Verdiepend contract- en aansprakelijkheidsrecht
Opdracht voor college 4
De Wet Afwikkeling Massaschade in Collectieve Actie regelt hoe collectieve
rechtszaken (groepsclaims) gevoerd mogen worden. Sinds 1 januari 2020 moeten
belangenorganisaties aan voorwaarden voldoen om een groepsclaim aanhangig
te maken. Een belangenorganisatie moet aan het waarborgvereiste voldoen en
voldoende representatief zijn. In de zaak: Stichting Elco Foundation / PONT Zorg
& Sociaal (ECLI:NL:GHAMS:2024:451) ging het mis bij de
ontvankelijkheidsvereisten.
De feiten:
Stichting PONT wilde namens gedupeerden een collectieve schadevergoeding
claimen bij de Rabobank. De stichting vorderde namens een grote groep
benadeelden schadevergoeding in geld. De schade zou zijn veroorzaakt door
onrechtmatig handelen door de Rabobank.
Ontvankelijkheid:
De rechtbank oordeelde in eerste aanleg dat de vordering grotendeels niet-
ontvankelijk was. De actie was door de stichting te algemeen geformuleerd. Het
algemene betoog was te vaag waardoor: het collectieve karakter geen voordeel
bood ten opzichte van individuele vorderingen, aldus de rechtbank. Bij de
behandeling van de zaak bij het hof werd een conclusie van dergelijke strekking
getroffen. Conform het hof werd er niet voldaan aan het waarborgvereiste. De
motivering die hieraan ten grondslag ligt was dat er geen of onvoldoende
aandacht was besteed aan onderstaande punten in de motivering van de
stichting.
1. De stichting kon niet duidelijk maken hoeveel en of zij een substantieel
deel van de groep benadeelden vertegenwoordigden.
2. De stichting voldeed niet aan de verplichting om transparante informatie
en rapportages te leveren aan de benadeelden en de rechter.
3. De rechter vond dat de stichting onvoldoende inzicht gaf in de wijze
waarop zij schadeclaims zou beheren en afwikkelen. Er ontbrak een plan
van aanpak.
4. Ook gaf de stichting geen inzicht in de financiering van de stichting.
Mijn mening:
‘’Draagt die uitspraak naar uw mening bij aan een efficiënte afwikkeling van
massaschadevoorval?’’ Nee, een niet-ontvankelijkheidsverklaring is nooit
efficiënt. Het frustreert de procesgang. Er is immers inhoudelijk niks beoordeeld
door de rechter. Benadeelden worden met lege handen naar huis gestuurd. De
vraag is dan ook waarom het waarborgvereiste in het leven is geroepen bij
dergelijke massaclaims. Is de rechtsorde hierbij gediend? Het korte antwoord
hierop is te vinden in de advocatuur. Binnen de advocatuur zijn een tal van
gedragsregels, normen en een tuchtcommissie ingesteld om de belangen van de
rechtzoekenden te ‘’waarborgen’’. Het is dan ook logisch dat wordt voorzien in
een soortgelijk vangnet bij massaclaims. Dit is een grote meerwaarde omdat de
belangen van de benadeelden al worden gebundeld waardoor individuele
inspraak niet mogelijk is. De wet voorziet gelukkig dat de gebundelde belangen
wel gewaarborgd worden door formele vereisten te stellen aan de stichting.
Opdracht voor college 4
De Wet Afwikkeling Massaschade in Collectieve Actie regelt hoe collectieve
rechtszaken (groepsclaims) gevoerd mogen worden. Sinds 1 januari 2020 moeten
belangenorganisaties aan voorwaarden voldoen om een groepsclaim aanhangig
te maken. Een belangenorganisatie moet aan het waarborgvereiste voldoen en
voldoende representatief zijn. In de zaak: Stichting Elco Foundation / PONT Zorg
& Sociaal (ECLI:NL:GHAMS:2024:451) ging het mis bij de
ontvankelijkheidsvereisten.
De feiten:
Stichting PONT wilde namens gedupeerden een collectieve schadevergoeding
claimen bij de Rabobank. De stichting vorderde namens een grote groep
benadeelden schadevergoeding in geld. De schade zou zijn veroorzaakt door
onrechtmatig handelen door de Rabobank.
Ontvankelijkheid:
De rechtbank oordeelde in eerste aanleg dat de vordering grotendeels niet-
ontvankelijk was. De actie was door de stichting te algemeen geformuleerd. Het
algemene betoog was te vaag waardoor: het collectieve karakter geen voordeel
bood ten opzichte van individuele vorderingen, aldus de rechtbank. Bij de
behandeling van de zaak bij het hof werd een conclusie van dergelijke strekking
getroffen. Conform het hof werd er niet voldaan aan het waarborgvereiste. De
motivering die hieraan ten grondslag ligt was dat er geen of onvoldoende
aandacht was besteed aan onderstaande punten in de motivering van de
stichting.
1. De stichting kon niet duidelijk maken hoeveel en of zij een substantieel
deel van de groep benadeelden vertegenwoordigden.
2. De stichting voldeed niet aan de verplichting om transparante informatie
en rapportages te leveren aan de benadeelden en de rechter.
3. De rechter vond dat de stichting onvoldoende inzicht gaf in de wijze
waarop zij schadeclaims zou beheren en afwikkelen. Er ontbrak een plan
van aanpak.
4. Ook gaf de stichting geen inzicht in de financiering van de stichting.
Mijn mening:
‘’Draagt die uitspraak naar uw mening bij aan een efficiënte afwikkeling van
massaschadevoorval?’’ Nee, een niet-ontvankelijkheidsverklaring is nooit
efficiënt. Het frustreert de procesgang. Er is immers inhoudelijk niks beoordeeld
door de rechter. Benadeelden worden met lege handen naar huis gestuurd. De
vraag is dan ook waarom het waarborgvereiste in het leven is geroepen bij
dergelijke massaclaims. Is de rechtsorde hierbij gediend? Het korte antwoord
hierop is te vinden in de advocatuur. Binnen de advocatuur zijn een tal van
gedragsregels, normen en een tuchtcommissie ingesteld om de belangen van de
rechtzoekenden te ‘’waarborgen’’. Het is dan ook logisch dat wordt voorzien in
een soortgelijk vangnet bij massaclaims. Dit is een grote meerwaarde omdat de
belangen van de benadeelden al worden gebundeld waardoor individuele
inspraak niet mogelijk is. De wet voorziet gelukkig dat de gebundelde belangen
wel gewaarborgd worden door formele vereisten te stellen aan de stichting.
