen op
problemen en mogelijkheden. Verschillende therapeuten overleggen met de zorgvrager en
stellen een behandelplan op.
- De behandelfase : Er volgen verschillende en op elkaar afgestemde therapieën. De duur is
afhankelijk van de situatie.
- De afrondingsfase / ontslagfase : De zorgvrager bereidt zich samen met de behandelaars
voor op de periode na de revalidatiebehandeling. Therapieën worden afgebouwd.
Hulpmiddelen kunnen nodig zijn, zoals aanpassingen in de woon of werksituatie.
Na de afrondingsfase volgt altijd een controle of evaluatiegesprek met de revalidatiearts.
Tijdens een behandeling werken verschillende behandelaars samen. De therapeuten komen
regelmatig bijeen om de voortgang te bespreken. Zij zorgen ervoor dat therapieën worden
afgestemd op elkaar. Het team staat onder leiding van een revalidatiearts. Het team gaat na wat de
behoeften en mogelijkheden zijn. Aan het begin wordt gekeken of er beperkingen van invloedzijn in
het dagelijks leven en wat voor problemen dit opleveren. Hoe de problemen kunnen, worden
opgelost, komen in het behandelplan.
In een behandelplan staat wat de doelen van de revalidatiebehandeling zijn. Dit kunnen doelen zijn
op het gebied van :
- Bewegen en mobiel zijn.
- Zelfverzorging + huishouden en wonen.
- Communicatie.
- Werk en vrije tijd.
Daarnaast staat erin hoe therapeuten hieraan gaan werken, zoals welke therapieën, hoe vaak en
gedurende welke perioden. Uiteindelijk moet de behandeling leiden tot een zo zelfstandig mogelijke
terugkeer in de maatschappij.
De aandoeningen waarvoor iemand kan revalideren zijn onder te verdelen in 2 categorieën :
- Niet neurologisch : Dit zijn letsels of beperkingen die hun oorzaak hebben in het lichaam en
niet in de hersenen.
- Neurologisch : Dit zijn aandoeningen in de hersenen en / of het zenuwstelsel. Het kan hierbij
gaan om aangeboren afwijkingen, maar ook om niet aangeboren hersenletsel.
Afhankelijk van de situatie kan iemand op 2 manieren revalideren :
- Poliklinisch : Hierbij bezoekt een zorgvrager een revalidatiecentrum of revalidatieafdeling in
het ziekenhuis regelmatig voor een behandeling zonder er te overnachten.
Revalidatiegeneeskunde richt zich op het voorkomen, terugbrengen en genezen van gevolgen voor
blijvend lichamelijk letsel of een functionele beperking. Revalidatiezorg kan plaats vinden in een
revalidatiecentrum, een ziekenhuis en dan poliklinisch of klinisch, een verpleeghuis, huisartsen,
eerste lijn en thuiszorg.
Een huisarts of medisch specialist kan voor en revalidatiebehandeling doorverwijzen. Er wordt eerst
een consult bij een revalidatiearts. De problemen worden geanalyseerd en er wordt naar een
oplossing gezocht. Dan wordt er een voorstel voor een behandeling gedaan.
Iedere revalidatie verloopt volgens 3 hoofdfasen :
- De observatiefase : Duurt enkele dagen tot weken. Het doel is om zicht te krijgen op
problemen en mogelijkheden. Verschillende therapeuten overleggen met de zorgvrager en
stellen een behandelplan op.
- De behandelfase : Er volgen verschillende en op elkaar afgestemde therapieën. De duur is
afhankelijk van de situatie.
- De afrondingsfase / ontslagfase : De zorgvrager bereidt zich samen met de behandelaars
voor op de periode na de revalidatiebehandeling. Therapieën worden afgebouwd.
Hulpmiddelen kunnen nodig zijn, zoals aanpassingen in de woon of werksituatie.
Na de afrondingsfase volgt altijd een controle of evaluatiegesprek met de revalidatiearts.
Tijdens een behandeling werken verschillende behandelaars samen. De therapeuten komen
regelmatig bijeen om de voortgang te bespreken. Zij zorgen ervoor dat therapieën worden
afgestemd op elkaar. Het team staat onder leiding van een revalidatiearts. Het team gaat na wat de
behoeften en mogelijkheden zijn. Aan het begin wordt gekeken of er beperkingen van invloedzijn in
het dagelijks leven en wat voor problemen dit opleveren. Hoe de problemen kunnen, worden
opgelost, komen in het behandelplan.
In een behandelplan staat wat de doelen van de revalidatiebehandeling zijn. Dit kunnen doelen zijn
op het gebied van :
- Bewegen en mobiel zijn.
- Zelfverzorging + huishouden en wonen.
- Communicatie.
- Werk en vrije tijd.
Daarnaast staat erin hoe therapeuten hieraan gaan werken, zoals welke therapieën, hoe vaak en
gedurende welke perioden. Uiteindelijk moet de behandeling leiden tot een zo zelfstandig mogelijke
terugkeer in de maatschappij.
De aandoeningen waarvoor iemand kan revalideren zijn onder te verdelen in 2 categorieën :
- Niet neurologisch : Dit zijn letsels of beperkingen die hun oorzaak hebben in het lichaam en
niet in de hersenen.
- Neurologisch : Dit zijn aandoeningen in de hersenen en / of het zenuwstelsel. Het kan hierbij
gaan om aangeboren afwijkingen, maar ook om niet aangeboren hersenletsel.
Afhankelijk van de situatie kan iemand op 2 manieren revalideren :
- Poliklinisch : Hierbij bezoekt een zorgvrager een revalidatiecentrum of revalidatieafdeling in
het ziekenhuis regelmatig voor een behandeling zonder er te overnachten.
