Verpleegkundige kennis
Week 1
Rond 1875 werd verpleegkunde een volwaardig beroep Florence Nightingale
12 mei = dag van de verpleging
In 1972 is de eerste HBO-V opleiding van Nederland gestart.
Reflecteren is het terugkijken en kijken wat beter kan.
Van invloed op het beroep:
Dubbele vergrijzing (meer oudere mensen en meer ziekte tegelijk)
Schaarste
ICT/technische oplossingen
Internationalisering/multiculturele samenleving
Nieuw beroepsprofiel:
- Sterke toename chronisch zieken
- Sociaal-culturele omstandigheden
- Veranderingen in zorgaanbod
- Ondersteuning van zelfmanagement (zelf met de ziekte leren omgaan)
- Veranderde kijk op de gezondheid
- Behoefte aan duidelijker onderscheid mbo en hbo
Niveaus:
Verpleegkundig specialist
Nurse practitioner
Physician Assistent
Verpleegkundige
In 2012 werd het laatste beroepsprofiel vastgesteld.
Belangrijk is dat de kwaliteit van het leven centraal staat en niet de ziekte van de patiënt.
Een specifieke manier van interveniëren hoort daarbij:
- Versterken van zelfmanagement
- Vaststellen van behoefte aan zorg
- Coördinatie
Verplegen vindt altijd binnen een bepaald domein plaats. Het is altijd gericht op de persoon als
geheel en het is gebaseerd op ethische voorwaarden (respect en werken in een team).
Een arts richt zich specifiek op de ziekte. De verpleegkundige richt zich op de gevolgen daarvan.
Een arts functioneert vooral autonoom, dat wil zeggen; zelfstandig. De verpleegkundige mag dit ook
op basis van de zorgverlening, maar de verpleegkundige werkt ook participatief; in groepsverband
samen besluiten.
Competenties:
1. Zorgverlener
2. Communicator
3. Samenwerkingspartner
4. Reflectieve professional
5. Gezondheidsbevorderaar
6. Organisator
7. Kwaliteitsbevorderaar
Gezondheid het vermogen van mensen zich aan te passen en een eigen regie te voeren, in het
licht van fysieke, emotionele en sociale uitdagingen in het leven.
, PDF bestand: ‘Beroepsprofiel verpleegkundige’, deel 3 V&V 2020, red. M. Schuurmans, J. Lambregts,
projectgroep V&V 2020 en A. Grotendorst, 2012.
Bij ketenzorg stemmen zorgverleners de zorg af op de behoeften van de patiënt, onder meer door de
ontwikkeling van zorgpaden. Mensen met complexe en/of meervoudige zorgvragen (bijvoorbeeld
chronisch zieken of ouderen) hebben veel baat bij ketenzorg, waarin de verpleegkundige een
belangrijke schakel vormt.
In de toekomst zal de focus van de verpleegkundige verschuiven. Die ligt nu vooral nog op de ziekte
van de patiënt, maar zal steeds meer komen te liggen op de gevolgen van de ziekte voor de patiënt.
Klinisch redeneren is het
continue proces van
gegevensverzameling en
analyse gericht op de
vragen en problemen
van een individu en
diens naasten, in relatie
tot ziekte en
gezondheid. Om te
komen tot een goede
probleemstelling, maar
meer nog om aard en
omvang van de
interventie te bepalen, is
het kennen van de
persoonlijke beleving
van de patiënt ten
aanzien van het
probleem in veel
situaties voorwaardelijk.
Het proces van klinisch
redeneren omvat:
1. Risico-inschatting
2. Vroegsignalering
3. Probleemherkenning
4. Interventie
5. Monitoring
Preventie verpleegkundigen zijn voortdurend bezig met het signaleren van risico’s en het
‘voorkomen van erger’. Preventie omvat alle interventies die anticiperen op risico, en actie
ondernemen wanneer er een verhoogd risico aanwezig is danwel eerste signalen zich ontwikkelen en
de problematiek aan het ontstaan is of dreigt te verergeren.
We kunnen preventie indelen in: universele, selectieve, geïndiceerde en zorggerelateerde
interventie. Deze gaan uit van risicodenken in plaats van symptoom-/ziektedenken.
Universele preventie is gericht op de bevolking als geheel en heeft tot doel de kans op het ontstaan
van risicofactoren of ziekte te verminderen en de gezondheid te bevorderen.
Selectieve preventie heeft tot doel specifieke (hoog)risicogroepen te identificeren en gerichte
preventieprogramma’s uit te voeren, zodat de gezondheid wordt bevorderd.
Geïndiceerde preventie heeft tot doel het ontstaan van ziekte of verdere gezondheidsschade te
voorkomen door een interventie of behandeling bij een individu met een gedefinieerd verhoogd
risico op ziekte.
Week 1
Rond 1875 werd verpleegkunde een volwaardig beroep Florence Nightingale
12 mei = dag van de verpleging
In 1972 is de eerste HBO-V opleiding van Nederland gestart.
Reflecteren is het terugkijken en kijken wat beter kan.
Van invloed op het beroep:
Dubbele vergrijzing (meer oudere mensen en meer ziekte tegelijk)
Schaarste
ICT/technische oplossingen
Internationalisering/multiculturele samenleving
Nieuw beroepsprofiel:
- Sterke toename chronisch zieken
- Sociaal-culturele omstandigheden
- Veranderingen in zorgaanbod
- Ondersteuning van zelfmanagement (zelf met de ziekte leren omgaan)
- Veranderde kijk op de gezondheid
- Behoefte aan duidelijker onderscheid mbo en hbo
Niveaus:
Verpleegkundig specialist
Nurse practitioner
Physician Assistent
Verpleegkundige
In 2012 werd het laatste beroepsprofiel vastgesteld.
Belangrijk is dat de kwaliteit van het leven centraal staat en niet de ziekte van de patiënt.
Een specifieke manier van interveniëren hoort daarbij:
- Versterken van zelfmanagement
- Vaststellen van behoefte aan zorg
- Coördinatie
Verplegen vindt altijd binnen een bepaald domein plaats. Het is altijd gericht op de persoon als
geheel en het is gebaseerd op ethische voorwaarden (respect en werken in een team).
Een arts richt zich specifiek op de ziekte. De verpleegkundige richt zich op de gevolgen daarvan.
Een arts functioneert vooral autonoom, dat wil zeggen; zelfstandig. De verpleegkundige mag dit ook
op basis van de zorgverlening, maar de verpleegkundige werkt ook participatief; in groepsverband
samen besluiten.
Competenties:
1. Zorgverlener
2. Communicator
3. Samenwerkingspartner
4. Reflectieve professional
5. Gezondheidsbevorderaar
6. Organisator
7. Kwaliteitsbevorderaar
Gezondheid het vermogen van mensen zich aan te passen en een eigen regie te voeren, in het
licht van fysieke, emotionele en sociale uitdagingen in het leven.
, PDF bestand: ‘Beroepsprofiel verpleegkundige’, deel 3 V&V 2020, red. M. Schuurmans, J. Lambregts,
projectgroep V&V 2020 en A. Grotendorst, 2012.
Bij ketenzorg stemmen zorgverleners de zorg af op de behoeften van de patiënt, onder meer door de
ontwikkeling van zorgpaden. Mensen met complexe en/of meervoudige zorgvragen (bijvoorbeeld
chronisch zieken of ouderen) hebben veel baat bij ketenzorg, waarin de verpleegkundige een
belangrijke schakel vormt.
In de toekomst zal de focus van de verpleegkundige verschuiven. Die ligt nu vooral nog op de ziekte
van de patiënt, maar zal steeds meer komen te liggen op de gevolgen van de ziekte voor de patiënt.
Klinisch redeneren is het
continue proces van
gegevensverzameling en
analyse gericht op de
vragen en problemen
van een individu en
diens naasten, in relatie
tot ziekte en
gezondheid. Om te
komen tot een goede
probleemstelling, maar
meer nog om aard en
omvang van de
interventie te bepalen, is
het kennen van de
persoonlijke beleving
van de patiënt ten
aanzien van het
probleem in veel
situaties voorwaardelijk.
Het proces van klinisch
redeneren omvat:
1. Risico-inschatting
2. Vroegsignalering
3. Probleemherkenning
4. Interventie
5. Monitoring
Preventie verpleegkundigen zijn voortdurend bezig met het signaleren van risico’s en het
‘voorkomen van erger’. Preventie omvat alle interventies die anticiperen op risico, en actie
ondernemen wanneer er een verhoogd risico aanwezig is danwel eerste signalen zich ontwikkelen en
de problematiek aan het ontstaan is of dreigt te verergeren.
We kunnen preventie indelen in: universele, selectieve, geïndiceerde en zorggerelateerde
interventie. Deze gaan uit van risicodenken in plaats van symptoom-/ziektedenken.
Universele preventie is gericht op de bevolking als geheel en heeft tot doel de kans op het ontstaan
van risicofactoren of ziekte te verminderen en de gezondheid te bevorderen.
Selectieve preventie heeft tot doel specifieke (hoog)risicogroepen te identificeren en gerichte
preventieprogramma’s uit te voeren, zodat de gezondheid wordt bevorderd.
Geïndiceerde preventie heeft tot doel het ontstaan van ziekte of verdere gezondheidsschade te
voorkomen door een interventie of behandeling bij een individu met een gedefinieerd verhoogd
risico op ziekte.
