Opdracht 7: AFWIKKELING LETSELSCHADE KAN SNELLER
Stelling: ‘’Aansprakelijkheidsverzekeraars behoren in letselschadezaken
standaard hun verzekerden te stimuleren om deel te nemen aan (op het
restorative justice-gedachtegoed gebaseerde)
herstelbemiddeling met het letselschadeslachtoffer.’’
Aan de hand van onderzoek kan gesteld worden dat contact tussen patiënt en
zorgverlener wenselijk is voor beiden partijen. Bij letselschade als gevolg van een
medische behandeling is dan ook niet een slachtoffer c.q. benadeelde aan te
wijzen. Zowel de zorgverlener als de patiënt lijden aan immateriële schade.
Beiden partijen verdienen daarom een hersteltraject. De restoractive justice
methodiek kan hiervoor een mooie uitkomst bieden, omdat hier wordt gekeken
wie is getroffen door het incident (1), welke schade er is ontstaan (2), wat is er
nodig om dit te herstellen (3), wie is daarvoor verantwoordelijk (4) en wat heeft
de veroorzaker nodig om er weer bij te horen (5).
Bij een incident wordt veelal gekeken naar de gevolgen zoals benoemd onder
punt 2. De schade lijkt centraal te staan bij de verzekeraar. Een meer menselijke
aanpak zou m.i. zijn dat begonnen wordt bij punten 3 en 5. Dit zou ervoor zorgen
dat aan beiden partijen evenveel gewicht wordt toegekend. De vraag is wie het
contact tussen de partijen zou moeten faciliteren. Is de
aansprakelijkheidsverzekeraar een pure ‘’geldschieter’’ of kan deze
onafhankelijke partij juist het contact tussen partijen stimuleren en wellicht zelfs
faciliteren? Wat is de verantwoordelijkheid van de verzekeraar richting welke
partij?
Het lijk mij van groot belang om te zorgen dat de belangen van elke partij worden
behartigt. Met andere woorden: Wie kijkt of het in het in jou belang is om het
contact met de wederpartij (nu al) opgang te brengen? Het opstarten van een
hersteltraject van de zorgverlener in loondienst wordt door de werkgever
uitgevoerd op basis van de zorgplicht. De patiënt heeft in beginsel geen
professionele partij die hem of haar bijstaat. Om deze reden zou de verzekeraar
deze leemte kunnen vullen. De verzekeraar beschikt over alle medische
gegevens m.b.t. de materiele en immateriële schade en de contactgegevens van
partijen. Daarnaast kan de onafhankelijke positie ook zorgen voor minder
emotionele belading bij de patiënt. De verzekeraar beschikt over de kennis en
middelen om het hersteltraject te stimuleren.
De wenselijkheid en mogelijkheid van de rol van de verzekeraar binnen het
faciliteren van het hersteltraject van de patiënt (en in mindere mate dat van de
zorgverlener) is benoemd. Maar, rust er ook een wettelijke verplichting, of zou
deze er moeten zijn, op de verzekeraar?
Ja, deze wettelijke verplichting zou er moeten zijn om de patiënt de juiste
genoegdoening te geven. Het is aan de verzekeraar om de schade te vergoeden.
Als er iets duidelijk is geworden is het dat een enkel geldelijke schadevergoeding
niet voldoende is. De patiënt heeft behoefte aan erkenning van het leed en een
aanpak die zich richt op de toekomst. Het uitgangspunt ‘’hoe nu verder?’’ moet
hierbij centraal staan.
Stelling: ‘’Aansprakelijkheidsverzekeraars behoren in letselschadezaken
standaard hun verzekerden te stimuleren om deel te nemen aan (op het
restorative justice-gedachtegoed gebaseerde)
herstelbemiddeling met het letselschadeslachtoffer.’’
Aan de hand van onderzoek kan gesteld worden dat contact tussen patiënt en
zorgverlener wenselijk is voor beiden partijen. Bij letselschade als gevolg van een
medische behandeling is dan ook niet een slachtoffer c.q. benadeelde aan te
wijzen. Zowel de zorgverlener als de patiënt lijden aan immateriële schade.
Beiden partijen verdienen daarom een hersteltraject. De restoractive justice
methodiek kan hiervoor een mooie uitkomst bieden, omdat hier wordt gekeken
wie is getroffen door het incident (1), welke schade er is ontstaan (2), wat is er
nodig om dit te herstellen (3), wie is daarvoor verantwoordelijk (4) en wat heeft
de veroorzaker nodig om er weer bij te horen (5).
Bij een incident wordt veelal gekeken naar de gevolgen zoals benoemd onder
punt 2. De schade lijkt centraal te staan bij de verzekeraar. Een meer menselijke
aanpak zou m.i. zijn dat begonnen wordt bij punten 3 en 5. Dit zou ervoor zorgen
dat aan beiden partijen evenveel gewicht wordt toegekend. De vraag is wie het
contact tussen de partijen zou moeten faciliteren. Is de
aansprakelijkheidsverzekeraar een pure ‘’geldschieter’’ of kan deze
onafhankelijke partij juist het contact tussen partijen stimuleren en wellicht zelfs
faciliteren? Wat is de verantwoordelijkheid van de verzekeraar richting welke
partij?
Het lijk mij van groot belang om te zorgen dat de belangen van elke partij worden
behartigt. Met andere woorden: Wie kijkt of het in het in jou belang is om het
contact met de wederpartij (nu al) opgang te brengen? Het opstarten van een
hersteltraject van de zorgverlener in loondienst wordt door de werkgever
uitgevoerd op basis van de zorgplicht. De patiënt heeft in beginsel geen
professionele partij die hem of haar bijstaat. Om deze reden zou de verzekeraar
deze leemte kunnen vullen. De verzekeraar beschikt over alle medische
gegevens m.b.t. de materiele en immateriële schade en de contactgegevens van
partijen. Daarnaast kan de onafhankelijke positie ook zorgen voor minder
emotionele belading bij de patiënt. De verzekeraar beschikt over de kennis en
middelen om het hersteltraject te stimuleren.
De wenselijkheid en mogelijkheid van de rol van de verzekeraar binnen het
faciliteren van het hersteltraject van de patiënt (en in mindere mate dat van de
zorgverlener) is benoemd. Maar, rust er ook een wettelijke verplichting, of zou
deze er moeten zijn, op de verzekeraar?
Ja, deze wettelijke verplichting zou er moeten zijn om de patiënt de juiste
genoegdoening te geven. Het is aan de verzekeraar om de schade te vergoeden.
Als er iets duidelijk is geworden is het dat een enkel geldelijke schadevergoeding
niet voldoende is. De patiënt heeft behoefte aan erkenning van het leed en een
aanpak die zich richt op de toekomst. Het uitgangspunt ‘’hoe nu verder?’’ moet
hierbij centraal staan.
