Vertaling Alquin-reader Middle Ages
De vroege middeleeuwen (450 - 1066) (blz. 2 en 3)
Van 55 voor Christus tot ongeveer 450 na Christus was het grootste gedeelte van Groot-Brittannië
onder Romeins gezag. Maar aan het einde van de 4e eeuw werd het Romeinse Rijk van alle kanten
bedreigd. In Groot-Brittannië werden ze aangevallen door ‘the Celts’ en hun positie op het Europese
vasteland was moeilijk (in gevaar).
Rond 450 na Christus trokken de Romeinen terug uit Groot-Brittannië om hetgeen wat over was van
hun rijk te verdedigen. De achtergelaten Britten moesten nu voor zichzelf zien te zorgen. Omdat ze
geen keizerlijke bescherming hadden werden ze geteisterd door vijanden. Ze werden aangevallen
door the Celts of Scotland and Ireland, terwijl de Angles, Axons en Jutes vanaf de Noordzee kwamen.
Deze Germaanse volkeren waren weggejaagd door de Huns: Asian die Europe veroverden vanuit het
oosten. Dit tijdperk wordt de migratie van de volkeren genoemd.
Na een periode waarin ze plunderden en weer naar huis gingen, vestigden de Anglo-Saxon
overvallers zich op de Britse grond. Ze stichtten koninkrijken, sommige waren erg klein en werden
samen bestuurd door overlords (opperheren). Er waren regelmatig oorlogen tussen Angelsaksische
koningen en de macht werd telkens afgewisseld. Wales, Schotland en Cornwall bleven ondertussen
buiten de Angelsaksische heerschappij en in deze streken bleef de oude Romeins-Britse orde stand.
De Angelsaksische koningen omringden zichzelf met jonge krijgers (dappere soldaten). Deze mannen
vormden een militaire en sociale elite die door de koning beloond werd met wapens, kostbaarheden
en land in ruil voor hun trouw en hun steun in tijden van oorlog. In deze periode werd loyaliteit veel
geprezen. Van een krijger werd verondersteld dat deze de koning trouw bleef tot aan zijn dood of die
van de koning.
Vluchten tijdens een gevecht was de ultieme vorm van lafheid en schaamte. Wanneer de krijgers niet
vochten kwamen ze samen in de grote zaal van de koning om te eten, drinken en te luisteren naar
verhalen en gedichten.
Maar de samenleving bestond natuurlijk niet alleen uit koningen en krijgers. Het grootste deel van de
bevolking bestond uit boeren die het land bewerkte. Over hen is minder bekend van de heersende
klassen (van de heersende klassen is meer bekend vanwege het archeologische bewijs en de
literatuur). Volgens archeologische verslagen dreven boeren handel met Scandinavië en het Europese
vasteland, waaronder Friesland.
Vanaf de 7e eeuw speelde monks, priests and bishops ook een belangrijke rol in de samenleving. Aan
het einde van de 6e eeuw stuurde de paus missionaries naar Groot-Brittannië om de Angelsaxen te
bekeren tot het christendom. Sommige koningen namen het nieuwe geloof over, maar hun
volgelingen lieten hun religieuze gewoonten niet zo snel achter zich. In de loop van de 7e eeuw
hadden alle koningen, en dus ook hun volgelingen, het christendom aanvaard en ontelbare
monasteries (kloosters) werden gesticht.
Met het christendom kwam ook Latijnse literatuur. In de kloosters (monasteries) werd er veel
religieuze manuscripten geschreven. Deze waren vaak prachtig versierd. Eén van de sleutelfiguren
van dit tijdperk was Bede (673-735), een monnik die de geschiedenis van de Anglo-Saxon had
beschreven in “The Ecclesiastical History of the Anglo-Saxon People” (De kerkelijke Geschiedenis van
de Angelsaxen’). Latijn was echter niet de enige taal waarin geschreven werd in deze perioden.
Behoorlijk veel literatuur werd geschreven in Old English.
Misschien is het epische gedicht Beowulf wel de bekendste. Korte gedichten, Latijnse teksten,
levensverhalen van heiligen en veel spreekwoorden en eden.
, Vanaf de 9e eeuw begonnen verschillende monniken jaarlijkse verslagen bij te houden van
hedendaagse gebeurtenissen. ‘The Anglo-Saxon Chronicle’ is een belangrijke bron van informatie
over de geschiedenis van de verschillende koninkrijken en de invasie van de Vikingen.
De eerste gedocumenteerde aanval van de Scandinavische Vikingen op Britten vond plaats in 793,
toen het klooster op het eiland Lindisfarne was geplunderd. Gedurede de volgende eeuw gingen de
Vikingse rooftochten door. De Vikingen waren heidenen (geloofde in het heidendom = paganism) die
kwamen om te plunderen en hun buit mee terug namen naar hun Scandinavian vaderland. Rijke
kloosters waren hun voornaamste doelwit. De Vikingen deden hun voordeel met de scheiding tussen
de Angelsaksische koningen, die te druk waren met elkaar bestrijden om de overzeese vijand weg te
jagen.
Net als de Germaanse volkeren begonnen de Vikingen zich langzaamaan te vestigen in
Groot-Brittannië. De Scandinavian hebben zelf een aantal keren de troon overgenomen van den
Angelsaxen.
Tot aan de 11e eeuw bleven de Scandinavians, Anglo-Saxons en Normans vechten om de Engelse
troon. Toen de Anglo-Saxons en de koning van Noorwegen ruzieden over de Koninklijke erfgenamen,
zag William (Duke of Normandy) zijn kans om de troon te pakken. Hij versloeg de Anglo-Saxons
tijdens ‘The Battle of Hastings’ in 1066. Zodoende werd het tijdperk van de Anglo-Saxons tot een
einde gebracht en begon de periode van de Noormans.
Sutton Hoo
Een van de belangrijkste en bekendste stukken grond van Anglo-Saxons is Sutton Hoo. Sutton is de
begraafplaats van een koning uit de zevende eeuw, die in een groot schip werd bevragen. Bij hem
waren veel waardevolle voorwerpen begraven. Het schip is bewijs van een verfijnde maatschappij,
de maatschappij was in staat om prachtige gedetailleerde sieraden en wapens te maken.
Daarnaast illustreert het de geleidelijke overgang van paganism to Christianity. Andere graven uit
deze periode getuigen van een tijd waarin het christendom en het heidendom in Engeland naast
elkaar bestonden.
De vroege middeleeuwen (450 - 1066) (blz. 2 en 3)
Van 55 voor Christus tot ongeveer 450 na Christus was het grootste gedeelte van Groot-Brittannië
onder Romeins gezag. Maar aan het einde van de 4e eeuw werd het Romeinse Rijk van alle kanten
bedreigd. In Groot-Brittannië werden ze aangevallen door ‘the Celts’ en hun positie op het Europese
vasteland was moeilijk (in gevaar).
Rond 450 na Christus trokken de Romeinen terug uit Groot-Brittannië om hetgeen wat over was van
hun rijk te verdedigen. De achtergelaten Britten moesten nu voor zichzelf zien te zorgen. Omdat ze
geen keizerlijke bescherming hadden werden ze geteisterd door vijanden. Ze werden aangevallen
door the Celts of Scotland and Ireland, terwijl de Angles, Axons en Jutes vanaf de Noordzee kwamen.
Deze Germaanse volkeren waren weggejaagd door de Huns: Asian die Europe veroverden vanuit het
oosten. Dit tijdperk wordt de migratie van de volkeren genoemd.
Na een periode waarin ze plunderden en weer naar huis gingen, vestigden de Anglo-Saxon
overvallers zich op de Britse grond. Ze stichtten koninkrijken, sommige waren erg klein en werden
samen bestuurd door overlords (opperheren). Er waren regelmatig oorlogen tussen Angelsaksische
koningen en de macht werd telkens afgewisseld. Wales, Schotland en Cornwall bleven ondertussen
buiten de Angelsaksische heerschappij en in deze streken bleef de oude Romeins-Britse orde stand.
De Angelsaksische koningen omringden zichzelf met jonge krijgers (dappere soldaten). Deze mannen
vormden een militaire en sociale elite die door de koning beloond werd met wapens, kostbaarheden
en land in ruil voor hun trouw en hun steun in tijden van oorlog. In deze periode werd loyaliteit veel
geprezen. Van een krijger werd verondersteld dat deze de koning trouw bleef tot aan zijn dood of die
van de koning.
Vluchten tijdens een gevecht was de ultieme vorm van lafheid en schaamte. Wanneer de krijgers niet
vochten kwamen ze samen in de grote zaal van de koning om te eten, drinken en te luisteren naar
verhalen en gedichten.
Maar de samenleving bestond natuurlijk niet alleen uit koningen en krijgers. Het grootste deel van de
bevolking bestond uit boeren die het land bewerkte. Over hen is minder bekend van de heersende
klassen (van de heersende klassen is meer bekend vanwege het archeologische bewijs en de
literatuur). Volgens archeologische verslagen dreven boeren handel met Scandinavië en het Europese
vasteland, waaronder Friesland.
Vanaf de 7e eeuw speelde monks, priests and bishops ook een belangrijke rol in de samenleving. Aan
het einde van de 6e eeuw stuurde de paus missionaries naar Groot-Brittannië om de Angelsaxen te
bekeren tot het christendom. Sommige koningen namen het nieuwe geloof over, maar hun
volgelingen lieten hun religieuze gewoonten niet zo snel achter zich. In de loop van de 7e eeuw
hadden alle koningen, en dus ook hun volgelingen, het christendom aanvaard en ontelbare
monasteries (kloosters) werden gesticht.
Met het christendom kwam ook Latijnse literatuur. In de kloosters (monasteries) werd er veel
religieuze manuscripten geschreven. Deze waren vaak prachtig versierd. Eén van de sleutelfiguren
van dit tijdperk was Bede (673-735), een monnik die de geschiedenis van de Anglo-Saxon had
beschreven in “The Ecclesiastical History of the Anglo-Saxon People” (De kerkelijke Geschiedenis van
de Angelsaxen’). Latijn was echter niet de enige taal waarin geschreven werd in deze perioden.
Behoorlijk veel literatuur werd geschreven in Old English.
Misschien is het epische gedicht Beowulf wel de bekendste. Korte gedichten, Latijnse teksten,
levensverhalen van heiligen en veel spreekwoorden en eden.
, Vanaf de 9e eeuw begonnen verschillende monniken jaarlijkse verslagen bij te houden van
hedendaagse gebeurtenissen. ‘The Anglo-Saxon Chronicle’ is een belangrijke bron van informatie
over de geschiedenis van de verschillende koninkrijken en de invasie van de Vikingen.
De eerste gedocumenteerde aanval van de Scandinavische Vikingen op Britten vond plaats in 793,
toen het klooster op het eiland Lindisfarne was geplunderd. Gedurede de volgende eeuw gingen de
Vikingse rooftochten door. De Vikingen waren heidenen (geloofde in het heidendom = paganism) die
kwamen om te plunderen en hun buit mee terug namen naar hun Scandinavian vaderland. Rijke
kloosters waren hun voornaamste doelwit. De Vikingen deden hun voordeel met de scheiding tussen
de Angelsaksische koningen, die te druk waren met elkaar bestrijden om de overzeese vijand weg te
jagen.
Net als de Germaanse volkeren begonnen de Vikingen zich langzaamaan te vestigen in
Groot-Brittannië. De Scandinavian hebben zelf een aantal keren de troon overgenomen van den
Angelsaxen.
Tot aan de 11e eeuw bleven de Scandinavians, Anglo-Saxons en Normans vechten om de Engelse
troon. Toen de Anglo-Saxons en de koning van Noorwegen ruzieden over de Koninklijke erfgenamen,
zag William (Duke of Normandy) zijn kans om de troon te pakken. Hij versloeg de Anglo-Saxons
tijdens ‘The Battle of Hastings’ in 1066. Zodoende werd het tijdperk van de Anglo-Saxons tot een
einde gebracht en begon de periode van de Noormans.
Sutton Hoo
Een van de belangrijkste en bekendste stukken grond van Anglo-Saxons is Sutton Hoo. Sutton is de
begraafplaats van een koning uit de zevende eeuw, die in een groot schip werd bevragen. Bij hem
waren veel waardevolle voorwerpen begraven. Het schip is bewijs van een verfijnde maatschappij,
de maatschappij was in staat om prachtige gedetailleerde sieraden en wapens te maken.
Daarnaast illustreert het de geleidelijke overgang van paganism to Christianity. Andere graven uit
deze periode getuigen van een tijd waarin het christendom en het heidendom in Engeland naast
elkaar bestonden.
