Triage, voorlichting en advies
Pathologie 1
Hoofdstuk 2:
2.1. De ziekteoorzaak vaststellen
Poortwachtersfunctie =
Vaststellen van de hulpvraag a.d.h.v. triage of anamnese en hierbij een beleid opstellen >
telefonisch consult, normaal consult, dubbel consult, een visite aanvragen of een
herhaalrecept voorschrijven.
Anamnese:
- Vraaggesprek tussen arts en patiënt
- Soms worden er ook vragen gesteld aan naaste familie van de patiënt > hetero-
anamnese
- Vragen die gesteld worden door de arts zijn:
o Hoe lang zijn de klachten er al
o Wanneer ze zich voordoen
o Hoe erg ze zijn
o Of ze al eerder aanwezig zijn geweest
- Na anamnese stelt de arts vragen over het functioneren van overige orgaansystemen
dan van de klacht (tractusanamnese)
- Houdt er rekening mee dat de anamnese subjectief is, en sommige patiënten hun
klachten erg overdrijven terwijl anderen doen alsof er niks aan de hand is met
dezelfde klachten
- Verder kan er nog gevraagd worden naar:
o Voorgeschiedenis van de patiënt
o Afwijkingen in de familie
o Sociale omstandigheden
Algemene onderzoeken:
Vaak vindt er lichamelijk onderzoek plaats door zowel de arts als de assistenten, zoals:
- Bepalen van lichaamslengte- en gewicht
- De bloeddruk
- De hartfrequentie
- De ademfrequentie
- De lichaamstemperatuur
,De klassieke onderzoeksmethoden:
Inspectie:
- Bekijken van het lichaam in het algemeen (houding, beweging, lichaamsbouw, huidskleur)
- Bekijken van de aangedane locatie waarvoor iemand komt
Auscultatie:
- Luisteren naar de inwendige organen met behulp van de stethoscoop
- Hiermee kan er geluisterd worden naar bijvoorbeeld de harttonen, de darmperistaltiek en
eventuele adem- en vaatgeruis.
Percussie:
- Bekloppen van het lichaam
- Aan de hand van de tonen kan de arts bepaalde conclusies trekken over de organen
(grootte, ligging)
Palpatie:
- Betasten van de patiënt
- Hiermee weet de arts of er (ab)normale weerstanden zijn aan de organen
- Een speciale vorm van palpatie is toucheren, dit kan vaginaal of rectaal. De arts let hierbij
op het aanwezige slijm, bloed of ontlasting
Controle van reflexen:
- Voor onderzoek naar de werking van het zenuwstelsel en zenuwbanen controleert de arts
een aantal reflexen.
- De bekendste reflexen zijn de
- Kniepeesreflex
- Achillespeesreflex
- Pupilreflex
Apart van bovenstaande onderzoeken kan de arts ook nog aanvullende onderzoeken laten
doen, zoals:
- Laboratoriumonderzoek
- Röntgenonderzoek
- Elektrocardiogram (ECG)
In combinatie van de objectieve gegevens die de arts verzameld heeft in combinatie met de
subjectieve, zal de arts een diagnose en behandelplan opstellen (dit kan zijn zelf afhandelen
of doorverwijzen naar een andere specialist).
,SOEP:
Subjectief > wat de patiënt benoemd
Objectief > feiten, welke onderzoeken er zijn gedaan bijvoorbeeld
Evaluatie > korte omschrijving van het probleem, bijvoorbeeld kattenkrab
Plan > Bijvoorbeeld, afspraak maken in spreekuur
2.2 Algemene therapievormen:
Vormen waaruit een behandelplan kan bestaan zijn:
- Zorgvuldige uitleg aan de patiënt
- Afspraken voor verder onderzoek
- Doorverwijzingen naar andere specialismen
- Advies/recept om de klacht te laten genezen
Therapievormen:
Curatieve therapie:
Gericht op het genezen van iemand door bijvoorbeeld adviezen en leefregels te geven.
- Het aanpakken van de oorzaak = causale therapie
- Bevorderen van het eigen herstellend vermogen, bijvoorbeeld bij virusziekten
= conservatieve therapie
Symptomatische therapie:
Als de ziekte niet te genezen is, worden de bijkomende klachten behandeld, maar zal de
ziekte hier niet van weggaan.
Palliatieve therapie:
Wanneer duidelijk is dat iemand zal komen te overlijden aan de ziekte is het belangrijk om
de symptomen nog wel te behandelen zodat iemand hier zo min mogelijk last van heeft.
Medicinale/chirurgische therapie:
Wanneer er een geneesmiddel wordt voorgeschreven of wanneer iemand geopereerd
wordt. De operatie kan zowel curatief zijn als symptomatisch.
, Geneesmiddelenleer:
Toedieningswegen:
- Parenteraal (buiten het spijsverteringskanaal)
- Enteraal (via het spijsverteringskanaal)
Parenterale toedieningswegen:
- Injecties
o Intracutaan (in de huid)
Als de stof lang moet blijven zitten, zoals bij een allergietest
o Subcutaan (onder de huid)
Geeft een langzame opname
o Intramusculair (in de spier)
Vrij snelle opname
o Intraveneus (in de vene)
Directe opname
- Lokaal
o Vaginaal > Crème of tabletten
o Op de huid > Zalfjes, crèmes, pleisters
o Druppels > In oor, neus of ogen
- Per inhalatie
o Via de longen
o Via de neus
Enterale toedieningswegen:
- Via de mond > Tabletten, poeders, dranken, sprays
- Onder de tong > Tabletten
- Parenteraal >> Via de endeldarm (rectaal) > Zetpillen, klysma’s
Keuze van welke toedieningsweg:
- De aard van de aandoening
o Als het snel moet worden opgenomen dan is intraveneus handiger dan oraal
- Toestand van de patiënt
o Iemand die braakt geef je een zetpil i.p.v. orale medicatie
- Chemische eigenschappen van het geneesmiddel
o Als een middel wordt afgebroken door maagzuur of de lever bijvoorbeeld
Toedieningsvormen:
- Inwendig >< Uitwendig
Pathologie 1
Hoofdstuk 2:
2.1. De ziekteoorzaak vaststellen
Poortwachtersfunctie =
Vaststellen van de hulpvraag a.d.h.v. triage of anamnese en hierbij een beleid opstellen >
telefonisch consult, normaal consult, dubbel consult, een visite aanvragen of een
herhaalrecept voorschrijven.
Anamnese:
- Vraaggesprek tussen arts en patiënt
- Soms worden er ook vragen gesteld aan naaste familie van de patiënt > hetero-
anamnese
- Vragen die gesteld worden door de arts zijn:
o Hoe lang zijn de klachten er al
o Wanneer ze zich voordoen
o Hoe erg ze zijn
o Of ze al eerder aanwezig zijn geweest
- Na anamnese stelt de arts vragen over het functioneren van overige orgaansystemen
dan van de klacht (tractusanamnese)
- Houdt er rekening mee dat de anamnese subjectief is, en sommige patiënten hun
klachten erg overdrijven terwijl anderen doen alsof er niks aan de hand is met
dezelfde klachten
- Verder kan er nog gevraagd worden naar:
o Voorgeschiedenis van de patiënt
o Afwijkingen in de familie
o Sociale omstandigheden
Algemene onderzoeken:
Vaak vindt er lichamelijk onderzoek plaats door zowel de arts als de assistenten, zoals:
- Bepalen van lichaamslengte- en gewicht
- De bloeddruk
- De hartfrequentie
- De ademfrequentie
- De lichaamstemperatuur
,De klassieke onderzoeksmethoden:
Inspectie:
- Bekijken van het lichaam in het algemeen (houding, beweging, lichaamsbouw, huidskleur)
- Bekijken van de aangedane locatie waarvoor iemand komt
Auscultatie:
- Luisteren naar de inwendige organen met behulp van de stethoscoop
- Hiermee kan er geluisterd worden naar bijvoorbeeld de harttonen, de darmperistaltiek en
eventuele adem- en vaatgeruis.
Percussie:
- Bekloppen van het lichaam
- Aan de hand van de tonen kan de arts bepaalde conclusies trekken over de organen
(grootte, ligging)
Palpatie:
- Betasten van de patiënt
- Hiermee weet de arts of er (ab)normale weerstanden zijn aan de organen
- Een speciale vorm van palpatie is toucheren, dit kan vaginaal of rectaal. De arts let hierbij
op het aanwezige slijm, bloed of ontlasting
Controle van reflexen:
- Voor onderzoek naar de werking van het zenuwstelsel en zenuwbanen controleert de arts
een aantal reflexen.
- De bekendste reflexen zijn de
- Kniepeesreflex
- Achillespeesreflex
- Pupilreflex
Apart van bovenstaande onderzoeken kan de arts ook nog aanvullende onderzoeken laten
doen, zoals:
- Laboratoriumonderzoek
- Röntgenonderzoek
- Elektrocardiogram (ECG)
In combinatie van de objectieve gegevens die de arts verzameld heeft in combinatie met de
subjectieve, zal de arts een diagnose en behandelplan opstellen (dit kan zijn zelf afhandelen
of doorverwijzen naar een andere specialist).
,SOEP:
Subjectief > wat de patiënt benoemd
Objectief > feiten, welke onderzoeken er zijn gedaan bijvoorbeeld
Evaluatie > korte omschrijving van het probleem, bijvoorbeeld kattenkrab
Plan > Bijvoorbeeld, afspraak maken in spreekuur
2.2 Algemene therapievormen:
Vormen waaruit een behandelplan kan bestaan zijn:
- Zorgvuldige uitleg aan de patiënt
- Afspraken voor verder onderzoek
- Doorverwijzingen naar andere specialismen
- Advies/recept om de klacht te laten genezen
Therapievormen:
Curatieve therapie:
Gericht op het genezen van iemand door bijvoorbeeld adviezen en leefregels te geven.
- Het aanpakken van de oorzaak = causale therapie
- Bevorderen van het eigen herstellend vermogen, bijvoorbeeld bij virusziekten
= conservatieve therapie
Symptomatische therapie:
Als de ziekte niet te genezen is, worden de bijkomende klachten behandeld, maar zal de
ziekte hier niet van weggaan.
Palliatieve therapie:
Wanneer duidelijk is dat iemand zal komen te overlijden aan de ziekte is het belangrijk om
de symptomen nog wel te behandelen zodat iemand hier zo min mogelijk last van heeft.
Medicinale/chirurgische therapie:
Wanneer er een geneesmiddel wordt voorgeschreven of wanneer iemand geopereerd
wordt. De operatie kan zowel curatief zijn als symptomatisch.
, Geneesmiddelenleer:
Toedieningswegen:
- Parenteraal (buiten het spijsverteringskanaal)
- Enteraal (via het spijsverteringskanaal)
Parenterale toedieningswegen:
- Injecties
o Intracutaan (in de huid)
Als de stof lang moet blijven zitten, zoals bij een allergietest
o Subcutaan (onder de huid)
Geeft een langzame opname
o Intramusculair (in de spier)
Vrij snelle opname
o Intraveneus (in de vene)
Directe opname
- Lokaal
o Vaginaal > Crème of tabletten
o Op de huid > Zalfjes, crèmes, pleisters
o Druppels > In oor, neus of ogen
- Per inhalatie
o Via de longen
o Via de neus
Enterale toedieningswegen:
- Via de mond > Tabletten, poeders, dranken, sprays
- Onder de tong > Tabletten
- Parenteraal >> Via de endeldarm (rectaal) > Zetpillen, klysma’s
Keuze van welke toedieningsweg:
- De aard van de aandoening
o Als het snel moet worden opgenomen dan is intraveneus handiger dan oraal
- Toestand van de patiënt
o Iemand die braakt geef je een zetpil i.p.v. orale medicatie
- Chemische eigenschappen van het geneesmiddel
o Als een middel wordt afgebroken door maagzuur of de lever bijvoorbeeld
Toedieningsvormen:
- Inwendig >< Uitwendig
