Levensloop hoofdstuk 2. Risico en informatie.
Alle tijd, geld en moeite die het kosten om een transactie tot stand te brengen noemen we
transactiekosten. De transactiekosten komen bovenop de prijs van een transactie. Een ruiltransactie
of gewoon ruil, worden er eigendomsrechten uitgewisseld. Een ruiltransactie mondt uit in een
overeenkomst of contract. Zo’n contract kan schriftelijk, maar ook gewoon mondeling zijn.
Hoewel contracten zijn gebaseerd op geschreven of ongeschreven regels, blijven er altijd
onzekerheden. Geen een contract is waterdicht, er kan altijd iets onvoorziens gebeuren. Als alle
onvoorziene gebeurtenissen in een contract zijn opgenomen, noemen we het een volledig contract.
Volledige contracten bestaan alleen in theorie, partijen streven wel naar volledigheid. Kopers en
verkopers zoeken informatie om zoveel mogelijk risico’s uit te sluiten het contract zo volledig
mogelijk te maken. Omdat er tijd en moeite wordt gestoken in het maken van een volledig contract
zullen de transactiekosten toenemen.
Risicoaverse mensen zijn mensen die voor zekerheid kiezen. Ze zijn risicomijdend. Als gevolg van de
risicoaversie zullen partijen bij ruiltransacties moeit doen om de contracten zo compleet mogelijk te
maken. Het streven naar volledige contracten wordt ingegeven door het verlangen om risico’s uit te
schakelen.
Bij veel ruiltransacies zijn de kopers op zoek naar informatie om de kwaliteit van het aanbod te
kunnen beoordelen de verkopers hebben veelal e informatie waar kopers naar op zoek zijn. In een
situatie waarin de ene partij meer informatie heeft dan de ander, is de informatie asymmetrisch
verdeeld. Ook kan dit tot problemen leiden, Doordat de kopers niet weten of het product goed of
slecht zal zijn. Door deze onzekerheid daalt hun betalingsbereidheid.
De kopers zijn opzoek naar een goed product en willen daar ook voor betalen. Omdat er onzekerheid
is, kiezen zij het zekere voor het onzekere en betalen zij minder. Het gevolg is dat verkopers goede
producten voor te weinig moeten verkopen. Zij bieden hun goede product niet meer aan. Daardoor
verliest de markt steeds meer goede producten, en zal de koper nog minder betalen. Dit proces zet
zich voort tot de markt uit alleen maar slechte producten bestaat. Dit heet averechtse selectie.
Verzekeraars betalen premie aan de verzekeringsmaatschappij, die neemt het risico dan over. De
premies moeten voldoende opleveren om de schadeclaims uit te keren, de rest is winst. Het risico
dat een de verzekerde in zijn eentje niet wilt dragen, wordt bij verzekeren verspreid over een grote
groep verzekerden. De verzekerden dragen de risico’s dus gezamenlijk. Dit noemen we solidariteit.
Premie = kans op schade x hoogte van gemiddelde schade.
De klanten die weinig schade claimen noemen we goede risico’s. veel-claimers noemen we slechte
risico’s. op de goede risico’s zal de verzekeraar winst maken, op de slechte risico’s verlies. Tot welke
groep een persoon behoort weet je nog niet, daarom betaalt iedereen dezelfde premie. Hierdoor
kunnen de goede risico’s zich benadeeld voelen. Hierdoor zullen zij opzoek gaan naar een
goedkopere verzekering, en zal de verzekeraar allen met de slechte risico’s overblijven. Zo zal dat
doorgaan.
Het weglopen van de goede risico’s is een probleem. Er zijn instrumenten om averechtse selectie
tegen te gaan. Manier 1 is door het selecteren van de risico’s door bijv. te kijken naar leeftijd of
beroep. Omdat de risico’s dan onderscheiden kunnen worden, kunnen de premies verschillend
worden. Dit heet premiedifferentiatie. De goede risico’s zullen dan een lagere premie betalen dan de
slechte risico’s. ook kan het bestreden worden door een eigen risico. Dat betekent dat een bepaald
bedrag door de verzekerde zelf betaalt moet worden. Hierdoor kan de premie lager zijn. De goede
Alle tijd, geld en moeite die het kosten om een transactie tot stand te brengen noemen we
transactiekosten. De transactiekosten komen bovenop de prijs van een transactie. Een ruiltransactie
of gewoon ruil, worden er eigendomsrechten uitgewisseld. Een ruiltransactie mondt uit in een
overeenkomst of contract. Zo’n contract kan schriftelijk, maar ook gewoon mondeling zijn.
Hoewel contracten zijn gebaseerd op geschreven of ongeschreven regels, blijven er altijd
onzekerheden. Geen een contract is waterdicht, er kan altijd iets onvoorziens gebeuren. Als alle
onvoorziene gebeurtenissen in een contract zijn opgenomen, noemen we het een volledig contract.
Volledige contracten bestaan alleen in theorie, partijen streven wel naar volledigheid. Kopers en
verkopers zoeken informatie om zoveel mogelijk risico’s uit te sluiten het contract zo volledig
mogelijk te maken. Omdat er tijd en moeite wordt gestoken in het maken van een volledig contract
zullen de transactiekosten toenemen.
Risicoaverse mensen zijn mensen die voor zekerheid kiezen. Ze zijn risicomijdend. Als gevolg van de
risicoaversie zullen partijen bij ruiltransacties moeit doen om de contracten zo compleet mogelijk te
maken. Het streven naar volledige contracten wordt ingegeven door het verlangen om risico’s uit te
schakelen.
Bij veel ruiltransacies zijn de kopers op zoek naar informatie om de kwaliteit van het aanbod te
kunnen beoordelen de verkopers hebben veelal e informatie waar kopers naar op zoek zijn. In een
situatie waarin de ene partij meer informatie heeft dan de ander, is de informatie asymmetrisch
verdeeld. Ook kan dit tot problemen leiden, Doordat de kopers niet weten of het product goed of
slecht zal zijn. Door deze onzekerheid daalt hun betalingsbereidheid.
De kopers zijn opzoek naar een goed product en willen daar ook voor betalen. Omdat er onzekerheid
is, kiezen zij het zekere voor het onzekere en betalen zij minder. Het gevolg is dat verkopers goede
producten voor te weinig moeten verkopen. Zij bieden hun goede product niet meer aan. Daardoor
verliest de markt steeds meer goede producten, en zal de koper nog minder betalen. Dit proces zet
zich voort tot de markt uit alleen maar slechte producten bestaat. Dit heet averechtse selectie.
Verzekeraars betalen premie aan de verzekeringsmaatschappij, die neemt het risico dan over. De
premies moeten voldoende opleveren om de schadeclaims uit te keren, de rest is winst. Het risico
dat een de verzekerde in zijn eentje niet wilt dragen, wordt bij verzekeren verspreid over een grote
groep verzekerden. De verzekerden dragen de risico’s dus gezamenlijk. Dit noemen we solidariteit.
Premie = kans op schade x hoogte van gemiddelde schade.
De klanten die weinig schade claimen noemen we goede risico’s. veel-claimers noemen we slechte
risico’s. op de goede risico’s zal de verzekeraar winst maken, op de slechte risico’s verlies. Tot welke
groep een persoon behoort weet je nog niet, daarom betaalt iedereen dezelfde premie. Hierdoor
kunnen de goede risico’s zich benadeeld voelen. Hierdoor zullen zij opzoek gaan naar een
goedkopere verzekering, en zal de verzekeraar allen met de slechte risico’s overblijven. Zo zal dat
doorgaan.
Het weglopen van de goede risico’s is een probleem. Er zijn instrumenten om averechtse selectie
tegen te gaan. Manier 1 is door het selecteren van de risico’s door bijv. te kijken naar leeftijd of
beroep. Omdat de risico’s dan onderscheiden kunnen worden, kunnen de premies verschillend
worden. Dit heet premiedifferentiatie. De goede risico’s zullen dan een lagere premie betalen dan de
slechte risico’s. ook kan het bestreden worden door een eigen risico. Dat betekent dat een bepaald
bedrag door de verzekerde zelf betaalt moet worden. Hierdoor kan de premie lager zijn. De goede
