Fidelio leeft nog
Literatuur kenmerken:
- Dramatische ontwikkelingen personages. Dit gaat vooral over de relatie tussen
Fidelio en Pjotr. Ze kennen elkaar niet aan het begin, maar krijgen gedurende het
verhaal een hechte band, aangezien Pjotr zijn enige werknemer is. Pjotr verwaarloost
zijn vriendin en is bijna nooit meer thuis, op het einde verbaast het hem ook niet dat
ze bij hem weg is gegaan. Ook heeft hij interesse in Liza. Pjotr kijkt op tegen Fidelio en
is hem trouw als zijn verhaal twijfelachtig begint te worden. Pjotr en Fidelio zijn erg
oppervlakkig geschreven en we krijgen niet veel over hun gedachtes te weten. Pjotr
heeft ook de gevoelens van Fidelio steeds meer door maar negeert dit, zoals wanneer
Fidelio in de prullenbak plast omdat hij niet meer naar de wc durft.
- In de gedachten van ‘held’ kruipen. Dit gaat over Fidelio. Fidelio is extreemrechts
(maar in show genuanceerd), dit merk je ook terug in de situatie dat hij tekeer gaat
tegen zijn linkse vrienden tijdens een feestje. Fidelio vindt de linkse mensen zwak en
lui. Fidelio heeft woede om mensen die angst hebben om de uitwassen van de islam
te benoemen en het gebrek aan progressieve mensen. De eerste uitzending na de
aanslag wordt goed ontvangen en Fidelio wordt als een soort held gezien door
iedereen, zelfs buitenlandse media. Hij wordt deels ook goed ontvangen doordat
mensen niet durven op te spreken aangezien hij zijn hele redactie heeft verloren.
Daarna daalt populariteit en komen vraagtekens, waarom heeft hij het als enige
overleeft?
- Verwarren van de lezer. De leugentjes maakt Fidelio verdacht, dit zet de lezer aan het
denken, zie stuk bij ‘leugentjes’. Daarnaast zet het de lezer aan het denken, hoe voel
ik me hierbij. Dit gaat vooral om de uitspraken die volgen in de show, deze zijn
redelijk brutaal en satirisch en bekritiseren de mediawereld. Het is andere taal en
andere acties die je verwacht na een aanslag wat de lezer verwart.
Kernwoorden recensie:
- Plot: goed gedaan, maar niet briljant. Er wordt een pistool op de boerderij bezorgd,
maar hier gebeurt uiteindelijk weinig mee wat een beetje vaag is. De
maatschappelijke discussie rond het verder gaan van zijn tv-show wordt goed
uitgewerkt, maar de ‘relatie’ met Liza en het einde van de achtervolging wordt best
snel geschreven, waardoor het een beetje lijkt afgeraffeld. De maatschappelijke
discussie/verhaallijn van het boek is dat er een aanslag wordt gepleegd op het vrije
woord, de lezer stelt de vraag ‘durf ik nog wel alles te zeggen wat ik vind?’
- Vlotgeschreven satire. Er zijn weinig tot geen stijlfiguren en beeldspraken gebruikt,
en ook de gebruikte woorden waren vrij simpel. De schrijver schrijft/schreef voor het
programma Lubach, wat de brutaliteit en satirische grappen verklaart. De
televisiewereld wordt heel oppervlakkig geschreven.
- Leugentjes: Fidelio maakt zichzelf verdacht met betrekking tot de aanslag. Dit komt
omdat hij contact heeft met mensen uit Brussel, Fidelio liegt hierover tegen Pjotr en
zegt dat zijn ex hem belde om meer geld te vragen. Pjotr wordt daarom ook gevraagd
om Fidelio in de gaten te houden. Uiteindelijk heeft Fidelio aanslag overleefd doordat
hij de aanslagpleger het vooruitzicht van een miljoen euro heeft gegeven, Fidelio
heeft in Brussel de aanslagpleger vermoord.
-
Thema:
, Hoe aanslag op een tv-redactie de media beinvloedt. Gelinkt aan derde citaat. Laat zien dat
Pjotr toch nare herinneringen heeft van de dag van de aanslag, aangezien hij hiervoor weinig
vertelt over zijn gevoelens. Fidelio laat ook weinig merken hoe hij zich voelt over de aanslag
en maakt er vooral grappen over. Ook in de volgende shows grapt hij meer en meer over de
moslimse aanslagplegers. Zie het eerste citaat. De aanslag lijkt veel op die van Charlie Hebdo
en dit wordt ook een aantal keer aangegeven in het boek. De media hebben eerst veel
aandacht voor de show na de aanslag, maar langzaam steeds minder. Er komt ook meer
kritiek op de uitspraken van Fidelio. De mediawereld wordt goed laten zien dat je niet alles
kunt zeggen wat je denkt.
Citaten:
- “Well, I’ve never been better!” zegt hij zonder aarzeling. “It took a little bloodshed,
but I’m finally famous!”. (Fidelio Kraan, gelinkt aan: satirisch en grof)
- “Het voelt goed, en voor het eerst ervaar ik een soort gelijkwaardigheid tussen
Fidelio en mij”. (Zegt Pjotr, gelinkt aan: collega’s ontwikkelt tot vriendschap) Pjotr
kijkt eerst ontzettend tegen hem op, maar uiteindelijk zijn ze bijna altijd samen en
worden ze eerder vrienden/collega’s dan baas en uitvoerder.
- “Het is vanwege die droom natuurlijk, maar heeft ze tot nu toe dan werkelijk
gedacht dat het me niets deed?” (Zegt Pjotr, gelinkt aan: thema boek en a-
chronologische volgorde door dromen van Pjotr over dag van de aanslag)
De verdronkenen
Literatuur kenmerken:
- Geen vast rolpatroon. Doordat er 2 verschillende verhaallijnen zijn, eentje die wordt
geschreven over een periode van 50 jaar en de andere over een periode van 50 uur.
- Ingewikkelde opbouw: De vertelde tijd van Armanda is zo’n 50 jaar en die van Lidy is
zo’n 50 uur. Deze verhaallijnen worden door elkaar heen verteld, elk met een ander
tempo, toch sterven ze allebei tegelijk op het einde. De verhalen gaan mooi in elkaar
over, voorbeeld: Lidy houdt een kindje vast op de zolderkamer, in het volgende
hoofdstuk van Armanda houdt zij ook een kindje vast, dit is Nadja. Dit gebeurt vaker
met muzikale elementen, stemmingen en motieven. Ook wanneer Lidy het geredde
kindje wiegt, en Armanda’s stuk begint met toen het kind uiteindelijk werd opgepikt.
(dit was Nadja die wegliep op haar verjaardag). Naast een alwetende verteller is er
ook een onwetende verteller. De perspectieven verschillen erg, en je kan van een
alwetende verteller naar Lidy gaan die midden in de feiten geen idee heeft wat er
gebeurt. Laatste deel is alleen een dialoog, perspectief niet duidelijk: dit kan gesprek
zijn tussen twee stervende zussen of innerlijke dialoog van Armanda.
- Persoonsontwikkeling: Armanda ontwikkelt een schuldgevoel omdat door haar Nadja
geen moeder heeft en Lidy dood is, ze neemt daarom haar plaats over. (Armanda is
erg jaloers en egoïstisch, maar legt uit waarom ze dit doet waardoor je sympathie
krijgt.) Lidy is een liefelijke huisvrouw maar accepteert snel de dood in haar situatie,
ze krijgt in haar laatste uren meer begrip voor het leven.
Kernwoorden recensie:
- De personenruil is van blijvende invloed: begint aan het begin van het verhaal als
Armanda met Sjoerd, de man van Ldiy, meegaat, en Lidy naar het petekind van
Armanda, deze is bepalend voor het hele boek. Ook later in het verhaal zal Sjoerd
Literatuur kenmerken:
- Dramatische ontwikkelingen personages. Dit gaat vooral over de relatie tussen
Fidelio en Pjotr. Ze kennen elkaar niet aan het begin, maar krijgen gedurende het
verhaal een hechte band, aangezien Pjotr zijn enige werknemer is. Pjotr verwaarloost
zijn vriendin en is bijna nooit meer thuis, op het einde verbaast het hem ook niet dat
ze bij hem weg is gegaan. Ook heeft hij interesse in Liza. Pjotr kijkt op tegen Fidelio en
is hem trouw als zijn verhaal twijfelachtig begint te worden. Pjotr en Fidelio zijn erg
oppervlakkig geschreven en we krijgen niet veel over hun gedachtes te weten. Pjotr
heeft ook de gevoelens van Fidelio steeds meer door maar negeert dit, zoals wanneer
Fidelio in de prullenbak plast omdat hij niet meer naar de wc durft.
- In de gedachten van ‘held’ kruipen. Dit gaat over Fidelio. Fidelio is extreemrechts
(maar in show genuanceerd), dit merk je ook terug in de situatie dat hij tekeer gaat
tegen zijn linkse vrienden tijdens een feestje. Fidelio vindt de linkse mensen zwak en
lui. Fidelio heeft woede om mensen die angst hebben om de uitwassen van de islam
te benoemen en het gebrek aan progressieve mensen. De eerste uitzending na de
aanslag wordt goed ontvangen en Fidelio wordt als een soort held gezien door
iedereen, zelfs buitenlandse media. Hij wordt deels ook goed ontvangen doordat
mensen niet durven op te spreken aangezien hij zijn hele redactie heeft verloren.
Daarna daalt populariteit en komen vraagtekens, waarom heeft hij het als enige
overleeft?
- Verwarren van de lezer. De leugentjes maakt Fidelio verdacht, dit zet de lezer aan het
denken, zie stuk bij ‘leugentjes’. Daarnaast zet het de lezer aan het denken, hoe voel
ik me hierbij. Dit gaat vooral om de uitspraken die volgen in de show, deze zijn
redelijk brutaal en satirisch en bekritiseren de mediawereld. Het is andere taal en
andere acties die je verwacht na een aanslag wat de lezer verwart.
Kernwoorden recensie:
- Plot: goed gedaan, maar niet briljant. Er wordt een pistool op de boerderij bezorgd,
maar hier gebeurt uiteindelijk weinig mee wat een beetje vaag is. De
maatschappelijke discussie rond het verder gaan van zijn tv-show wordt goed
uitgewerkt, maar de ‘relatie’ met Liza en het einde van de achtervolging wordt best
snel geschreven, waardoor het een beetje lijkt afgeraffeld. De maatschappelijke
discussie/verhaallijn van het boek is dat er een aanslag wordt gepleegd op het vrije
woord, de lezer stelt de vraag ‘durf ik nog wel alles te zeggen wat ik vind?’
- Vlotgeschreven satire. Er zijn weinig tot geen stijlfiguren en beeldspraken gebruikt,
en ook de gebruikte woorden waren vrij simpel. De schrijver schrijft/schreef voor het
programma Lubach, wat de brutaliteit en satirische grappen verklaart. De
televisiewereld wordt heel oppervlakkig geschreven.
- Leugentjes: Fidelio maakt zichzelf verdacht met betrekking tot de aanslag. Dit komt
omdat hij contact heeft met mensen uit Brussel, Fidelio liegt hierover tegen Pjotr en
zegt dat zijn ex hem belde om meer geld te vragen. Pjotr wordt daarom ook gevraagd
om Fidelio in de gaten te houden. Uiteindelijk heeft Fidelio aanslag overleefd doordat
hij de aanslagpleger het vooruitzicht van een miljoen euro heeft gegeven, Fidelio
heeft in Brussel de aanslagpleger vermoord.
-
Thema:
, Hoe aanslag op een tv-redactie de media beinvloedt. Gelinkt aan derde citaat. Laat zien dat
Pjotr toch nare herinneringen heeft van de dag van de aanslag, aangezien hij hiervoor weinig
vertelt over zijn gevoelens. Fidelio laat ook weinig merken hoe hij zich voelt over de aanslag
en maakt er vooral grappen over. Ook in de volgende shows grapt hij meer en meer over de
moslimse aanslagplegers. Zie het eerste citaat. De aanslag lijkt veel op die van Charlie Hebdo
en dit wordt ook een aantal keer aangegeven in het boek. De media hebben eerst veel
aandacht voor de show na de aanslag, maar langzaam steeds minder. Er komt ook meer
kritiek op de uitspraken van Fidelio. De mediawereld wordt goed laten zien dat je niet alles
kunt zeggen wat je denkt.
Citaten:
- “Well, I’ve never been better!” zegt hij zonder aarzeling. “It took a little bloodshed,
but I’m finally famous!”. (Fidelio Kraan, gelinkt aan: satirisch en grof)
- “Het voelt goed, en voor het eerst ervaar ik een soort gelijkwaardigheid tussen
Fidelio en mij”. (Zegt Pjotr, gelinkt aan: collega’s ontwikkelt tot vriendschap) Pjotr
kijkt eerst ontzettend tegen hem op, maar uiteindelijk zijn ze bijna altijd samen en
worden ze eerder vrienden/collega’s dan baas en uitvoerder.
- “Het is vanwege die droom natuurlijk, maar heeft ze tot nu toe dan werkelijk
gedacht dat het me niets deed?” (Zegt Pjotr, gelinkt aan: thema boek en a-
chronologische volgorde door dromen van Pjotr over dag van de aanslag)
De verdronkenen
Literatuur kenmerken:
- Geen vast rolpatroon. Doordat er 2 verschillende verhaallijnen zijn, eentje die wordt
geschreven over een periode van 50 jaar en de andere over een periode van 50 uur.
- Ingewikkelde opbouw: De vertelde tijd van Armanda is zo’n 50 jaar en die van Lidy is
zo’n 50 uur. Deze verhaallijnen worden door elkaar heen verteld, elk met een ander
tempo, toch sterven ze allebei tegelijk op het einde. De verhalen gaan mooi in elkaar
over, voorbeeld: Lidy houdt een kindje vast op de zolderkamer, in het volgende
hoofdstuk van Armanda houdt zij ook een kindje vast, dit is Nadja. Dit gebeurt vaker
met muzikale elementen, stemmingen en motieven. Ook wanneer Lidy het geredde
kindje wiegt, en Armanda’s stuk begint met toen het kind uiteindelijk werd opgepikt.
(dit was Nadja die wegliep op haar verjaardag). Naast een alwetende verteller is er
ook een onwetende verteller. De perspectieven verschillen erg, en je kan van een
alwetende verteller naar Lidy gaan die midden in de feiten geen idee heeft wat er
gebeurt. Laatste deel is alleen een dialoog, perspectief niet duidelijk: dit kan gesprek
zijn tussen twee stervende zussen of innerlijke dialoog van Armanda.
- Persoonsontwikkeling: Armanda ontwikkelt een schuldgevoel omdat door haar Nadja
geen moeder heeft en Lidy dood is, ze neemt daarom haar plaats over. (Armanda is
erg jaloers en egoïstisch, maar legt uit waarom ze dit doet waardoor je sympathie
krijgt.) Lidy is een liefelijke huisvrouw maar accepteert snel de dood in haar situatie,
ze krijgt in haar laatste uren meer begrip voor het leven.
Kernwoorden recensie:
- De personenruil is van blijvende invloed: begint aan het begin van het verhaal als
Armanda met Sjoerd, de man van Ldiy, meegaat, en Lidy naar het petekind van
Armanda, deze is bepalend voor het hele boek. Ook later in het verhaal zal Sjoerd
