Hoofdstuk 1
De hoofdpersoon zegt dat het al meer dan 12 jaar geleden is dat hij voor het laatst een
curryworst heeft gegeten bij de kraam van mevrouw Brücker. Haar patatkraam stond op de
Großneumarkt. In de Brüderstraße woonde een tante van de hoofdpersoon waar hij als kind
vaak stiekem naartoe ging. Als hij later naar Hamburg toeging ging hij naar de kraam van
mevrouw Brücker om een curryworst te eten. Elke keer zei ze ‘Ich mach die Bude dicht,
endgültig’. Ze zei dat ze de kraam definitief ging sluiten, maar hij was er van overtuigd dat hij
haar volgend jaar weer terug zou zien. Helaas was het jaar erop de kraam verdwenen. Zij
zou de curryworst hebben uitgevonden. Om het verhaal erachter te ontdekken gaat de
verteller naar de Brüderstraße. De naam van mevrouw Brücker hangt niet meer bij de bel.
Hij ontmoet haar in het bejaardentehuis in Harburg terwijl ze aan het breien is. Ze is blind
geworden. Ze herinnert zich hem nog wel. Hij zegt dat hij haar iets wil vragen. Hij vroeg of hij
het zich goed herinnerde dat zij vlak na de oorlog de curryworst had uitgevonden. Ze zegt
‘Nee’ maar daarna zegt ze toch ‘Jawel’. Omdat niemand hier haar wil geloven zei ze in
eerste instantie nee. Ze verzoekt hem om een andere keer terug te komen met een stuk
taart.
Zeven keer is hij erheen gegaan met taart. Elke keer was ze aan het breien. Een trui met
een landschap erop. Het verhaalt begint op zondag 29 april 1945.
Lena Brücker ging in de avond naar de voorstelling Wunschkonzert, net als Bremer, een
bootsman met verlof. Bremer hield zich bezig met zeekaarten tijdens de oorlog, hij is
zeeman. Per ongeluk stoot Bremer Lena aan in de rij. Op een gegeven moment raken ze
aan de praat. Bremer is 24 jaar terwijl Lena 40 jaar is. In de bioscoop zitten ze naast elkaar.
Voordat de film begon, begonnen buiten de sirenes te loeien. Lena en Bremer gingen naar
een schuilkamer. Hij vertelt dat hij zich na zijn verlof bij een antitankeenheid moet voegen,
wat waarschijnlijk zijn dood zal betekenen. Na een uur konden ze weer naar buiten. Wat
Bremer opviel is dat de mensen niet huilden, schreeuwden of in paniek waren. Samen lopen
ze naar het huis van Lena. Om vijf uur moest Bremer op het centraal station zijn de
volgende ochtend.
Op het marine-uniform van Bremer zaten twee onderscheidingen, waaronder een zilveren
insigne die Lena nog nooit had gezien. Het was een Duitse ruiterinsigne. (Das Deutsche
Reiterabzeichen) Dat was zijn mascotte. (‘Glücksbringer’)
Heldendaden interesseerde Lena niet zo. Ook wilde ze van Bremer niets horen over mensen
die verdronken, doodvroren of verminkt raakten.
Lena vertelt dat haar man haar heeft verlaten voor een andere vrouw en dat ze af en toe een
brief van hem ontvangt. Als ze over haar kinderen vertelt, vertelt ze over haar zoon van
, zestien, maar ze vertelt niet dat haar dochter twintig is, omdat hij anders zou gaan
uitrekenen hoe oud ze zou kunnen zijn.
Ze drinken veel wijn en tussendoor ook nog perenbrandewijn. (Birnenschaps) Lena biedt
aan Bremer aan om samen in haar bed te gaan slapen.
Om 4 uur ’s ochtends ging de wekker. Bremer staat op en begint zich klaar te maken.
Lena zegt als ‘Kom’ en ze steekt haar hand uit naar Bremer. Bremer stapte weer terug in
het bed, en zo werd hij deserteur. (fahnenflüchtig)
Hoofdstuk 2
Bremer was bang. Bang om bij Lena te blijven, maar ook bang om naar het front te gaan.
Het was de vraag bij welke optie hij de meeste kans had om te overleven. Als hij ontdekt zou
worden zou hij wegens desertie vermoordt kunnen worden, en als hij naar het front zou gaan
zou een Engelse tank zijn dood kunnen worden. Hij blijft in bed liggen.
Bremer staat voor het raam en ziet een auto aankomen met drie SS’ers. Een vrouw wijst
naar het raam waar Bremer voor staat, en Bremer wordt heel bang. De gedachte kwam bij
hem op dat Lena hem misschien uit angst bij de politie had aangegeven, omdat iemand die
deserteurs verborgen houdt, wordt doodgeschoten of wordt opgehangen. Toen er niks
gebeurde werd hij wat rustiger en had de vrouw waarschijnlijk puur toevallig naar het raam
waar hij achterstond gewezen. Lena rijdt mee met een vrachtwagen en ze zegt dat ze naar
Eimsbüttel moet. Een man probeert haar te betasten maar ze houdt dit af. Voor de kantine
(waar ze voor werkt) wordt ze afgezet.
Er wordt overgeschakeld naar het nu. Mevrouw Brücker vertelt dat ze sinds haar man naar
het front was, maar met één man het bed had gedeeld. Het voelde als een slippertje en ze
voelde zich er niet fijn bij. Bij Bremer voelt het wel vertrouwd. Haar bejaardenmaaltijd komt
en ze krijgt drie roze pillen.
Dan vertelt ze over Holzinger. Holzinger had als saucier (kok voor de sauzen) gewerkt.
(Saucenkoch)
Hij kreeg de leiding over de kantine van de rijkszender. Een paar maanden later werden een
aantal omroepers en redacteurs onwel als ze militaire overwinningen bekend moesten
maken, en de verdenking viel op Holzinger. Holzinger moest bij Gestapo komen, en
Holzinger gaf de geleverde levensmiddelen de schuld. Door de rijkszender werd hij
ontslagen en hij werd overgeplaatst naar het distributiekantoor Hamburg. Drie weken later
werd Lena over Holzinger overhoord, of hij zich negatief had uitgelaten over de Führer. Nee
zei Lena.
Holzinger saboteerde de boel. Hij had gezegd tegen Lena: ‘Neem in geen geval iets van de
terrine van de leiding.’
De hoofdpersoon zegt dat het al meer dan 12 jaar geleden is dat hij voor het laatst een
curryworst heeft gegeten bij de kraam van mevrouw Brücker. Haar patatkraam stond op de
Großneumarkt. In de Brüderstraße woonde een tante van de hoofdpersoon waar hij als kind
vaak stiekem naartoe ging. Als hij later naar Hamburg toeging ging hij naar de kraam van
mevrouw Brücker om een curryworst te eten. Elke keer zei ze ‘Ich mach die Bude dicht,
endgültig’. Ze zei dat ze de kraam definitief ging sluiten, maar hij was er van overtuigd dat hij
haar volgend jaar weer terug zou zien. Helaas was het jaar erop de kraam verdwenen. Zij
zou de curryworst hebben uitgevonden. Om het verhaal erachter te ontdekken gaat de
verteller naar de Brüderstraße. De naam van mevrouw Brücker hangt niet meer bij de bel.
Hij ontmoet haar in het bejaardentehuis in Harburg terwijl ze aan het breien is. Ze is blind
geworden. Ze herinnert zich hem nog wel. Hij zegt dat hij haar iets wil vragen. Hij vroeg of hij
het zich goed herinnerde dat zij vlak na de oorlog de curryworst had uitgevonden. Ze zegt
‘Nee’ maar daarna zegt ze toch ‘Jawel’. Omdat niemand hier haar wil geloven zei ze in
eerste instantie nee. Ze verzoekt hem om een andere keer terug te komen met een stuk
taart.
Zeven keer is hij erheen gegaan met taart. Elke keer was ze aan het breien. Een trui met
een landschap erop. Het verhaalt begint op zondag 29 april 1945.
Lena Brücker ging in de avond naar de voorstelling Wunschkonzert, net als Bremer, een
bootsman met verlof. Bremer hield zich bezig met zeekaarten tijdens de oorlog, hij is
zeeman. Per ongeluk stoot Bremer Lena aan in de rij. Op een gegeven moment raken ze
aan de praat. Bremer is 24 jaar terwijl Lena 40 jaar is. In de bioscoop zitten ze naast elkaar.
Voordat de film begon, begonnen buiten de sirenes te loeien. Lena en Bremer gingen naar
een schuilkamer. Hij vertelt dat hij zich na zijn verlof bij een antitankeenheid moet voegen,
wat waarschijnlijk zijn dood zal betekenen. Na een uur konden ze weer naar buiten. Wat
Bremer opviel is dat de mensen niet huilden, schreeuwden of in paniek waren. Samen lopen
ze naar het huis van Lena. Om vijf uur moest Bremer op het centraal station zijn de
volgende ochtend.
Op het marine-uniform van Bremer zaten twee onderscheidingen, waaronder een zilveren
insigne die Lena nog nooit had gezien. Het was een Duitse ruiterinsigne. (Das Deutsche
Reiterabzeichen) Dat was zijn mascotte. (‘Glücksbringer’)
Heldendaden interesseerde Lena niet zo. Ook wilde ze van Bremer niets horen over mensen
die verdronken, doodvroren of verminkt raakten.
Lena vertelt dat haar man haar heeft verlaten voor een andere vrouw en dat ze af en toe een
brief van hem ontvangt. Als ze over haar kinderen vertelt, vertelt ze over haar zoon van
, zestien, maar ze vertelt niet dat haar dochter twintig is, omdat hij anders zou gaan
uitrekenen hoe oud ze zou kunnen zijn.
Ze drinken veel wijn en tussendoor ook nog perenbrandewijn. (Birnenschaps) Lena biedt
aan Bremer aan om samen in haar bed te gaan slapen.
Om 4 uur ’s ochtends ging de wekker. Bremer staat op en begint zich klaar te maken.
Lena zegt als ‘Kom’ en ze steekt haar hand uit naar Bremer. Bremer stapte weer terug in
het bed, en zo werd hij deserteur. (fahnenflüchtig)
Hoofdstuk 2
Bremer was bang. Bang om bij Lena te blijven, maar ook bang om naar het front te gaan.
Het was de vraag bij welke optie hij de meeste kans had om te overleven. Als hij ontdekt zou
worden zou hij wegens desertie vermoordt kunnen worden, en als hij naar het front zou gaan
zou een Engelse tank zijn dood kunnen worden. Hij blijft in bed liggen.
Bremer staat voor het raam en ziet een auto aankomen met drie SS’ers. Een vrouw wijst
naar het raam waar Bremer voor staat, en Bremer wordt heel bang. De gedachte kwam bij
hem op dat Lena hem misschien uit angst bij de politie had aangegeven, omdat iemand die
deserteurs verborgen houdt, wordt doodgeschoten of wordt opgehangen. Toen er niks
gebeurde werd hij wat rustiger en had de vrouw waarschijnlijk puur toevallig naar het raam
waar hij achterstond gewezen. Lena rijdt mee met een vrachtwagen en ze zegt dat ze naar
Eimsbüttel moet. Een man probeert haar te betasten maar ze houdt dit af. Voor de kantine
(waar ze voor werkt) wordt ze afgezet.
Er wordt overgeschakeld naar het nu. Mevrouw Brücker vertelt dat ze sinds haar man naar
het front was, maar met één man het bed had gedeeld. Het voelde als een slippertje en ze
voelde zich er niet fijn bij. Bij Bremer voelt het wel vertrouwd. Haar bejaardenmaaltijd komt
en ze krijgt drie roze pillen.
Dan vertelt ze over Holzinger. Holzinger had als saucier (kok voor de sauzen) gewerkt.
(Saucenkoch)
Hij kreeg de leiding over de kantine van de rijkszender. Een paar maanden later werden een
aantal omroepers en redacteurs onwel als ze militaire overwinningen bekend moesten
maken, en de verdenking viel op Holzinger. Holzinger moest bij Gestapo komen, en
Holzinger gaf de geleverde levensmiddelen de schuld. Door de rijkszender werd hij
ontslagen en hij werd overgeplaatst naar het distributiekantoor Hamburg. Drie weken later
werd Lena over Holzinger overhoord, of hij zich negatief had uitgelaten over de Führer. Nee
zei Lena.
Holzinger saboteerde de boel. Hij had gezegd tegen Lena: ‘Neem in geen geval iets van de
terrine van de leiding.’
