4.1 Concurrentiestrategieën
Concurrentiestrategie gaat over hoe een onderneming, businessunit
of organisatie concurrentievoordeel behaalt binnen haar domein
van activiteiten. Concurrentiestrategie omvat daarom kwesties zoals
kosten, product- en dienstkenmerken en branding.
Concurrentievoordeel heeft betrekking op de manier waarop een
organisatie waarde creëert voor haar afnemers, waarbij deze waarde
zowel groter is dan de kosten van levering als superieur aan die
van concurrenten. Concurrentievoordelen vormen de basis onder
concurrentiestrategieën. Er zijn twee belangrijke kenmerken van
concurrentievoordeel. Om überhaupt concurrerend te zijn, moet een
organisatie ervoor zorgen dat klanten voldoende waarde ervaren om
meer te betalen dan de kosten van levering. Om daadwerkelijk een
voordeel te hebben, moet de organisatie meer waarde creëren dan
haar concurrenten. Zonder concurrentievoordeel is de
concurrentiestrategie van een organisatie altijd kwetsbaar voor
concurrenten met betere producten of lagere prijzen.
Michael Porter betoogt dat er twee fundamentele manieren zijn om
concurrentievoordeel te behalen. Een organisatie kan structureel lagere
kosten hebben dan haar concurrenten. Of zij kan producten of diensten
aanbieden die zodanig zijn gedifferentieerd dat klanten deze hoger
waarderen en bereid zijn hogere prijzen te betalen die de extra kosten
van differentiatie dekken.
Bij het definiëren van concurrentiestrategieën voegt Porter een extra
dimensie toe, gebaseerd op de omvang van de klantengroep die een
onderneming bedient. Bedrijven kunnen kiezen voor een smalle focus,
bijvoorbeeld een specifieke doelgroep zoals jongeren. Alternatief is een
brede scope, waarbij klanten met uiteenlopende kenmerken worden
bediend, zoals verschillende leeftijden, inkomensniveaus of geografische
gebieden.
Porters onderscheid tussen kosten, differentiatie en scope definieert een
set ‘generieke strategieën’: basistypen strategie die in uiteenlopende
bedrijfssituaties toepasbaar zijn. Deze drie generieke strategieën :
1) kostenleiderschapsstrategie, zoals in de Britse food- en
retailmarkt wordt toegepast door ketens als Lidl
2) differentiatiestrategie (Waitrose) een aanbod van
kwalitatief hoogwaardige, verse en milieuvriendelijke
producten, gericht op het hogere marktsegment en tegen
relatief hogere prijzen.
Porter onderscheidt kostenfocus en differentiatie-focus, maar
beschouwt voor hem de smalle scope als zo’n fundamenteel principe dat
dit slechts varianten zijn van hetzelfde basisidee.
Concurrentiestrategie gaat over hoe een onderneming, businessunit
of organisatie concurrentievoordeel behaalt binnen haar domein
van activiteiten. Concurrentiestrategie omvat daarom kwesties zoals
kosten, product- en dienstkenmerken en branding.
Concurrentievoordeel heeft betrekking op de manier waarop een
organisatie waarde creëert voor haar afnemers, waarbij deze waarde
zowel groter is dan de kosten van levering als superieur aan die
van concurrenten. Concurrentievoordelen vormen de basis onder
concurrentiestrategieën. Er zijn twee belangrijke kenmerken van
concurrentievoordeel. Om überhaupt concurrerend te zijn, moet een
organisatie ervoor zorgen dat klanten voldoende waarde ervaren om
meer te betalen dan de kosten van levering. Om daadwerkelijk een
voordeel te hebben, moet de organisatie meer waarde creëren dan
haar concurrenten. Zonder concurrentievoordeel is de
concurrentiestrategie van een organisatie altijd kwetsbaar voor
concurrenten met betere producten of lagere prijzen.
Michael Porter betoogt dat er twee fundamentele manieren zijn om
concurrentievoordeel te behalen. Een organisatie kan structureel lagere
kosten hebben dan haar concurrenten. Of zij kan producten of diensten
aanbieden die zodanig zijn gedifferentieerd dat klanten deze hoger
waarderen en bereid zijn hogere prijzen te betalen die de extra kosten
van differentiatie dekken.
Bij het definiëren van concurrentiestrategieën voegt Porter een extra
dimensie toe, gebaseerd op de omvang van de klantengroep die een
onderneming bedient. Bedrijven kunnen kiezen voor een smalle focus,
bijvoorbeeld een specifieke doelgroep zoals jongeren. Alternatief is een
brede scope, waarbij klanten met uiteenlopende kenmerken worden
bediend, zoals verschillende leeftijden, inkomensniveaus of geografische
gebieden.
Porters onderscheid tussen kosten, differentiatie en scope definieert een
set ‘generieke strategieën’: basistypen strategie die in uiteenlopende
bedrijfssituaties toepasbaar zijn. Deze drie generieke strategieën :
1) kostenleiderschapsstrategie, zoals in de Britse food- en
retailmarkt wordt toegepast door ketens als Lidl
2) differentiatiestrategie (Waitrose) een aanbod van
kwalitatief hoogwaardige, verse en milieuvriendelijke
producten, gericht op het hogere marktsegment en tegen
relatief hogere prijzen.
Porter onderscheidt kostenfocus en differentiatie-focus, maar
beschouwt voor hem de smalle scope als zo’n fundamenteel principe dat
dit slechts varianten zijn van hetzelfde basisidee.
