Op 18 juli, om 2 uur 's nachts, gaat de deurbel aan de deur van het gepensioneerde
echtpaar Lenowsky uit München. Greta ontwaakt uit haar slaap, maar durft Fred
eerst niet wakker te maken, want als blijkt dat het niet nodig was, zal hij haar
dagenlang niet spreken. Het gerinkel herhaalt zich totdat Greta eindelijk haar man
wakker maakt. Zoals gevreesd klaagt hij erover. Pas toen hij zelf de deurbel
hoorde, ging hij naar beneden en vroeg door de deur wie er was.
Twee dagen later: Karen Steinhoff kan niet meer slapen. Sinds ze drie maanden
geleden met haar man en twee kinderen naar dit huis aan de rand van München
verhuisde, is haar depressie erger geworden. Zonder haar man Wolf, met wie ze elf
jaar getrouwd is, wakker te maken, staat ze om half vijf op en gaat wandelen met
de hond. Hij tilt zijn been op het achterwiel van een BMW. Een goed geklede man
duwt boos de autodeur open en vervloekt Karen. Ze vraagt zich af waarom de
vreemdeling bij zonsopgang in zijn auto zit, maar denkt er verder niet over na. Ze
heeft andere zorgen: Wolf toont geen begrip van haar depressie, reageert niet
meer op haar, maakt haar hysterisch, dwingt haar voortdurend in de verdediging en
toont bij elke gelegenheid zijn superioriteit ten opzichte van haar. Ze moet haar
zelfrespect weer vinden.
Over iets meer dan twee weken willen ze met de kinderen naar Turkije vliegen om
daar op vakantie te gaan. Karen probeert de buren al twee dagen te bereiken
omdat ze hen wil vragen de post uit de brievenbus te halen en de bloemen water te
geven terwijl ze weg zijn. (Ze zal de hond naar haar moeder brengen.) Hoewel de
buren de stoelkussens niet hebben meegebracht en Karen vermoedt dat ze thuis
zijn, reageren ze niet op het gerinkel.
Haar hond blaft al twee dagen in het naburige huis zodra ze hem de tuin in laat.
Een andere buurman klaagde er al over. Het Lenowsky-stel had tot twee jaar
geleden ook een hond, zei ze, maar het was stil en gehoorzaamde elk woord.
“Lieve God, Karen, doe niet zo'n circus! Er zijn nog ruim twee weken voordat we
vertrekken. Tot die tijd zullen ze weer verschijnen! Trouwens - heeft hij je zaterdag
niet telefonisch gesproken? 'Dat was waar. De buurvrouw had gebeld en geklaagd
omdat Karen haar auto zo onhandig voor haar garage had geparkeerd dat de
aangrenzende garage naar verluidt ook gedeeltelijk geblokkeerd was [...] "Waarom
heb je niet naar de vakantie gevraagd?", Vroeg Wolf. 'Omdat hij zo grof was en
ik ...' 'Omdat hij zo grof was! Merk je eigenlijk dat je dat ondertussen zegt over bijna
iedereen met wie je te maken hebt gehad? Ze behandelen je allemaal onvriendelijk!
Ze zijn allemaal gemeen tegen je! Niemand houd van je! Waarom vraag je
bijvoorbeeld niet gewoon aan de oude vrouw aan onze andere kant of ze voor onze
post kan zorgen? Ik kan je zeggen: omdat ze zo onaardig tegen je was bij je eerste
bezoek! 'Hij benadrukte de laatste woorden op een aangedane manier. 'Je loopt
rond met de uitdrukking van een constant huilend offerlam, Karen, en misschien is
dat juist wat mensen uitdaagt om je slecht te behandelen!’
echtpaar Lenowsky uit München. Greta ontwaakt uit haar slaap, maar durft Fred
eerst niet wakker te maken, want als blijkt dat het niet nodig was, zal hij haar
dagenlang niet spreken. Het gerinkel herhaalt zich totdat Greta eindelijk haar man
wakker maakt. Zoals gevreesd klaagt hij erover. Pas toen hij zelf de deurbel
hoorde, ging hij naar beneden en vroeg door de deur wie er was.
Twee dagen later: Karen Steinhoff kan niet meer slapen. Sinds ze drie maanden
geleden met haar man en twee kinderen naar dit huis aan de rand van München
verhuisde, is haar depressie erger geworden. Zonder haar man Wolf, met wie ze elf
jaar getrouwd is, wakker te maken, staat ze om half vijf op en gaat wandelen met
de hond. Hij tilt zijn been op het achterwiel van een BMW. Een goed geklede man
duwt boos de autodeur open en vervloekt Karen. Ze vraagt zich af waarom de
vreemdeling bij zonsopgang in zijn auto zit, maar denkt er verder niet over na. Ze
heeft andere zorgen: Wolf toont geen begrip van haar depressie, reageert niet
meer op haar, maakt haar hysterisch, dwingt haar voortdurend in de verdediging en
toont bij elke gelegenheid zijn superioriteit ten opzichte van haar. Ze moet haar
zelfrespect weer vinden.
Over iets meer dan twee weken willen ze met de kinderen naar Turkije vliegen om
daar op vakantie te gaan. Karen probeert de buren al twee dagen te bereiken
omdat ze hen wil vragen de post uit de brievenbus te halen en de bloemen water te
geven terwijl ze weg zijn. (Ze zal de hond naar haar moeder brengen.) Hoewel de
buren de stoelkussens niet hebben meegebracht en Karen vermoedt dat ze thuis
zijn, reageren ze niet op het gerinkel.
Haar hond blaft al twee dagen in het naburige huis zodra ze hem de tuin in laat.
Een andere buurman klaagde er al over. Het Lenowsky-stel had tot twee jaar
geleden ook een hond, zei ze, maar het was stil en gehoorzaamde elk woord.
“Lieve God, Karen, doe niet zo'n circus! Er zijn nog ruim twee weken voordat we
vertrekken. Tot die tijd zullen ze weer verschijnen! Trouwens - heeft hij je zaterdag
niet telefonisch gesproken? 'Dat was waar. De buurvrouw had gebeld en geklaagd
omdat Karen haar auto zo onhandig voor haar garage had geparkeerd dat de
aangrenzende garage naar verluidt ook gedeeltelijk geblokkeerd was [...] "Waarom
heb je niet naar de vakantie gevraagd?", Vroeg Wolf. 'Omdat hij zo grof was en
ik ...' 'Omdat hij zo grof was! Merk je eigenlijk dat je dat ondertussen zegt over bijna
iedereen met wie je te maken hebt gehad? Ze behandelen je allemaal onvriendelijk!
Ze zijn allemaal gemeen tegen je! Niemand houd van je! Waarom vraag je
bijvoorbeeld niet gewoon aan de oude vrouw aan onze andere kant of ze voor onze
post kan zorgen? Ik kan je zeggen: omdat ze zo onaardig tegen je was bij je eerste
bezoek! 'Hij benadrukte de laatste woorden op een aangedane manier. 'Je loopt
rond met de uitdrukking van een constant huilend offerlam, Karen, en misschien is
dat juist wat mensen uitdaagt om je slecht te behandelen!’
