Samenvatting ‘Het verhaal van het kind’
Belangrijke deskundigen die spreken over de ontwikkeling van kinderen:
- Rousseau (1712-1778): de mens is van nature goed. Hij wordt echter door de cultuur
waarin hij opgroeit bedorven en van zijn vrijheid beroofd. Een kind zou dus ver van
de vervormde wereld, in de natuur moeten opgroeien. Ontwikkeling volgens
Rousseau:
Zuigeling, Het kind ontwikkelt zich op een natuurlijke manier, zonder invloeden
0-2 jaar van buitenaf. Het ontdekt de wereld met zijn zintuigen.
Kindertijd, Er ontstaat drang naar onafhankelijkheid. Lopen en praten heeft het
2-12 jaar kind zichzelf eigen gemaakt. Alles wat het kind hoort, ziet en voelt heeft
van invloed op zijn denken.
Late kindertijd, Overgangsfase. Het denken is minder concreet, het kind is nog steeds
12-15 jaar op zichzelf gericht. Het werken in de natuur zou van goede invloed zijn
op de ontwikkeling.
Adolescentie, Het tweede geboortemoment. Er vinden grote lichamelijke
vanaf 15 jaar ontwikkelingen plaats, zowel fysiek als psychisch. Het kind begint zich
tot een sociaal wezen te ontwikkelen en krijgt interesse in verschillende
onderwerpen.
- Vygotsky (1896-1934): grondlegger van de cultuurhistorische school. Hij stelt dat
zowel de mens beïnvloed wordt door zijn omgeving, maar de omgeving ook
beïnvloed wordt door de mens. Hij noemt ontwikkeling een dynamische
wisselwerking tussen rijping en leren.
- Piaget (1896-1980): ontwikkelingspsycholoog die zich vooral bezighoudt met
cognitieve ontwikkeling van kinderen. Piaget kent een aantal ontwikkelingsfasen:
Sensomotorische fase (0-18 Objecten en personen bestaan alleen als het kind deze kan
maanden) zien. Het kind leert een onderscheid te maken tussen
zichzelf en de wereld om zich heen.
Pre-operationele fase (18 Het kind gaat zijn omgeving imiteren. Het is nog erg
mnd. – 7 jaar) egocentrisch.
Concreet- operationele fase Het denken van het kind wordt minder egocentrisch. Het
(7-11 jaar) kind is in staat meerdere dimensies tegelijk te
beschouwen.
Formeel-operationele fase Het kind kan nu abstracte problemen oplossen.
(vanaf 11 jaar)
Het hoofddoel van het menselijk denken is volgens Piaget de aanpassing aan de
omgeving (adaptatie). Adaptatie bestaat uit twee componenten:
- Assimilatie: nieuwe ervaringen worden ingevoegd in de reeds bestaande
omgeving. Er is sprake van aanpassing van het denkschema.
- Accommodatie: nieuwe ervaringen veranderen de reeds bestaande
omgeving. Het denkschema wordt hier uitgebreid.
Belangrijke deskundigen die spreken over de ontwikkeling van kinderen:
- Rousseau (1712-1778): de mens is van nature goed. Hij wordt echter door de cultuur
waarin hij opgroeit bedorven en van zijn vrijheid beroofd. Een kind zou dus ver van
de vervormde wereld, in de natuur moeten opgroeien. Ontwikkeling volgens
Rousseau:
Zuigeling, Het kind ontwikkelt zich op een natuurlijke manier, zonder invloeden
0-2 jaar van buitenaf. Het ontdekt de wereld met zijn zintuigen.
Kindertijd, Er ontstaat drang naar onafhankelijkheid. Lopen en praten heeft het
2-12 jaar kind zichzelf eigen gemaakt. Alles wat het kind hoort, ziet en voelt heeft
van invloed op zijn denken.
Late kindertijd, Overgangsfase. Het denken is minder concreet, het kind is nog steeds
12-15 jaar op zichzelf gericht. Het werken in de natuur zou van goede invloed zijn
op de ontwikkeling.
Adolescentie, Het tweede geboortemoment. Er vinden grote lichamelijke
vanaf 15 jaar ontwikkelingen plaats, zowel fysiek als psychisch. Het kind begint zich
tot een sociaal wezen te ontwikkelen en krijgt interesse in verschillende
onderwerpen.
- Vygotsky (1896-1934): grondlegger van de cultuurhistorische school. Hij stelt dat
zowel de mens beïnvloed wordt door zijn omgeving, maar de omgeving ook
beïnvloed wordt door de mens. Hij noemt ontwikkeling een dynamische
wisselwerking tussen rijping en leren.
- Piaget (1896-1980): ontwikkelingspsycholoog die zich vooral bezighoudt met
cognitieve ontwikkeling van kinderen. Piaget kent een aantal ontwikkelingsfasen:
Sensomotorische fase (0-18 Objecten en personen bestaan alleen als het kind deze kan
maanden) zien. Het kind leert een onderscheid te maken tussen
zichzelf en de wereld om zich heen.
Pre-operationele fase (18 Het kind gaat zijn omgeving imiteren. Het is nog erg
mnd. – 7 jaar) egocentrisch.
Concreet- operationele fase Het denken van het kind wordt minder egocentrisch. Het
(7-11 jaar) kind is in staat meerdere dimensies tegelijk te
beschouwen.
Formeel-operationele fase Het kind kan nu abstracte problemen oplossen.
(vanaf 11 jaar)
Het hoofddoel van het menselijk denken is volgens Piaget de aanpassing aan de
omgeving (adaptatie). Adaptatie bestaat uit twee componenten:
- Assimilatie: nieuwe ervaringen worden ingevoegd in de reeds bestaande
omgeving. Er is sprake van aanpassing van het denkschema.
- Accommodatie: nieuwe ervaringen veranderen de reeds bestaande
omgeving. Het denkschema wordt hier uitgebreid.
