Samenvatting boek Praktisch Bedrijfsrecht

Samenvatti ng boek Prakti sch Bedrijfsrecht


Hoofdstuk 12.1

Als je een overeenkomst met een buitenlandse partij sluit, krijg je zowel met Nederlandse als
buitenlandse recht te maken. De regels van het Internationaal Privaatrecht bepalen welk recht van
toepassing is op deze overeenkomst.



Internationaal Privaatrecht geeft antwoord op drie vragen die spelen bij conflicten over
internationale overeenkomsten

1. Welke rechter is bevoegd om van het conflict kennis te nemen?

2. Welk recht is van toepassing op de overeenkomst?

3. Hoe kan een uitspraak van een buitenlandse rechter ten uitvoer worden gelegd?



Het internationaal Privaatrecht geeft niet inhoudelijk de oplossing voor het conflict maar bepaalt of
de regels van het ene land of van het andere land van toepassing zijn op de internationale
rechtsverhouding. Het internationaal privaatrecht wordt daarom ook wel verwijzingsrechts of
conflictrecht genoemd.



Elk land heeft zijn eigen internationaal privaatrecht. Het internationaal privaatrecht is dus geen
internationaal recht, maar nationaal recht. Om ervoor te zorgen dat deze elkaar niet tegen spreken
zijn er afspraken gemaakt die voornamelijk terug te vinden zijn in Europese verordeningen,
Internationale verdragen en de Nederlandse wet.

1. een Europese verordening is kort gezegd een wet opgesteld door de wetgever van de Europese
unie. Nederland is hier lid van en past deze wet en regelgeving toe.

2. Er zijn veel internationale verdragen afgesloten met betrekking tot het internationaal privaatrecht.
Een verdrag is een internationale overeenkomst tussen twee of meer landen. In dat geval worden de
landen vaak verdragsluitende of lidstaten genoemd.

3. Het grootste deel van de Nederlandse regels van het internationaal privaatrecht is gebaseerd op
internationale verdragen en Europese verordeningen. De regels zijn opgenomen in boek 10 van het
Burgerlijk wetboek.



Hoofdstuk 13

Bij internationale koopovereenkomsten nemen handelspartijen vaak algemene voorwaarden op die
specifiek gaan over de aflevering van goederen. Aflevering betekent dat de verkoper ervoor zorgt dat
de goederen in bezit komen van de koper.

Om te voorkomen dat de partijen achteraf moeten bepalen wie de kosten van verlies of beschadiging
van de goederen draagt, worden bij internationale koopovereenkomsten vaak uitgebreide afspraken

, gemaakt over de taakverdeling en aansprakelijkheid van de koper en verkoper bij levering van
goederen. De algemene voorwaarden voor aflevering worden de vervoers- en leveringsvoorwaarden
genoemd. Hierbij zijn er 3 onderwerpen: Wie is verantwoordelijk voor welke activiteiten, wie draagt
welke vervoersrisico’s en wie moet welke kosten op zich nemen. Wie bepaalt, betaalt.

Hiervoor zijn de Incoterms (International Commercial Terms). Het is van belang om duidelijk aan te
geven welke Incoterm er verbonden wordt aan de overeenkomst. Er zijn vier vervoersmethoden bij
de incoterms: namelijk per land, water, lucht of spoor.



De meest gebruikte zijn EXW, FCA, CIP, DDP, FOB en CIF.

 Bij Ex works is de verkoper niet verantwoordelijk voor het vervoer en de kosten ervan. Hij draagt
ook niet het risico op schade. De verkoper zet de producten alleen klaar.
 Bij Free Carrier levert de verkoper de goederen af bij een vervoerder door de goederen in het
vervoersmiddel te laden. Deze vervoerder is door de koper aangewezen. Zodra de goederen zijn
ingeladen ligt het risico bij de koper.
 Bij CIP (Carriage and insurance paid) is de verkoper volledig verantwoordelijk voor het vervoer en
de kosten ervan maar draagt de koper alleen het risico voor schade tot het moment dat de
goederen op het eerste vervoersmiddel zijn geladen. De verkoper sluit hierbij een verzekering af
om de koper te beschermen.
 Bij DDP (Delivered duty paid) is de verkoper verantwoordelijk voor het vervoer en de kosten
ervan en draagt de verkoper daarnaast het risico voor schade tijdens vervoer. De verkoper
betaalt ook de douanerechten en belastingen.
 Bij FOB (Free On Board) zet de verkoper de goederen aan boord van het schip. Op dat moment
gaat de verantwoordelijkheid en de kosten, en het risico naar de koper.
 Bij CIF (Cost, insurance and freight) draagt de verkoper het risico van het vervoer totdat hij de
goederen aan boord van het schip heeft afgeleverd. De verkoper is
verantwoordelijk voor het vervoer over water en is deze reis bijna
geheel verzekerd. Dit is verplicht voor vervoer over water
aangezien de verkoper het risico aan schade draagt.

Dit zijn de Incoterms 2010 waarbij er in 2020 weer nieuwe worden
vastgesteld.

De keuze voor de incoterm is vrij en is onderdeel van de overeenkomst
welke het beste er bij past.

Tijdens het vervoer kan er wel eens iets mis gaan. Daarom bestaat er
naast vervoers- en leveringsvoorwaarden ook wet- en regelgeving over
aansprakelijkheid bij vervoer. Dit wordt vervoersrecht genoemd wat is
gebaseerd op internationale verdragen.

Bij vervoer bij een overeenkomst sluiten beide partijen een
vervoersovereenkomst af met de vervoerders. De verkoper en koper
hebben een koopovereenkomst en incoterms waarbij zij beide een
vervoersovereenkomst hebben met de voor hun relevante vervoerder.

Een vervoersovereenkomst is een overeenkomst waarbij de
vervoerder zich tegenover de afzender verbindt zaken te vervoeren.
Daarbij is er ook vaak nog een geadresseerde