Plan van Aanpak
Gezamenlijke besluitvorming
Periode 2, communicatie;
03-01-2018
, Theoretisch kader
Dit plan van aanpak is bedoeld voor een gesprek waarin je ondersteuning biedt bij zelfmanagement
en gezamenlijke besluitvorming van de patiënt. Hierin wil je er onder andere achter komen wat er
aan de hand is, wat de zorgvrager belangrijk vindt, wat de zorgvrager wil doen of bereiken en wat hij
daar al voor heeft gedaan.
Het is de bedoeling dat de verpleegkundige samen met de patiënt tot een oplossing komt, waarbij de
patiënt weet waar het over gaat en wat de voor- en nadelen van een behandeling kunnen zijn.
Bij dit gesprek zijn er twee onderdelen van wezenlijk belang; zelfmanagement en gezamenlijke
besluitvorming.
Zelfmanagement: een patiënt heeft zelfregie nodig; hoe je omgaat met je ziekte/ aandoening.
Bepaalde handelingen die je extra moet gaan doen vanwege een ziekte of aandoening, bijvoorbeeld
pillen slikken of insuline spuiten. Als verpleegkundige stimuleer je het zelfmanagement, zodat
iemand zelf een beslissing kan maken en mocht dat niet lukken, dan ben je er als verpleegkundige
wel voor de patiënt om te ondersteunen.
Gezamenlijke besluitvorming: je maakt samen met de patiënt voor en tegens; je maakt afwegingen
en overwegingen. Je vraagt wat een patiënt belangrijk vindt. Als verpleegkundige stel je vragen aan
de patiënt en zet je dingen tegen elkaar af, zodat de patiënt een goed overzicht krijgt. Hierdoor kun
je als verpleegkundige samen met de patiënt tot een goed besluit komen.
Bij een gesprek waar het zelfmanagement een hoofdrol speelt, is het ASE-model erg van belang.
Attitude (houding, manier waarop je je gedraagt, wat je belangrijk vindt, je eigen waarden en
normen, etc.) je kunt een behandelplan opstellen aangepast aan de waarden en normen van de
patiënt. De attitude heeft ook te maken met de manier hoe een patiënt tegen een aanpak aankijkt.
Sociale steun (welke invloed heeft de omgeving op jou?) dit hoeft niet alleen maar emotionele steun
te zijn, maar het kan ook praktisch steun bieden.
Effectiviteit (het vertrouwen in het eigen kunnen) dit verwijst naar het vertrouwen dat iemand heeft
om te doen wat hij zich heeft voorgenomen. Als iemand een grote effectiviteit heeft, dan is de kans
op het doorzetten van hetgene dat de patiënt heeft voorgenomen, groter.
Iedereen heeft copingstijlen. Dit is de manier waarmee je ergens mee omgaat, dit kan bijvoorbeeld
een verlies van iemand zijn. Het is voor de verpleegkundige belangrijk dat ze weet hoe een patiënt
ergens mee om gaat, zodat ze hierin misschien de patiënt kan ondersteunen.
Bij het copingproces spelen sociale relaties een grote rol. Als een patiënt gesteund wordt door
vrienden en familie, dan kan dit veel helpen voor de patiënt. Deze sociale steun kan inhouden dat er
een luisterend oor wordt geboden, maar dit kan ook praktische hulp zijn; bijvoorbeeld het ophalen
van de kinderen op school.
Gezamenlijke besluitvorming
Periode 2, communicatie;
03-01-2018
, Theoretisch kader
Dit plan van aanpak is bedoeld voor een gesprek waarin je ondersteuning biedt bij zelfmanagement
en gezamenlijke besluitvorming van de patiënt. Hierin wil je er onder andere achter komen wat er
aan de hand is, wat de zorgvrager belangrijk vindt, wat de zorgvrager wil doen of bereiken en wat hij
daar al voor heeft gedaan.
Het is de bedoeling dat de verpleegkundige samen met de patiënt tot een oplossing komt, waarbij de
patiënt weet waar het over gaat en wat de voor- en nadelen van een behandeling kunnen zijn.
Bij dit gesprek zijn er twee onderdelen van wezenlijk belang; zelfmanagement en gezamenlijke
besluitvorming.
Zelfmanagement: een patiënt heeft zelfregie nodig; hoe je omgaat met je ziekte/ aandoening.
Bepaalde handelingen die je extra moet gaan doen vanwege een ziekte of aandoening, bijvoorbeeld
pillen slikken of insuline spuiten. Als verpleegkundige stimuleer je het zelfmanagement, zodat
iemand zelf een beslissing kan maken en mocht dat niet lukken, dan ben je er als verpleegkundige
wel voor de patiënt om te ondersteunen.
Gezamenlijke besluitvorming: je maakt samen met de patiënt voor en tegens; je maakt afwegingen
en overwegingen. Je vraagt wat een patiënt belangrijk vindt. Als verpleegkundige stel je vragen aan
de patiënt en zet je dingen tegen elkaar af, zodat de patiënt een goed overzicht krijgt. Hierdoor kun
je als verpleegkundige samen met de patiënt tot een goed besluit komen.
Bij een gesprek waar het zelfmanagement een hoofdrol speelt, is het ASE-model erg van belang.
Attitude (houding, manier waarop je je gedraagt, wat je belangrijk vindt, je eigen waarden en
normen, etc.) je kunt een behandelplan opstellen aangepast aan de waarden en normen van de
patiënt. De attitude heeft ook te maken met de manier hoe een patiënt tegen een aanpak aankijkt.
Sociale steun (welke invloed heeft de omgeving op jou?) dit hoeft niet alleen maar emotionele steun
te zijn, maar het kan ook praktisch steun bieden.
Effectiviteit (het vertrouwen in het eigen kunnen) dit verwijst naar het vertrouwen dat iemand heeft
om te doen wat hij zich heeft voorgenomen. Als iemand een grote effectiviteit heeft, dan is de kans
op het doorzetten van hetgene dat de patiënt heeft voorgenomen, groter.
Iedereen heeft copingstijlen. Dit is de manier waarmee je ergens mee omgaat, dit kan bijvoorbeeld
een verlies van iemand zijn. Het is voor de verpleegkundige belangrijk dat ze weet hoe een patiënt
ergens mee om gaat, zodat ze hierin misschien de patiënt kan ondersteunen.
Bij het copingproces spelen sociale relaties een grote rol. Als een patiënt gesteund wordt door
vrienden en familie, dan kan dit veel helpen voor de patiënt. Deze sociale steun kan inhouden dat er
een luisterend oor wordt geboden, maar dit kan ook praktische hulp zijn; bijvoorbeeld het ophalen
van de kinderen op school.
