Historische context – Duitsland
Tijdlijn
Tot 1871: Duitsland bestaat uit losse staatjes
1870-1871: Frans-Duitse oorlog
1871: Uitroepen Duitse keizerrijk
1884: Conferentie van Berlijn
1888: Wilhelm II aan de macht
1898: Vlootwet
1914: Dood op Frans Ferdinand
1918: Nieuwe regering moet vredesonderhandelingen doen
1918: Een nieuwe socialistische regering komt aan de macht
1918: Keizer Wilhelm II treedt af, Duitsland wordt een republiek
1918: Socialistische regering tekent wapenstilstand met geallieerden
1918-1933: Republiek van Weimar
1919: Verdrag van Versailles
1923: Achterstand in betalingen
1924: Dawesplan
1924-1929: Economisch herstel
1929: Beurskrach
1933: Hitler wordt benoemd tot kanselier
1933: Rijksdagbrand
1933: Machtigingswet
1933: Begin Duitsland als totalitaire staat
Vanaf 1933: Nazificatie
Vanaf 1933: Verwerping verdrag van Versailles
1933: Rijkscultuurkamer
1933: Ingebruikname concentratiekamp Dachau
1933: Boycot joodse winkels en ontslag joodse ambtenaren
1935: Invoering Neurenbergerwetten
1938: Verbod toegang openbare voorzieningen voor joden
1938: Conferentie van München
1939: Molotov-Ribbentroppact
1939-1942: Duitse opmars in Europa verloopt snel
1939: Duitse inval van Polen
1941: Operatie Barbarossa
1942: Wannseeconferentie
1942-1943: Slag bij Stalingrad
1944: D-Day
1945: Duitse overgave
, Wat betekende de vorming van het Duitse keizerrijk voor het machtsevenwicht tussen
de Europese grootmachten in 1871-1918?
Tot 1871 bestond het gebied Duitsland uit losse staatjes. De grootste staat was Pruisen.
Rijkskanselier Bismarck wil hier één Duitsland van maken, door middel van oorlog.
In 1870 tot 1871 was de Frans-Duitse oorlog. Bismarck provoceert Frankrijk en de Duitsers winnen
snel. Dit komt door hun betere organisatie en beter leger. De Franse keizer geeft zich over, maar de
bevolking van Parijs vecht door. Parijs wordt omsingeld en uitgehongerd.
In 1871, in Versailles wordt het Duitse keizerrijk uitgeroepen en de koning van Pruisen wordt tot
keizer Wilhelm I gekroond
Vanaf 1871 wordt Duitsland een grootmacht. Op politiek gebied is het een staat in het midden van
Europa met veel inwoners, op militair gebied heeft het een groot en modern leger, met veel
beschikbare spoorlijnen en op economisch gebied is er sprake van snelle industrialisatie.
Volgens Bismarck is er een verstoring in het Europese machtsevenwicht. Duitsland wordt omgeven
door sterke mogendheden, Bismarck is tevreden met de nieuwe grenzen.
Na 1871 wil hij geen oorlog, maar vrede: alliantiepolitiek! Het doel is de handhaving van het
bestaande machtsevenwicht zodat Duitsland niet aangevallen wordt. Dit wordt gedaan door middel
van het sluiten van allianties. Dus het versterken van de positie van Duitsland en het handhaven van
de vrede.
In 1884 is de Conferentie van Berlijn. Hier worden afspraken gemaakt over de verdeling van Afrika
om de machtsverdeling te handhaven. De doelen zijn: geen oorlog tussen Europese grootmachten,
kolonies voor Duitsland, spanningen tussen Frankrijk en Groot-Brittannië creëren en bescheiden
overkomen.
In 1888 komt Wilhelm II aan de macht en breekt een nieuw tijdperk aan. Duitsland verdient een
belangrijke plaats op het wereldtoneel. De ambities van Wilhelm II gaan samen met de sterke groei
van de Duitse economie en het groeiend militarisme. Frankrijk en Groot-Brittannië vinden dit maar
niks. Wilhelm II wil Weltpolitik! Een buitenlandse politiek gericht op het uitbreiden van het Duitse
koloniale rijk.
In 1898 komt de vlootwet. Hiermee begint de systematische opbouw van de Duitse oorlogsvloot.
Vanaf 1900 richt Duitsland meer aandacht aan Europa. Er ontstaan meer spanningen tussen de
Europese mogendheden. Er is sprake van groeiend nationalisme en militarisme, een wapenwedloop
en bondgenootschappen. Deze bondgenootschappen bestaan uit twee groepen: de centralen en de
geallieerden. De centralen zijn Duitsland, Italië en Oostenrijk-Hongarije, de geallieerden zijn Frankrijk,
Rusland en Groot-Brittannië.
Tijdlijn
Tot 1871: Duitsland bestaat uit losse staatjes
1870-1871: Frans-Duitse oorlog
1871: Uitroepen Duitse keizerrijk
1884: Conferentie van Berlijn
1888: Wilhelm II aan de macht
1898: Vlootwet
1914: Dood op Frans Ferdinand
1918: Nieuwe regering moet vredesonderhandelingen doen
1918: Een nieuwe socialistische regering komt aan de macht
1918: Keizer Wilhelm II treedt af, Duitsland wordt een republiek
1918: Socialistische regering tekent wapenstilstand met geallieerden
1918-1933: Republiek van Weimar
1919: Verdrag van Versailles
1923: Achterstand in betalingen
1924: Dawesplan
1924-1929: Economisch herstel
1929: Beurskrach
1933: Hitler wordt benoemd tot kanselier
1933: Rijksdagbrand
1933: Machtigingswet
1933: Begin Duitsland als totalitaire staat
Vanaf 1933: Nazificatie
Vanaf 1933: Verwerping verdrag van Versailles
1933: Rijkscultuurkamer
1933: Ingebruikname concentratiekamp Dachau
1933: Boycot joodse winkels en ontslag joodse ambtenaren
1935: Invoering Neurenbergerwetten
1938: Verbod toegang openbare voorzieningen voor joden
1938: Conferentie van München
1939: Molotov-Ribbentroppact
1939-1942: Duitse opmars in Europa verloopt snel
1939: Duitse inval van Polen
1941: Operatie Barbarossa
1942: Wannseeconferentie
1942-1943: Slag bij Stalingrad
1944: D-Day
1945: Duitse overgave
, Wat betekende de vorming van het Duitse keizerrijk voor het machtsevenwicht tussen
de Europese grootmachten in 1871-1918?
Tot 1871 bestond het gebied Duitsland uit losse staatjes. De grootste staat was Pruisen.
Rijkskanselier Bismarck wil hier één Duitsland van maken, door middel van oorlog.
In 1870 tot 1871 was de Frans-Duitse oorlog. Bismarck provoceert Frankrijk en de Duitsers winnen
snel. Dit komt door hun betere organisatie en beter leger. De Franse keizer geeft zich over, maar de
bevolking van Parijs vecht door. Parijs wordt omsingeld en uitgehongerd.
In 1871, in Versailles wordt het Duitse keizerrijk uitgeroepen en de koning van Pruisen wordt tot
keizer Wilhelm I gekroond
Vanaf 1871 wordt Duitsland een grootmacht. Op politiek gebied is het een staat in het midden van
Europa met veel inwoners, op militair gebied heeft het een groot en modern leger, met veel
beschikbare spoorlijnen en op economisch gebied is er sprake van snelle industrialisatie.
Volgens Bismarck is er een verstoring in het Europese machtsevenwicht. Duitsland wordt omgeven
door sterke mogendheden, Bismarck is tevreden met de nieuwe grenzen.
Na 1871 wil hij geen oorlog, maar vrede: alliantiepolitiek! Het doel is de handhaving van het
bestaande machtsevenwicht zodat Duitsland niet aangevallen wordt. Dit wordt gedaan door middel
van het sluiten van allianties. Dus het versterken van de positie van Duitsland en het handhaven van
de vrede.
In 1884 is de Conferentie van Berlijn. Hier worden afspraken gemaakt over de verdeling van Afrika
om de machtsverdeling te handhaven. De doelen zijn: geen oorlog tussen Europese grootmachten,
kolonies voor Duitsland, spanningen tussen Frankrijk en Groot-Brittannië creëren en bescheiden
overkomen.
In 1888 komt Wilhelm II aan de macht en breekt een nieuw tijdperk aan. Duitsland verdient een
belangrijke plaats op het wereldtoneel. De ambities van Wilhelm II gaan samen met de sterke groei
van de Duitse economie en het groeiend militarisme. Frankrijk en Groot-Brittannië vinden dit maar
niks. Wilhelm II wil Weltpolitik! Een buitenlandse politiek gericht op het uitbreiden van het Duitse
koloniale rijk.
In 1898 komt de vlootwet. Hiermee begint de systematische opbouw van de Duitse oorlogsvloot.
Vanaf 1900 richt Duitsland meer aandacht aan Europa. Er ontstaan meer spanningen tussen de
Europese mogendheden. Er is sprake van groeiend nationalisme en militarisme, een wapenwedloop
en bondgenootschappen. Deze bondgenootschappen bestaan uit twee groepen: de centralen en de
geallieerden. De centralen zijn Duitsland, Italië en Oostenrijk-Hongarije, de geallieerden zijn Frankrijk,
Rusland en Groot-Brittannië.
