Week 8 – Vrouwen
Salisbury, E. J., & Van Voorhis, P. (2009). Gendered Pathways: A
Quantitative Investigation of Women Probationers’ Paths to
Incarceration.
Inleiding
Salisbury en Van Voorhis onderzoeken hoe vrouwelijke probationers via
specifieke gendered pathways uiteindelijk in de gevangenis terechtkomen. Veel
criminologische kennis is gebaseerd op mannen, terwijl vrouwen vaak andere
achtergronden hebben, zoals jeugdtrauma, geweld in relaties, armoede,
verslaving, psychische problemen en weinig sociale steun. De auteurs willen
kwantitatief toetsen of deze factoren samen routes vormen naar herhaald
delictgedrag en gevangenschap.
Pathways perspective
De pathways perspective stelt dat vrouwelijke offenders vaak geen losse
risicofactoren hebben, maar een samenhangende levensgeschiedenis waarin
trauma, relaties, verslaving en psychische problemen elkaar versterken. Eerder
kwalitatief onderzoek liet al zien dat vrouwen vaak via ervaringen met misbruik,
armoede en afhankelijkheid in criminaliteit blijven hangen.
Belangrijk is dat jeugdtrauma niet altijd direct leidt tot criminaliteit, maar wel
langdurige gevolgen kan hebben. Trauma kan bijdragen aan depressie, angst en
verslaving. Drugs of alcohol kunnen dan functioneren als een vorm van
zelfmedicatie. Ook schadelijke intieme relaties spelen een centrale rol, omdat
vrouwen binnen zulke relaties vaker te maken krijgen met geweld, verlies van
zelfvertrouwen en afhankelijkheid.
Social and human capital perspective
Het middenstuk van het artikel voegt hier de social and human capital
perspective aan toe. Social capital verwijst naar steun en hulpbronnen uit
sociale netwerken, zoals familie, partners en bredere contacten. Human
capital gaat over opleiding, vaardigheden, zelfvertrouwen en mogelijkheden om
werk te krijgen.
Volgens de auteurs hebben veel vrouwelijke offenders weinig van beide. Ze
hebben vaak beperkte opleiding, weinig familiesteun, instabiele relaties en
problemen met werk. Daardoor wordt het moeilijker om financieel zelfstandig te
worden of uit criminaliteit te stappen.
Een centraal begrip is self-efficacy: het vertrouwen dat iemand zelf haar leven
kan sturen. Wanneer vrouwen weinig steun krijgen, in schadelijke relaties zitten
of weinig opleiding hebben, kan self-efficacy afnemen. Dat vergroot vervolgens
de kans op werk- en financiële problemen, wat weer kan bijdragen aan
aanhoudend delictgedrag.
Childhood victimization model
Het eerste model onderzoekt een route die begint bij childhood victimization.
De auteurs kijken naar verbanden tussen misbruik in de jeugd, eerdere
psychische problemen, eerdere verslaving, huidige depressie/angst, huidige
verslaving en gevangenschap. Het model vertrekt vanuit het idee dat
,traumatische ervaringen in de kindertijd niet verdwijnen wanneer iemand
volwassen wordt, maar kunnen doorwerken in psychische en gedragsmatige
problemen.
De belangrijkste uitkomst is dat jeugdtrauma niet direct samenhangt met
gevangenschap, maar wel indirect belangrijk is. Vrouwen die als kind misbruik
hebben meegemaakt, hebben vaker een geschiedenis van psychische
problemen. Die psychische problemen hangen vervolgens samen met eerdere
verslaving en met actuele depressie of angst. Vooral deze actuele problemen
vergroten uiteindelijk de kans dat vrouwen opnieuw in aanraking komen met het
strafrechtsysteem en in de gevangenis terechtkomen.
Een belangrijk punt is dat verslaving in dit model niet alleen als afzonderlijk
probleem wordt gezien. Het kan ook een reactie zijn op trauma en psychische
pijn. Drugs of alcohol kunnen functioneren als zelfmedicatie, waardoor vrouwen
tijdelijk omgaan met depressie, angst of herinneringen aan misbruik. Tegelijk
vergroot die verslaving de kans op nieuw delictgedrag of overtredingen van
voorwaarden tijdens probation.
De kern is dus:
- jeugdtrauma werkt vooral indirect;
- psychische problemen vormen een belangrijke schakel tussen trauma en
gevangenschap;
- verslaving kan voortkomen uit psychische problemen en trauma;
- huidige depressie/angst en huidige verslaving hangen directer samen met
gevangenschap.
Relational model
Het tweede model richt zich op relationship dysfunction. Hiermee bedoelen de
auteurs pijnlijke, ongelijkwaardige of weinig steunende intieme relaties waarin
vrouwen weinig eigen stem of controle ervaren. Dit model sluit aan bij het idee
dat relaties in het leven van vrouwelijke offenders vaak een grote rol spelen,
zowel positief als negatief.
Ook hier is het effect vooral indirect. Relationship dysfunction leidt niet
rechtstreeks tot gevangenschap, maar vergroot wel de kans op geweld in
volwassen relaties, lagere self-efficacy, depressie/angst en verslaving. Vrouwen in
schadelijke relaties kunnen afhankelijk worden van hun partner, minder
vertrouwen krijgen in hun eigen keuzes en meer moeite hebben om uit risicovolle
situaties te stappen.
De auteurs testen verschillende vormen van geweld in volwassen relaties, zoals
fysiek geweld, emotioneel geweld en intimidatie. Het patroon blijft grotendeels
hetzelfde: ongezonde relaties verminderen self-efficacy en vergroten psychische
kwetsbaarheid. Wanneer vrouwen minder zelfvertrouwen hebben en meer
depressie of angst ervaren, wordt verslaving waarschijnlijker. Die verslaving en
psychische problemen vergroten vervolgens de kans op gevangenschap.
Dit model laat vooral zien dat intieme relaties niet alleen “achtergrondinformatie”
zijn. Ze kunnen een centrale schakel vormen in een bredere route naar herhaald
delictgedrag. Een schadelijke relatie kan tegelijk leiden tot geweldservaringen,
verlies van zelfvertrouwen, psychische klachten en middelengebruik. Daardoor
ontstaat een opstapeling van problemen.
, De kern is dus:
- schadelijke intieme relaties werken vooral indirect;
- relationship dysfunction vergroot de kans op geweld in volwassen relaties;
- zulke relaties verlagen self-efficacy;
- lagere self-efficacy hangt samen met depressie/angst en verslaving;
- psychische problemen en verslaving vergroten uiteindelijk de kans op
gevangenschap.
Social and human capital model
Het derde model is het meest gericht op het middenstuk van het artikel. Hier
onderzoeken de auteurs hoe opleiding, familiesteun, relationship dysfunction,
self-efficacy en werk- en financiële problemen samenhangen met
gevangenschap. Dit model laat zien dat sociale steun en persoonlijke
mogelijkheden belangrijk zijn voor vrouwen die willen stoppen met criminaliteit.
De directe voorspellers van gevangenschap zijn vooral lage opleiding en werk- en
financiële problemen. Vrouwen met minder opleiding hebben vaak minder
toegang tot stabiel werk. Wanneer zij daarnaast financiële problemen hebben,
wordt het moeilijker om zelfstandig te blijven, aan voorwaarden van probation te
voldoen en afstand te nemen van risicovolle situaties.
Maar de auteurs benadrukken dat deze economische problemen niet losstaan
van gendered experiences. Werk- en financiële problemen worden versterkt door
weinig familiesteun, lage self-efficacy en relationship dysfunction. Een vrouw die
weinig steun krijgt van familie, weinig vertrouwen heeft in zichzelf en in een
schadelijke relatie zit, heeft minder mogelijkheden om werk te vinden, financieel
stabiel te worden of zelfstandig keuzes te maken.
Dit model maakt duidelijk dat praktische problemen, zoals werkloosheid of
geldgebrek, vaak verbonden zijn met sociale en emotionele problemen. Het gaat
dus niet alleen om “een baan vinden” of “opleiding volgen”, maar ook om de
omstandigheden die bepalen of iemand die kansen kan benutten. Zonder steun,
veiligheid en zelfvertrouwen blijven opleiding en werk kwetsbare beschermende
factoren.
De kern is dus:
- lage opleiding en werk- en financiële problemen hangen direct samen met
gevangenschap;
- weinig familiesteun vergroot de kwetsbaarheid;
- relationship dysfunction kan economische problemen versterken;
- lage self-efficacy maakt het moeilijker om kansen te benutten;
- stoppen met criminaliteit vraagt daarom om versterking van zowel social
capital als human capital.
Conclusie
Salisbury en Van Voorhis vinden steun voor drie gendered pathways naar
gevangenschap: een route vanuit jeugdtrauma, een relationele route en een
route via social/human capital. De belangrijkste boodschap is dat vrouwelijke
offenders vaak niet door één enkel probleem blijven recidiveren, maar door een
combinatie van trauma, psychische problemen, verslaving, schadelijke relaties,
weinig steun en economische kwetsbaarheid.
Salisbury, E. J., & Van Voorhis, P. (2009). Gendered Pathways: A
Quantitative Investigation of Women Probationers’ Paths to
Incarceration.
Inleiding
Salisbury en Van Voorhis onderzoeken hoe vrouwelijke probationers via
specifieke gendered pathways uiteindelijk in de gevangenis terechtkomen. Veel
criminologische kennis is gebaseerd op mannen, terwijl vrouwen vaak andere
achtergronden hebben, zoals jeugdtrauma, geweld in relaties, armoede,
verslaving, psychische problemen en weinig sociale steun. De auteurs willen
kwantitatief toetsen of deze factoren samen routes vormen naar herhaald
delictgedrag en gevangenschap.
Pathways perspective
De pathways perspective stelt dat vrouwelijke offenders vaak geen losse
risicofactoren hebben, maar een samenhangende levensgeschiedenis waarin
trauma, relaties, verslaving en psychische problemen elkaar versterken. Eerder
kwalitatief onderzoek liet al zien dat vrouwen vaak via ervaringen met misbruik,
armoede en afhankelijkheid in criminaliteit blijven hangen.
Belangrijk is dat jeugdtrauma niet altijd direct leidt tot criminaliteit, maar wel
langdurige gevolgen kan hebben. Trauma kan bijdragen aan depressie, angst en
verslaving. Drugs of alcohol kunnen dan functioneren als een vorm van
zelfmedicatie. Ook schadelijke intieme relaties spelen een centrale rol, omdat
vrouwen binnen zulke relaties vaker te maken krijgen met geweld, verlies van
zelfvertrouwen en afhankelijkheid.
Social and human capital perspective
Het middenstuk van het artikel voegt hier de social and human capital
perspective aan toe. Social capital verwijst naar steun en hulpbronnen uit
sociale netwerken, zoals familie, partners en bredere contacten. Human
capital gaat over opleiding, vaardigheden, zelfvertrouwen en mogelijkheden om
werk te krijgen.
Volgens de auteurs hebben veel vrouwelijke offenders weinig van beide. Ze
hebben vaak beperkte opleiding, weinig familiesteun, instabiele relaties en
problemen met werk. Daardoor wordt het moeilijker om financieel zelfstandig te
worden of uit criminaliteit te stappen.
Een centraal begrip is self-efficacy: het vertrouwen dat iemand zelf haar leven
kan sturen. Wanneer vrouwen weinig steun krijgen, in schadelijke relaties zitten
of weinig opleiding hebben, kan self-efficacy afnemen. Dat vergroot vervolgens
de kans op werk- en financiële problemen, wat weer kan bijdragen aan
aanhoudend delictgedrag.
Childhood victimization model
Het eerste model onderzoekt een route die begint bij childhood victimization.
De auteurs kijken naar verbanden tussen misbruik in de jeugd, eerdere
psychische problemen, eerdere verslaving, huidige depressie/angst, huidige
verslaving en gevangenschap. Het model vertrekt vanuit het idee dat
,traumatische ervaringen in de kindertijd niet verdwijnen wanneer iemand
volwassen wordt, maar kunnen doorwerken in psychische en gedragsmatige
problemen.
De belangrijkste uitkomst is dat jeugdtrauma niet direct samenhangt met
gevangenschap, maar wel indirect belangrijk is. Vrouwen die als kind misbruik
hebben meegemaakt, hebben vaker een geschiedenis van psychische
problemen. Die psychische problemen hangen vervolgens samen met eerdere
verslaving en met actuele depressie of angst. Vooral deze actuele problemen
vergroten uiteindelijk de kans dat vrouwen opnieuw in aanraking komen met het
strafrechtsysteem en in de gevangenis terechtkomen.
Een belangrijk punt is dat verslaving in dit model niet alleen als afzonderlijk
probleem wordt gezien. Het kan ook een reactie zijn op trauma en psychische
pijn. Drugs of alcohol kunnen functioneren als zelfmedicatie, waardoor vrouwen
tijdelijk omgaan met depressie, angst of herinneringen aan misbruik. Tegelijk
vergroot die verslaving de kans op nieuw delictgedrag of overtredingen van
voorwaarden tijdens probation.
De kern is dus:
- jeugdtrauma werkt vooral indirect;
- psychische problemen vormen een belangrijke schakel tussen trauma en
gevangenschap;
- verslaving kan voortkomen uit psychische problemen en trauma;
- huidige depressie/angst en huidige verslaving hangen directer samen met
gevangenschap.
Relational model
Het tweede model richt zich op relationship dysfunction. Hiermee bedoelen de
auteurs pijnlijke, ongelijkwaardige of weinig steunende intieme relaties waarin
vrouwen weinig eigen stem of controle ervaren. Dit model sluit aan bij het idee
dat relaties in het leven van vrouwelijke offenders vaak een grote rol spelen,
zowel positief als negatief.
Ook hier is het effect vooral indirect. Relationship dysfunction leidt niet
rechtstreeks tot gevangenschap, maar vergroot wel de kans op geweld in
volwassen relaties, lagere self-efficacy, depressie/angst en verslaving. Vrouwen in
schadelijke relaties kunnen afhankelijk worden van hun partner, minder
vertrouwen krijgen in hun eigen keuzes en meer moeite hebben om uit risicovolle
situaties te stappen.
De auteurs testen verschillende vormen van geweld in volwassen relaties, zoals
fysiek geweld, emotioneel geweld en intimidatie. Het patroon blijft grotendeels
hetzelfde: ongezonde relaties verminderen self-efficacy en vergroten psychische
kwetsbaarheid. Wanneer vrouwen minder zelfvertrouwen hebben en meer
depressie of angst ervaren, wordt verslaving waarschijnlijker. Die verslaving en
psychische problemen vergroten vervolgens de kans op gevangenschap.
Dit model laat vooral zien dat intieme relaties niet alleen “achtergrondinformatie”
zijn. Ze kunnen een centrale schakel vormen in een bredere route naar herhaald
delictgedrag. Een schadelijke relatie kan tegelijk leiden tot geweldservaringen,
verlies van zelfvertrouwen, psychische klachten en middelengebruik. Daardoor
ontstaat een opstapeling van problemen.
, De kern is dus:
- schadelijke intieme relaties werken vooral indirect;
- relationship dysfunction vergroot de kans op geweld in volwassen relaties;
- zulke relaties verlagen self-efficacy;
- lagere self-efficacy hangt samen met depressie/angst en verslaving;
- psychische problemen en verslaving vergroten uiteindelijk de kans op
gevangenschap.
Social and human capital model
Het derde model is het meest gericht op het middenstuk van het artikel. Hier
onderzoeken de auteurs hoe opleiding, familiesteun, relationship dysfunction,
self-efficacy en werk- en financiële problemen samenhangen met
gevangenschap. Dit model laat zien dat sociale steun en persoonlijke
mogelijkheden belangrijk zijn voor vrouwen die willen stoppen met criminaliteit.
De directe voorspellers van gevangenschap zijn vooral lage opleiding en werk- en
financiële problemen. Vrouwen met minder opleiding hebben vaak minder
toegang tot stabiel werk. Wanneer zij daarnaast financiële problemen hebben,
wordt het moeilijker om zelfstandig te blijven, aan voorwaarden van probation te
voldoen en afstand te nemen van risicovolle situaties.
Maar de auteurs benadrukken dat deze economische problemen niet losstaan
van gendered experiences. Werk- en financiële problemen worden versterkt door
weinig familiesteun, lage self-efficacy en relationship dysfunction. Een vrouw die
weinig steun krijgt van familie, weinig vertrouwen heeft in zichzelf en in een
schadelijke relatie zit, heeft minder mogelijkheden om werk te vinden, financieel
stabiel te worden of zelfstandig keuzes te maken.
Dit model maakt duidelijk dat praktische problemen, zoals werkloosheid of
geldgebrek, vaak verbonden zijn met sociale en emotionele problemen. Het gaat
dus niet alleen om “een baan vinden” of “opleiding volgen”, maar ook om de
omstandigheden die bepalen of iemand die kansen kan benutten. Zonder steun,
veiligheid en zelfvertrouwen blijven opleiding en werk kwetsbare beschermende
factoren.
De kern is dus:
- lage opleiding en werk- en financiële problemen hangen direct samen met
gevangenschap;
- weinig familiesteun vergroot de kwetsbaarheid;
- relationship dysfunction kan economische problemen versterken;
- lage self-efficacy maakt het moeilijker om kansen te benutten;
- stoppen met criminaliteit vraagt daarom om versterking van zowel social
capital als human capital.
Conclusie
Salisbury en Van Voorhis vinden steun voor drie gendered pathways naar
gevangenschap: een route vanuit jeugdtrauma, een relationele route en een
route via social/human capital. De belangrijkste boodschap is dat vrouwelijke
offenders vaak niet door één enkel probleem blijven recidiveren, maar door een
combinatie van trauma, psychische problemen, verslaving, schadelijke relaties,
weinig steun en economische kwetsbaarheid.
