Reporting reality – chaptor 4
Dit hoofdstuk beargumenteerd dat zonder het culturele begrip of plaats van waaruit
correspondenten verhaal doen en de journalistieke cultuur die bestaat, correspondenten hun
werk niet accuraat doen. De rol van het publiek is hier het grootste belang: wat hebben zij van
journalisten nodig en specifiek van correspondenten? Dit hoofdstuk stelt dat het een echte
realiteit is die wordt begrepen door burgers ter plaatse, en niet een vooraf ingebeelde realiteit
die door de media in stand wordt gehouden door het publiek.
Een accurate representatie van de realiteit in het internationale nieuws is al langer een
probleem. Historisch gezien zijn correspondenten hier niet verantwoordelijk voor gehouden.
Sambrook stelt dat ‘journalisten ermee weg konden komen omdat hun publiek nooit erachter
zouden komen wat er werkelijk gebeurt zou zijn.’ Dit is echter niet meer het geval door het
geglobaliseerde online milieu betekent dat geïnterviewden en toehoorders weten waarover
gerapporteerd wordt en daarom buitenlandse verslaggevers ter verantwoording kan roepen.
Hierdoor is een soort druk ontstaan waarbij correspondenten accurater, meer fair en
verantwoording moeten dragen.
Bij het rapporteren van evenementen hoeft het niet per sé objectief te zijn, mits het een soort
portret bied van wat er eigenlijk gebeurt door alle aspecten te includeren. Christiane
Amanpour zei ooit dat objectiviteit voor haar betekent dat iedere kant gehoord moet worden,
maar niet op dezelfde manier behandelt hoeft te worden. ‘The person who’s being sniped and
killed is somehow equal to the person who’s sniping and killing. ‘
Verslaggevers denken soms dat ze de waarheid weergeven, maar zonder het culturele begrip
van de plaats waaruit ze dat doen kunnen ze dat niet accuraat doen. Centraal in dit hoofdstuk
is de bezorgdheid van hoe de realiteit wordt doorgegeven door buitenlandse correspondenten,
met een focus op de factoren die het onwaarschijnlijk maken dat het gebeurd.
Nieuws en de constructie van de realiteit
Nick Couldry en Andreas Hepp: er is één fysieke wereld, maar vele mogelijke werelden, en
zelfs tegenstrijdinge constructies ervan. Met de globale context van evenementen spelen
correspondenten een cruciale rol in de constructies van deze realiteit, helemaal sinds te vaak
de gene zijn die toegang hebben tot de realiteit in de gemediatiseerde sfeer. Brian McNair:
journalistiek is niet en kan nooit een realiteit in absolute zin zijn; ‘enkel een versie van de
realiteit gemaakt door regels, codes en conventies genaamd het journalistieke discours.’
Welke realiteit is gelegen binnen in deze verschillende constructies van gebeurtenissen?
Kai Hafez: ‘de meeste media content is verdwaald in de vertaling wanneer nieuws wordt
overgedragen van het ene mediasysteem naar het andere.’ Dat zou komen door media die zich
concentreert op nationale markten en publiek, wiens interesses en stereotypes groots worden
gereproduceerd. Hierdoor wordt de realiteit vervormd naar internationale verslaggeving: de
concentratie op lokale markten en nationaal publiek van content en invalshoeken zullen
gestructureerd worden om daarin te voorzien, waardoor andere aspecten van het verhaal als
volgt worden weggelaten
Oliver Boyd-Barret legt uit hoe de media een aparte realiteit construeert door wat hij noemt
het proces waarbij media de wereld ‘portretteert, reflecteert, filter en onderhandelt’, waardoor
Dit hoofdstuk beargumenteerd dat zonder het culturele begrip of plaats van waaruit
correspondenten verhaal doen en de journalistieke cultuur die bestaat, correspondenten hun
werk niet accuraat doen. De rol van het publiek is hier het grootste belang: wat hebben zij van
journalisten nodig en specifiek van correspondenten? Dit hoofdstuk stelt dat het een echte
realiteit is die wordt begrepen door burgers ter plaatse, en niet een vooraf ingebeelde realiteit
die door de media in stand wordt gehouden door het publiek.
Een accurate representatie van de realiteit in het internationale nieuws is al langer een
probleem. Historisch gezien zijn correspondenten hier niet verantwoordelijk voor gehouden.
Sambrook stelt dat ‘journalisten ermee weg konden komen omdat hun publiek nooit erachter
zouden komen wat er werkelijk gebeurt zou zijn.’ Dit is echter niet meer het geval door het
geglobaliseerde online milieu betekent dat geïnterviewden en toehoorders weten waarover
gerapporteerd wordt en daarom buitenlandse verslaggevers ter verantwoording kan roepen.
Hierdoor is een soort druk ontstaan waarbij correspondenten accurater, meer fair en
verantwoording moeten dragen.
Bij het rapporteren van evenementen hoeft het niet per sé objectief te zijn, mits het een soort
portret bied van wat er eigenlijk gebeurt door alle aspecten te includeren. Christiane
Amanpour zei ooit dat objectiviteit voor haar betekent dat iedere kant gehoord moet worden,
maar niet op dezelfde manier behandelt hoeft te worden. ‘The person who’s being sniped and
killed is somehow equal to the person who’s sniping and killing. ‘
Verslaggevers denken soms dat ze de waarheid weergeven, maar zonder het culturele begrip
van de plaats waaruit ze dat doen kunnen ze dat niet accuraat doen. Centraal in dit hoofdstuk
is de bezorgdheid van hoe de realiteit wordt doorgegeven door buitenlandse correspondenten,
met een focus op de factoren die het onwaarschijnlijk maken dat het gebeurd.
Nieuws en de constructie van de realiteit
Nick Couldry en Andreas Hepp: er is één fysieke wereld, maar vele mogelijke werelden, en
zelfs tegenstrijdinge constructies ervan. Met de globale context van evenementen spelen
correspondenten een cruciale rol in de constructies van deze realiteit, helemaal sinds te vaak
de gene zijn die toegang hebben tot de realiteit in de gemediatiseerde sfeer. Brian McNair:
journalistiek is niet en kan nooit een realiteit in absolute zin zijn; ‘enkel een versie van de
realiteit gemaakt door regels, codes en conventies genaamd het journalistieke discours.’
Welke realiteit is gelegen binnen in deze verschillende constructies van gebeurtenissen?
Kai Hafez: ‘de meeste media content is verdwaald in de vertaling wanneer nieuws wordt
overgedragen van het ene mediasysteem naar het andere.’ Dat zou komen door media die zich
concentreert op nationale markten en publiek, wiens interesses en stereotypes groots worden
gereproduceerd. Hierdoor wordt de realiteit vervormd naar internationale verslaggeving: de
concentratie op lokale markten en nationaal publiek van content en invalshoeken zullen
gestructureerd worden om daarin te voorzien, waardoor andere aspecten van het verhaal als
volgt worden weggelaten
Oliver Boyd-Barret legt uit hoe de media een aparte realiteit construeert door wat hij noemt
het proces waarbij media de wereld ‘portretteert, reflecteert, filter en onderhandelt’, waardoor
