(Rogof, 2018): cultuur en de ontwikkeling van
kinderen
Hier wordt bekritiseerd dat cultuur en ontwikkeling als
losse aspecten worden gezien, maar kinderen leren en
ontwikkelen juist door culturele ervaringen.
Sociocultural perspective: kinderen ontwikkelen zich door hun interacties met anderen en
door deelname aan culturele praktijken. Huidig onderzoek is vaak te algemeen, er moet
verandering komen in onderzoek naar de ontwikkeling van kinderen waarbij de omgeving en
cultuur van het kind wordt meegenomen. Dit voorkomt overhaaste generalisatie van bepaalde
culturele groepen. De schrijvers zien cultuur als dynamisch, participatief, als een levensproces
waarin ze actief betrokken zijn maar wat varieert per omgeving.
Lived experience (geleefde ervaring): De directe ervaringen van kinderen moeten centraal
staan in onderzoek, in plaats van abstracte modellen.
Contextuele variatie: Ontwikkeling is niet universeel, maar afhankelijk van de specifieke
culturele en sociale omgeving waarin een kind opgroeit.
Kortom: schrijvers willen meer participatieve en contextuele onderzoeksbenadering, waarbij
de dagelijkse ervaringen van kinderen centraal staan. En benadrukken; cultuur vormt het kind
door de normen en waarden die erbij horen en de sociale interacties.
Vygotsky’s socioculturele theorie: kinderen ontwikkelen door interacties met anderen.
(Super & Harkness, 1986): de ontwikkelingsniche. Deze bestaat uit 3 componenten. De
setting geeft de fysieke en sociale omstandigheden van het kind aan, de customs
(gewoonten) zijn de slaap- en eetpatronen, activiteiten maar ook welke taal je spreekt en of je
je kind oppakt als het huilt, alles wat je doet als ouder (Romijn, hoorcollege 1), en de
caretaker psychology, deze geeft de verwachtingen en overtuigingen van de ouder aan. De
ontwikkelingsniche is homeostatisch, als er 1 component verandert heeft dit invloed op de
andere componenten. Daarnaast beïnvloeden kinderen zelf de niche. De culturele normen en
waarden zijn namelijk van invloed op alle componenten van de niche.
(Agosto, et al., 2017) kritiek op Bronfenbrenner en geeft eigen definitie van
cultuur.
Het Bronfenbrennermodel cultuur staat in het verkeerde perspectief, namelijk het
macrosysteem. Het zou in het micro/chronosysteem moeten worden geplaatst. Het is niet iets
externs op afstand, maar zit verweven in dagelijkse activiteiten en interacties. Cultuur kan
niet los worden gezien van een individu omdat cultuur de dagelijkse activiteiten bepaald.
Hierom is er een gereviseerd model ontworpen waarin cultuur als een spiraal door het
chronosysteem en alle andere systemen heen draait/veranderd. De theoriën van Weiser,
Vygotsky en Rogoff kunnen een aanvulling zijn op het model.
Vygotsky’s socioculturele theorie: cognitieve ontwikkeling vindt plaats via sociale interactie en
de overdracht van culturele kennis. Dit benadrukt dus de verbinding van cultuur met
dagelijkse interacties. Cultuur staat centraal.
Weisner’s ecoculturele theorie: dagelijkse routines en culturele praktijken vormen de
ontwikkelingspaden van kinderen. culturele waarden worden doorgegeven via dagelijkse
routines en opvoedpraktijken, zo wordt het macrosysteem met het microsysteem verbonden.
Rogoff’s participatieperspectief: ontwikkeling is een proces van deelname aan sociale en
culturele activiteiten. Cultuur is dus geen externe invloed, maar zit verweven in hoe kinderen
leren en participeren.
Een verantwoordelijke sociale weteschapper zijn door ‘cultural sensitivity’. Voorzichtig
omgaan met terminologie. Onderzoekers moeten voorzichtig zijn voor WEIRD science
Western Educated Industrialized Rich Democratic. Dit kan voor overgeneralisatie zorgen
(Romijn, HC1).
, (Bornstein, et al., 2020): opvoedingskennis van moeders en de invloed hiervan
discussieert het belang van opvoedingskennis (parenting knowledge) bij de ontwikkeling van
hun kinderen. En bestudeert het verschil tussen de opvoedingskennis van moeders uit
verschillende culturen en welke factoren deze kennis beïnvloeden. Opvoedingskennis is
belangrijk om de juiste verwachtingen te hebben van je kind, betere ontwikkelingsuitkomsten
en positievere ouder-kindinteracties, ouders met meer opvoedingskennis zijn beter in staat
om hun kind op een ondersteunende manier op te voeden. (1.077 moeders van 20 maanden
oude kinderen uit vijf landen).
(Bronfenbrenner,1979): De kennis van ouders wordt mede gevormd door hun omgeving,
inclusief sociale netwerken, educatieve achtergrond en culturele normen.
Reich (2005): die stelt dat hoger opgeleide moeders doorgaans beter geïnformeerd zijn
over kinderontwikkeling en hier meer belang aan hechten.
Conclusie (opvoedingskennis van hoog naar laag): Verenigde Staten (hoogste kennis), België,
Italië, Argentinië, Zuid-Korea.
(Sidler, et al., 2022): wederzijdse acculturatie.
Hoe de attitudes samenhangen met het psychologisch welzijn van adolescenten.
Vaak gaat acculturatie over de aanpassing van de migranten (minority group). Maar
wederzijdse acculturatie, waarbij ook de ‘majority group’ verandert krijgt minder aandacht.
Onderzoek onder jongeren van 12 en 13 jaar uit Duitsland, Zwitserland en Griekenland.
Bevindingen: meeste jongeren staan positief tegenover wederzijdse integratie. Het
psychologisch welzijn van deze jongeren is ook hoger (in Duitsland en Zwitserland). Ze
hebben een hogere zelfbeschikking dan jongeren die horen bij het ‘lage verantwoordelijkheid-
profiel.’ Wederzijdse acculturatie is een gedeelde verantwoordelijkheid waar scholen een
belangrijke rol in spelen. Het is belangrijk om gedeelde verantwoordelijkheid te nemen zodat
er minder segregatie is, de samenleving wordt immers steeds diverser. Het heeft ook nog
eens een positieve invloed op het psychologisch welzijn.
Interactieve Acculturatiemodel (Bourhis et al.,
1997): acculturatie is een tweezijdig proces. Zowel
migranten als de meerderheidsgroep ontwikkelen
attitudes over hoe acculturatie moet plaatsvinden.
Acculturation theory (HC 2, Slot):
Integratie: Mensen behouden elementen van hun
eigen cultuur én nemen gewoontes over van de
nieuwe samenleving. → Dubbele identiteit
Assimilatie: Men past zich volledig aan de nieuwe
cultuur aan en laat de oorspronkelijke cultuur los. →
Volledige aanpassing
Segregatie (Separatie): Men houdt vast aan de eigen
cultuur en heeft weinig contact met de gastcultuur. →
Leven in eigen kring
Marginalisatie: Mensen verliezen hun band met hun
oorspronkelijke cultuur én passen zich niet aan de
nieuwe samenleving aan. → Geen aansluiting bij enige
cultuur
Melting pot: Een samenleving waarin iedereen zijn oorspronkelijke cultuur opgeeft en opgaat
in één gezamenlijke cultuur (assimilatie)
(Brubaker & Cooper, 2000): het begrip ‘identiteit’ is te vaag geworden
Het heeft analytisch weinig waarde. Ze maken een een onderscheid tussen ‘soft’
(zwakke/constructivistische) en ‘hard’ (sterke/essentialistische) conceptualisaties van
identiteit.
kinderen
Hier wordt bekritiseerd dat cultuur en ontwikkeling als
losse aspecten worden gezien, maar kinderen leren en
ontwikkelen juist door culturele ervaringen.
Sociocultural perspective: kinderen ontwikkelen zich door hun interacties met anderen en
door deelname aan culturele praktijken. Huidig onderzoek is vaak te algemeen, er moet
verandering komen in onderzoek naar de ontwikkeling van kinderen waarbij de omgeving en
cultuur van het kind wordt meegenomen. Dit voorkomt overhaaste generalisatie van bepaalde
culturele groepen. De schrijvers zien cultuur als dynamisch, participatief, als een levensproces
waarin ze actief betrokken zijn maar wat varieert per omgeving.
Lived experience (geleefde ervaring): De directe ervaringen van kinderen moeten centraal
staan in onderzoek, in plaats van abstracte modellen.
Contextuele variatie: Ontwikkeling is niet universeel, maar afhankelijk van de specifieke
culturele en sociale omgeving waarin een kind opgroeit.
Kortom: schrijvers willen meer participatieve en contextuele onderzoeksbenadering, waarbij
de dagelijkse ervaringen van kinderen centraal staan. En benadrukken; cultuur vormt het kind
door de normen en waarden die erbij horen en de sociale interacties.
Vygotsky’s socioculturele theorie: kinderen ontwikkelen door interacties met anderen.
(Super & Harkness, 1986): de ontwikkelingsniche. Deze bestaat uit 3 componenten. De
setting geeft de fysieke en sociale omstandigheden van het kind aan, de customs
(gewoonten) zijn de slaap- en eetpatronen, activiteiten maar ook welke taal je spreekt en of je
je kind oppakt als het huilt, alles wat je doet als ouder (Romijn, hoorcollege 1), en de
caretaker psychology, deze geeft de verwachtingen en overtuigingen van de ouder aan. De
ontwikkelingsniche is homeostatisch, als er 1 component verandert heeft dit invloed op de
andere componenten. Daarnaast beïnvloeden kinderen zelf de niche. De culturele normen en
waarden zijn namelijk van invloed op alle componenten van de niche.
(Agosto, et al., 2017) kritiek op Bronfenbrenner en geeft eigen definitie van
cultuur.
Het Bronfenbrennermodel cultuur staat in het verkeerde perspectief, namelijk het
macrosysteem. Het zou in het micro/chronosysteem moeten worden geplaatst. Het is niet iets
externs op afstand, maar zit verweven in dagelijkse activiteiten en interacties. Cultuur kan
niet los worden gezien van een individu omdat cultuur de dagelijkse activiteiten bepaald.
Hierom is er een gereviseerd model ontworpen waarin cultuur als een spiraal door het
chronosysteem en alle andere systemen heen draait/veranderd. De theoriën van Weiser,
Vygotsky en Rogoff kunnen een aanvulling zijn op het model.
Vygotsky’s socioculturele theorie: cognitieve ontwikkeling vindt plaats via sociale interactie en
de overdracht van culturele kennis. Dit benadrukt dus de verbinding van cultuur met
dagelijkse interacties. Cultuur staat centraal.
Weisner’s ecoculturele theorie: dagelijkse routines en culturele praktijken vormen de
ontwikkelingspaden van kinderen. culturele waarden worden doorgegeven via dagelijkse
routines en opvoedpraktijken, zo wordt het macrosysteem met het microsysteem verbonden.
Rogoff’s participatieperspectief: ontwikkeling is een proces van deelname aan sociale en
culturele activiteiten. Cultuur is dus geen externe invloed, maar zit verweven in hoe kinderen
leren en participeren.
Een verantwoordelijke sociale weteschapper zijn door ‘cultural sensitivity’. Voorzichtig
omgaan met terminologie. Onderzoekers moeten voorzichtig zijn voor WEIRD science
Western Educated Industrialized Rich Democratic. Dit kan voor overgeneralisatie zorgen
(Romijn, HC1).
, (Bornstein, et al., 2020): opvoedingskennis van moeders en de invloed hiervan
discussieert het belang van opvoedingskennis (parenting knowledge) bij de ontwikkeling van
hun kinderen. En bestudeert het verschil tussen de opvoedingskennis van moeders uit
verschillende culturen en welke factoren deze kennis beïnvloeden. Opvoedingskennis is
belangrijk om de juiste verwachtingen te hebben van je kind, betere ontwikkelingsuitkomsten
en positievere ouder-kindinteracties, ouders met meer opvoedingskennis zijn beter in staat
om hun kind op een ondersteunende manier op te voeden. (1.077 moeders van 20 maanden
oude kinderen uit vijf landen).
(Bronfenbrenner,1979): De kennis van ouders wordt mede gevormd door hun omgeving,
inclusief sociale netwerken, educatieve achtergrond en culturele normen.
Reich (2005): die stelt dat hoger opgeleide moeders doorgaans beter geïnformeerd zijn
over kinderontwikkeling en hier meer belang aan hechten.
Conclusie (opvoedingskennis van hoog naar laag): Verenigde Staten (hoogste kennis), België,
Italië, Argentinië, Zuid-Korea.
(Sidler, et al., 2022): wederzijdse acculturatie.
Hoe de attitudes samenhangen met het psychologisch welzijn van adolescenten.
Vaak gaat acculturatie over de aanpassing van de migranten (minority group). Maar
wederzijdse acculturatie, waarbij ook de ‘majority group’ verandert krijgt minder aandacht.
Onderzoek onder jongeren van 12 en 13 jaar uit Duitsland, Zwitserland en Griekenland.
Bevindingen: meeste jongeren staan positief tegenover wederzijdse integratie. Het
psychologisch welzijn van deze jongeren is ook hoger (in Duitsland en Zwitserland). Ze
hebben een hogere zelfbeschikking dan jongeren die horen bij het ‘lage verantwoordelijkheid-
profiel.’ Wederzijdse acculturatie is een gedeelde verantwoordelijkheid waar scholen een
belangrijke rol in spelen. Het is belangrijk om gedeelde verantwoordelijkheid te nemen zodat
er minder segregatie is, de samenleving wordt immers steeds diverser. Het heeft ook nog
eens een positieve invloed op het psychologisch welzijn.
Interactieve Acculturatiemodel (Bourhis et al.,
1997): acculturatie is een tweezijdig proces. Zowel
migranten als de meerderheidsgroep ontwikkelen
attitudes over hoe acculturatie moet plaatsvinden.
Acculturation theory (HC 2, Slot):
Integratie: Mensen behouden elementen van hun
eigen cultuur én nemen gewoontes over van de
nieuwe samenleving. → Dubbele identiteit
Assimilatie: Men past zich volledig aan de nieuwe
cultuur aan en laat de oorspronkelijke cultuur los. →
Volledige aanpassing
Segregatie (Separatie): Men houdt vast aan de eigen
cultuur en heeft weinig contact met de gastcultuur. →
Leven in eigen kring
Marginalisatie: Mensen verliezen hun band met hun
oorspronkelijke cultuur én passen zich niet aan de
nieuwe samenleving aan. → Geen aansluiting bij enige
cultuur
Melting pot: Een samenleving waarin iedereen zijn oorspronkelijke cultuur opgeeft en opgaat
in één gezamenlijke cultuur (assimilatie)
(Brubaker & Cooper, 2000): het begrip ‘identiteit’ is te vaag geworden
Het heeft analytisch weinig waarde. Ze maken een een onderscheid tussen ‘soft’
(zwakke/constructivistische) en ‘hard’ (sterke/essentialistische) conceptualisaties van
identiteit.
