Samenvatting Introducing Criminology (Coleman & Norris)
H1 Crime, the criminal and criminology
What is crime? Who is the criminal?
Misdaad: een actie die verboden is binnen het strafrecht
Crimineel: iemand die de actie uitvoert. Vaak wordt er alleen gekeken naar criminelen die
werkelijk veroordeeld zijn, omdat zij echt schuldig bewezen zijn. Daarom wordt er vaak gekeken
naar gevangen, maar dit is geen representatieve steekproef van alle criminelen.
Sellin gedragsnormen en overtredingen daarvan
het strafrecht reflecteert vaak de waarden van machtige groepen in de samenleving in plaats van
morele standaarden van de hele populatie. Sellin vond het belangrijk dat concepten een universele
betekenis binnen de wetenschap moesten krijgen in plaats van verschillende betekenissen per
samenleving of historische periode. Sociale groepen in samenleving hebben gedragsnormen (conduct
norms) die soms overtreden worden en dat is belangrijker dan de normen van het strafsysteem.
Sutherland uitbreiding van het concept misdaad
was net als Sellin bezorgd over de nauwe focus van criminologie. Hij kaartte aan dat er weinig
aandacht was voor white-collar misdaad. Daarom wilde hij de definitie van misdaad veranderen naar:
wettelijke beschrijving van gedrag als sociaal schadelijk en wettelijke voorziening van een sanctie voor
dat gedrag. Het gaat hierbij niet alleen om strafrecht, maar om alle sancties. Zo wilde hij de
differentiële implementatie van wetten (klassen bias) voorkomen waarbij criminelen met een hogere
status (white-collar) geen publieke vijandigheid voelen en minder sancties krijgen. Ook worden deze
soort overtreders vaak niet opgenomen in officiële misdaadstatistieken.
Tappan herformulering van de wettelijke positie
Misdaad is 1) een opzettelijke daad van overtreding van het strafrecht (staatsrecht of jurisprudentie) 2)
zonder dat er sprake is van verweer of excuus 3) gestraft door de staat als een misdrijf of overtreding.
Tappan vindt dat gestrafte criminelen genoeg representatief zijn voor een crimineel, terwijl een
crimineel gedefinieerd wordt door de staat. Dit zorgt voor problemen bij generalisering over criminelen.
Daarom zijn er meer zelfrapportage onderzoeken voor mensen die de wet hebben overtreden maar
niet gepakt zijn.
The Schwendingers misdaad als overtreding van mensenrechten
Mensenrechten zoals persoonlijke veiligheid kunnen overtreden worden binnen sociale relaties met
individuen of sociale organisaties. Als de mensenrechten overtreden worden, is dat crimineel. Dus
imperialisme, racisme, seksisme en armoede zijn misdaden. De definitie van misdaad is te politiek en
dat is een probleem omdat de staat ook de dader van misdaad kan zijn (Nazi Duitsland). Criminologen
moeten mensenrechten beschermen en basisstandaarden identificeren (universeel).
Becker misdaad als een sociale constructie
Er zijn verschillende soorten gedrag die ooit als misdaad werden gezien. Het enige wat die daden
gemeen hebben is dat ze als misdaad worden gezien door het strafrecht. Onderzoekers hebben
geprobeerd om een theorie (systematische verklaring) te maken van crimineel gedrag. Ze moesten
dan een universele aard van misdaad zien te vinden, zoals overtreden van gedragsnormen, anti-
sociaal gedrag of afwijkend gedrag. Deze termen zijn gedefinieerd door onderzoekers in plaats van de
staat en hebben genoeg gemeen om generalisering mogelijk te maken. Becker komt daarom met het
labelling perspectief. Er wordt gekeken naar het strafrecht als een sociaal construct, geproduceerd
onder sociale, economische, politieke en historische omstandigheden. Ook misdaad en criminelen
worden geproduceerd door sociale processen. Bij dit soort onderzoek wordt er gekeken naar het
ontstaan van sociale constructen en niet naar de oorzaken van misdaad. De processen van
criminalisering worden bekeken, dus wie maakt de regels en voert ze uit en bijvoorbeeld de rol van
,ras, klasse en sekse. Er is minder aandacht voor degene die ze overtreedt en de oorzaken van
misdaad. De aandacht voor kindermishandeling, huiselijk geweld, white collar misdaad en
staatsmisdaad moet niet verloren gaan.
Wat is criminologie?
Criminologie: de studie naar misdaad en criminelen. De termen misdaad en crimineel hebben
verschillende betekenissen, dus daar moet je op letten. Er zijn verschillende agents die interacteren.
Aspecten van criminologie:
Beschrijven en analyseren van de mate, aard, verdeling van misdaad en criminelen
Analyseren van oorzaken en theorieën ontwikkelen die de oorzaken verklaren
Strafrecht formuleren (een sociologisch onderdeel)
Rechtsprocessen en handhaving, beleid en veroordeling.
Beleid en straffen in de praktijk, zoals effectiviteit ervan onderzoeken (penologie).
Onderzoeken van slachtoffers (victimologie)
Houdingen, reacties en betekenis van misdaad in publieke, politieke en mediagroepen
Multidisciplinariteit: criminologie heeft te maken met sociologie, psychologie, recht, geschiedenis,
antropologie, biologie, geografie, economie, politicologie. Deze promiscuïteit zorgt ervoor dat er geen
eenduidige criminoloog is, want ze komen uit de disciplines die extern en intern verschillend zijn.
Criminologie is desondanks een afzonderlijke discipline.
Criminology thourgh the ages? Lombroso and all that
Garland de geschiedenis van criminologie
Criminologie is via historische omstandigheden ontstaan uit twee projecten die soms botsen:
Regering: efficiënte administratie en controle van rechtvaardigheid in de praktijk, zoals beleid,
politie en gevangenis. Richt zich dus niet erg op de sociale kant.
Lombrosian: de oorzaken van misdaad, het onderscheid tussen criminelen en niet-criminelen.
Focus ligt dus bij de individuele crimineel, gericht op de biologische kant. Lombroso stelt dat
criminelen fysiek verschillen, gebaseerd op Darwins evolutietheorie. Ze horen tot een vroegere
generatie en zijn daarom lager in evolutionaire klasse. Ze bedreigen de evolutie en moeten
geisoleerd worden en niet voortplanten. Dit is een wetenschappelijk theoretisch perspectief, het
eerste wetenschappelijke specialisme van criminologie. Hier werd criminologie eigenlijk ‘geboren’.
Garland heeft kritiek op de classic school omdat die geen onderscheid maken tussen eigenschappen
van criminelen en niet-criminelen en geen onderzoek naar misdaad doen. Dit terwijl de ideeën van de
classic school nog steeds gebruikt worden.
The classical school (Beccaria)
e
In de Verlichting (18 eeuw) was er een groep filosofen die pleitten voor de rede in plaats van traditie,
religie en bijgeloof. De groeiende middenklasse moest zichzelf bevrijden van monarchie, aristocratie
en de kerk. Het rechtssysteem was niet voorspelbaar, discriminerend, inhumaan en ineffectief. Dat
moest veranderen. Aannames hierbij:
Mens: mensen zijn egoïstisch, rationeel en hebben een vrije wil
Samenleving: egoïsme zorgt voor conflict, maar mensen willen een deel van hun vrijheid inleveren
door wetten te accepteren in ruil voor bescherming van hun leven en bezittingen. Dit is een
sociaal contract als basis voor sociale orde. Als het contract verbreekt, wordt je gestraft,
Oorzaken: criminaliteit ontstaat omdat de voordelen van een misdaad opwegen tegen de nadelen
bij een rationeel mens. Of door irrationaliteit door een tekort aan informatie.
Beleid: er moeten strenge wetten komen met duidelijke straffen die streng genoeg zijn.
Problemen hierbij:
Een gesimplificeerd beeld van klassieke denkers, er waren interne verschillen
, Het contrast tussen klassieke denkers en positivisme niet zo groot als gedacht.
De aanname dat alle mensen gelijk zijn voor de wet en gelijke rationele beslissingen maken is een
probleem. Het pure classicisme focust zich op de misdaad en niet op de misdadiger. Het neo-
classicisme kijkt ook naar verlichtende omstandigheden zoals het hebben van een stoornis of een
kind zijn.
Als er grote ongelijkheden zijn in de samenleving, is de belofte dat iedereen gelijk is voor de wet
een probleem. Ongelijkheden kunnen juist zorgen voor misdaad en mensen met meer bronnen
kunnen beter profiteren van het rechtssysteem.
The moral statisticians (Quetelet)
e
In de 19 eeuw waren er mensen die de methoden en technieken van de natuurwetenschap wilde
gebruiken voor morele, sociale fenomenen. Door de publicatie van misdaadstatistieken vanuit het
overheidsproject, werden de statistieken geanalyseerd. Hoe meer individuen er waren, hoe minder de
individuele invloed was en er algemene feiten konden worden uitgehaald (tegenovergesteld aan
individuele focus Lombroso). Quetelet stelt dat aspecten in de sociale organisatie de oorzaak was van
misdaad (nurture, omgevingsfactoren). De wetgevers moesten deze aspecten identificeren en
weghalen.
The Italian positive school (Ferri & Garofalo)
Lombroso was de eerste met zijn biologische theorie over criminelen en niet-criminelen en
wetenschappelijk onderzoek. Collega’s benadrukten dat het belangrijk is om te kijken naar
psychologische en sociale oorzaken. Het positivisme stelt:
Mens: mensen hebben geen vrije wil omdat gedrag bepaalt wordt door factoren
Beleid: aangezien mensen niet zelf verantwoordelijk zijn, moeten de straffen meer humaan en
effectief worden. Wetenschap moet gebruikt worden bij criminaliteit.
Het positivisme wilde zichzelf afscheiden van het classicisme, omdat het zichzelf wetenschappelijk
vond. De rechters en wetgevers hoorden meer bij het classicisme.
Er ontstond een internationale beweging die zichzelf criminologen noemde doordat:
Er statistische data beschikbaar kwam
Psychiatrie kwam op
Er waren onzekerheden over ‘gevaarlijke klassen’ in grote steden
De humane regulatie faalde, dus er moesten nieuwe manieren komen
De gevangenis ontstond, waarbij er duidelijke onderzoeksobjecten waren
The British context (Goring)
Psychiatrie en gevangenisartsen richten zich vooral op de praktische kant. Zij zien de crimineel niet
als een ander type of persoon. Ze zoeken niet naar een nieuwe discipline van criminologie. Een
uitzondering binnen de Britse context zijn de onderzoeken van Goring, die goedgekeurd zouden
worden door het positivisme door de grote steekproeven, controlegroepen en statistische metingen.
Goring stelt dat een fysiek en mentaal zwak type eerder crimineel wordt (nature), dus niet door
omgevingsfactoren zoals Quetelet stelt (nurture). Beleid moet zich richten op die bepaalde types.
H2 Offenders and non-offenders: spot the difference?
Er wordt altijd geprobeerd om een theorie over criminaliteit te bouwen met het verschil tussen
misdadigers en niet-misdadigers. Op die manier zou het misschien ook voorkomen kunnen worden.
Soms wordt er gekeken naar biologische verschillen, soms naar psychologische. De sociologische
benadering kijkt meer naar de context in plaats van de persoon, zoals stress, mogelijkheden tot
misdaad, groepsverwachtingen. Tussen de stromingen is er overlap, want de persoon en de context
interacteren met elkaar. Criminaliteit is een proces van interactie tussen meerdere elementen. Het
doel is om die complexe processen die tot meer misdaad leiden te begrijpen. Risicofactoren
ontdekken is een aangepaste versie van ‘spot the difference’.
H1 Crime, the criminal and criminology
What is crime? Who is the criminal?
Misdaad: een actie die verboden is binnen het strafrecht
Crimineel: iemand die de actie uitvoert. Vaak wordt er alleen gekeken naar criminelen die
werkelijk veroordeeld zijn, omdat zij echt schuldig bewezen zijn. Daarom wordt er vaak gekeken
naar gevangen, maar dit is geen representatieve steekproef van alle criminelen.
Sellin gedragsnormen en overtredingen daarvan
het strafrecht reflecteert vaak de waarden van machtige groepen in de samenleving in plaats van
morele standaarden van de hele populatie. Sellin vond het belangrijk dat concepten een universele
betekenis binnen de wetenschap moesten krijgen in plaats van verschillende betekenissen per
samenleving of historische periode. Sociale groepen in samenleving hebben gedragsnormen (conduct
norms) die soms overtreden worden en dat is belangrijker dan de normen van het strafsysteem.
Sutherland uitbreiding van het concept misdaad
was net als Sellin bezorgd over de nauwe focus van criminologie. Hij kaartte aan dat er weinig
aandacht was voor white-collar misdaad. Daarom wilde hij de definitie van misdaad veranderen naar:
wettelijke beschrijving van gedrag als sociaal schadelijk en wettelijke voorziening van een sanctie voor
dat gedrag. Het gaat hierbij niet alleen om strafrecht, maar om alle sancties. Zo wilde hij de
differentiële implementatie van wetten (klassen bias) voorkomen waarbij criminelen met een hogere
status (white-collar) geen publieke vijandigheid voelen en minder sancties krijgen. Ook worden deze
soort overtreders vaak niet opgenomen in officiële misdaadstatistieken.
Tappan herformulering van de wettelijke positie
Misdaad is 1) een opzettelijke daad van overtreding van het strafrecht (staatsrecht of jurisprudentie) 2)
zonder dat er sprake is van verweer of excuus 3) gestraft door de staat als een misdrijf of overtreding.
Tappan vindt dat gestrafte criminelen genoeg representatief zijn voor een crimineel, terwijl een
crimineel gedefinieerd wordt door de staat. Dit zorgt voor problemen bij generalisering over criminelen.
Daarom zijn er meer zelfrapportage onderzoeken voor mensen die de wet hebben overtreden maar
niet gepakt zijn.
The Schwendingers misdaad als overtreding van mensenrechten
Mensenrechten zoals persoonlijke veiligheid kunnen overtreden worden binnen sociale relaties met
individuen of sociale organisaties. Als de mensenrechten overtreden worden, is dat crimineel. Dus
imperialisme, racisme, seksisme en armoede zijn misdaden. De definitie van misdaad is te politiek en
dat is een probleem omdat de staat ook de dader van misdaad kan zijn (Nazi Duitsland). Criminologen
moeten mensenrechten beschermen en basisstandaarden identificeren (universeel).
Becker misdaad als een sociale constructie
Er zijn verschillende soorten gedrag die ooit als misdaad werden gezien. Het enige wat die daden
gemeen hebben is dat ze als misdaad worden gezien door het strafrecht. Onderzoekers hebben
geprobeerd om een theorie (systematische verklaring) te maken van crimineel gedrag. Ze moesten
dan een universele aard van misdaad zien te vinden, zoals overtreden van gedragsnormen, anti-
sociaal gedrag of afwijkend gedrag. Deze termen zijn gedefinieerd door onderzoekers in plaats van de
staat en hebben genoeg gemeen om generalisering mogelijk te maken. Becker komt daarom met het
labelling perspectief. Er wordt gekeken naar het strafrecht als een sociaal construct, geproduceerd
onder sociale, economische, politieke en historische omstandigheden. Ook misdaad en criminelen
worden geproduceerd door sociale processen. Bij dit soort onderzoek wordt er gekeken naar het
ontstaan van sociale constructen en niet naar de oorzaken van misdaad. De processen van
criminalisering worden bekeken, dus wie maakt de regels en voert ze uit en bijvoorbeeld de rol van
,ras, klasse en sekse. Er is minder aandacht voor degene die ze overtreedt en de oorzaken van
misdaad. De aandacht voor kindermishandeling, huiselijk geweld, white collar misdaad en
staatsmisdaad moet niet verloren gaan.
Wat is criminologie?
Criminologie: de studie naar misdaad en criminelen. De termen misdaad en crimineel hebben
verschillende betekenissen, dus daar moet je op letten. Er zijn verschillende agents die interacteren.
Aspecten van criminologie:
Beschrijven en analyseren van de mate, aard, verdeling van misdaad en criminelen
Analyseren van oorzaken en theorieën ontwikkelen die de oorzaken verklaren
Strafrecht formuleren (een sociologisch onderdeel)
Rechtsprocessen en handhaving, beleid en veroordeling.
Beleid en straffen in de praktijk, zoals effectiviteit ervan onderzoeken (penologie).
Onderzoeken van slachtoffers (victimologie)
Houdingen, reacties en betekenis van misdaad in publieke, politieke en mediagroepen
Multidisciplinariteit: criminologie heeft te maken met sociologie, psychologie, recht, geschiedenis,
antropologie, biologie, geografie, economie, politicologie. Deze promiscuïteit zorgt ervoor dat er geen
eenduidige criminoloog is, want ze komen uit de disciplines die extern en intern verschillend zijn.
Criminologie is desondanks een afzonderlijke discipline.
Criminology thourgh the ages? Lombroso and all that
Garland de geschiedenis van criminologie
Criminologie is via historische omstandigheden ontstaan uit twee projecten die soms botsen:
Regering: efficiënte administratie en controle van rechtvaardigheid in de praktijk, zoals beleid,
politie en gevangenis. Richt zich dus niet erg op de sociale kant.
Lombrosian: de oorzaken van misdaad, het onderscheid tussen criminelen en niet-criminelen.
Focus ligt dus bij de individuele crimineel, gericht op de biologische kant. Lombroso stelt dat
criminelen fysiek verschillen, gebaseerd op Darwins evolutietheorie. Ze horen tot een vroegere
generatie en zijn daarom lager in evolutionaire klasse. Ze bedreigen de evolutie en moeten
geisoleerd worden en niet voortplanten. Dit is een wetenschappelijk theoretisch perspectief, het
eerste wetenschappelijke specialisme van criminologie. Hier werd criminologie eigenlijk ‘geboren’.
Garland heeft kritiek op de classic school omdat die geen onderscheid maken tussen eigenschappen
van criminelen en niet-criminelen en geen onderzoek naar misdaad doen. Dit terwijl de ideeën van de
classic school nog steeds gebruikt worden.
The classical school (Beccaria)
e
In de Verlichting (18 eeuw) was er een groep filosofen die pleitten voor de rede in plaats van traditie,
religie en bijgeloof. De groeiende middenklasse moest zichzelf bevrijden van monarchie, aristocratie
en de kerk. Het rechtssysteem was niet voorspelbaar, discriminerend, inhumaan en ineffectief. Dat
moest veranderen. Aannames hierbij:
Mens: mensen zijn egoïstisch, rationeel en hebben een vrije wil
Samenleving: egoïsme zorgt voor conflict, maar mensen willen een deel van hun vrijheid inleveren
door wetten te accepteren in ruil voor bescherming van hun leven en bezittingen. Dit is een
sociaal contract als basis voor sociale orde. Als het contract verbreekt, wordt je gestraft,
Oorzaken: criminaliteit ontstaat omdat de voordelen van een misdaad opwegen tegen de nadelen
bij een rationeel mens. Of door irrationaliteit door een tekort aan informatie.
Beleid: er moeten strenge wetten komen met duidelijke straffen die streng genoeg zijn.
Problemen hierbij:
Een gesimplificeerd beeld van klassieke denkers, er waren interne verschillen
, Het contrast tussen klassieke denkers en positivisme niet zo groot als gedacht.
De aanname dat alle mensen gelijk zijn voor de wet en gelijke rationele beslissingen maken is een
probleem. Het pure classicisme focust zich op de misdaad en niet op de misdadiger. Het neo-
classicisme kijkt ook naar verlichtende omstandigheden zoals het hebben van een stoornis of een
kind zijn.
Als er grote ongelijkheden zijn in de samenleving, is de belofte dat iedereen gelijk is voor de wet
een probleem. Ongelijkheden kunnen juist zorgen voor misdaad en mensen met meer bronnen
kunnen beter profiteren van het rechtssysteem.
The moral statisticians (Quetelet)
e
In de 19 eeuw waren er mensen die de methoden en technieken van de natuurwetenschap wilde
gebruiken voor morele, sociale fenomenen. Door de publicatie van misdaadstatistieken vanuit het
overheidsproject, werden de statistieken geanalyseerd. Hoe meer individuen er waren, hoe minder de
individuele invloed was en er algemene feiten konden worden uitgehaald (tegenovergesteld aan
individuele focus Lombroso). Quetelet stelt dat aspecten in de sociale organisatie de oorzaak was van
misdaad (nurture, omgevingsfactoren). De wetgevers moesten deze aspecten identificeren en
weghalen.
The Italian positive school (Ferri & Garofalo)
Lombroso was de eerste met zijn biologische theorie over criminelen en niet-criminelen en
wetenschappelijk onderzoek. Collega’s benadrukten dat het belangrijk is om te kijken naar
psychologische en sociale oorzaken. Het positivisme stelt:
Mens: mensen hebben geen vrije wil omdat gedrag bepaalt wordt door factoren
Beleid: aangezien mensen niet zelf verantwoordelijk zijn, moeten de straffen meer humaan en
effectief worden. Wetenschap moet gebruikt worden bij criminaliteit.
Het positivisme wilde zichzelf afscheiden van het classicisme, omdat het zichzelf wetenschappelijk
vond. De rechters en wetgevers hoorden meer bij het classicisme.
Er ontstond een internationale beweging die zichzelf criminologen noemde doordat:
Er statistische data beschikbaar kwam
Psychiatrie kwam op
Er waren onzekerheden over ‘gevaarlijke klassen’ in grote steden
De humane regulatie faalde, dus er moesten nieuwe manieren komen
De gevangenis ontstond, waarbij er duidelijke onderzoeksobjecten waren
The British context (Goring)
Psychiatrie en gevangenisartsen richten zich vooral op de praktische kant. Zij zien de crimineel niet
als een ander type of persoon. Ze zoeken niet naar een nieuwe discipline van criminologie. Een
uitzondering binnen de Britse context zijn de onderzoeken van Goring, die goedgekeurd zouden
worden door het positivisme door de grote steekproeven, controlegroepen en statistische metingen.
Goring stelt dat een fysiek en mentaal zwak type eerder crimineel wordt (nature), dus niet door
omgevingsfactoren zoals Quetelet stelt (nurture). Beleid moet zich richten op die bepaalde types.
H2 Offenders and non-offenders: spot the difference?
Er wordt altijd geprobeerd om een theorie over criminaliteit te bouwen met het verschil tussen
misdadigers en niet-misdadigers. Op die manier zou het misschien ook voorkomen kunnen worden.
Soms wordt er gekeken naar biologische verschillen, soms naar psychologische. De sociologische
benadering kijkt meer naar de context in plaats van de persoon, zoals stress, mogelijkheden tot
misdaad, groepsverwachtingen. Tussen de stromingen is er overlap, want de persoon en de context
interacteren met elkaar. Criminaliteit is een proces van interactie tussen meerdere elementen. Het
doel is om die complexe processen die tot meer misdaad leiden te begrijpen. Risicofactoren
ontdekken is een aangepaste versie van ‘spot the difference’.
