Het lelietheater
Lulu Wang (1997/1997). Het lelietheater. Amsterdam: Vassallucci (495 blz.)
Genre
Het genre van dit boek is een tendensroman.
Onderwerp
In dit boek gaat het over de vriendschap van Lian en Kim. Ook wordt er gekeken naar de
revolutie en wordt er laten zien dat de Chinese samenleving erg onrechtvaardig is.
Thematiek
Politieke en sociale factoren hebben invloed op het persoonlijke leven van mensen.
Perspectief
Het verhaal wordt verteld vanuit een personaal perspectief. Het verhaal wordt dus in de
derde persoon verteld maar het verhaal gaat wel over Lian.
Tijd en structuur
Dit boek bestaat uit vier delen, voor elk deel een jaar. De beschreven tijd is van 1971/1974.
Het verhaal is niet chronologisch verteld. Het tweede deel van het boek speelt zich namelijk
voor het eerste deel af.
Beoordeling
Ik vond dit een mooi boek. Maar ook erg zielig. Ik heb een beetje research gedaan en hierna
vond ik dat de schrijfster van dit boek dit verhaal grotendeels zelf meegemaakt heeft. Het
verschil is dat Lian genezen is van de vitiligo en de schrijfster, Lulu Wang niet. Ook kloppen
de details niet volledig met de feiten en zijn de personages fictief. Daarom wil Wang dit boek
geen autobiografie noemen. Toch is dit verhaal grotendeels waargebeurd. Wanneer dit feit
gegeven is komt het vaak net iets meer bij me binnen. Wanneer ik namelijk weet dat het
geen waargebeurd verhaal is, is het voor mij net iets minder boeiend dan wanneer het wel
waargebeurd is, het dringt dan net iets meer binnen.
In dit boek krijg je ook een erg duidelijk beeld van hoe de Chinese samenleving in elkaar zit.
Wanneer je namelijk in de derde kaste zit, wordt je bijvoorbeeld gepest, zoals dat gebeurde
bij Kim. Wat ik dan wel mooi vond om te lezen, is dat iemand uit de eerste kaste dan wel om
haar geeft en een vriendschap wil sluiten, terwijl dat niet gebruikelijk is in deze samenleving,
deze verschillende kasten hebben namelijk andere normen en waarden, en een totaal
andere status.
Ik vond het leuk dat ze zich aan het begin van het boek echt aan elkaar optrokken, door
bijvoorbeeld te helpen met het huiswerk om achterstanden in te halen en het helpen met
trainen zodat Kim ‘leerling van de drie deugden’ kon worden, hiermee werd ze dan
misschien minder gepest.
Femke Kunz 5V3 02-03-2020
Lulu Wang (1997/1997). Het lelietheater. Amsterdam: Vassallucci (495 blz.)
Genre
Het genre van dit boek is een tendensroman.
Onderwerp
In dit boek gaat het over de vriendschap van Lian en Kim. Ook wordt er gekeken naar de
revolutie en wordt er laten zien dat de Chinese samenleving erg onrechtvaardig is.
Thematiek
Politieke en sociale factoren hebben invloed op het persoonlijke leven van mensen.
Perspectief
Het verhaal wordt verteld vanuit een personaal perspectief. Het verhaal wordt dus in de
derde persoon verteld maar het verhaal gaat wel over Lian.
Tijd en structuur
Dit boek bestaat uit vier delen, voor elk deel een jaar. De beschreven tijd is van 1971/1974.
Het verhaal is niet chronologisch verteld. Het tweede deel van het boek speelt zich namelijk
voor het eerste deel af.
Beoordeling
Ik vond dit een mooi boek. Maar ook erg zielig. Ik heb een beetje research gedaan en hierna
vond ik dat de schrijfster van dit boek dit verhaal grotendeels zelf meegemaakt heeft. Het
verschil is dat Lian genezen is van de vitiligo en de schrijfster, Lulu Wang niet. Ook kloppen
de details niet volledig met de feiten en zijn de personages fictief. Daarom wil Wang dit boek
geen autobiografie noemen. Toch is dit verhaal grotendeels waargebeurd. Wanneer dit feit
gegeven is komt het vaak net iets meer bij me binnen. Wanneer ik namelijk weet dat het
geen waargebeurd verhaal is, is het voor mij net iets minder boeiend dan wanneer het wel
waargebeurd is, het dringt dan net iets meer binnen.
In dit boek krijg je ook een erg duidelijk beeld van hoe de Chinese samenleving in elkaar zit.
Wanneer je namelijk in de derde kaste zit, wordt je bijvoorbeeld gepest, zoals dat gebeurde
bij Kim. Wat ik dan wel mooi vond om te lezen, is dat iemand uit de eerste kaste dan wel om
haar geeft en een vriendschap wil sluiten, terwijl dat niet gebruikelijk is in deze samenleving,
deze verschillende kasten hebben namelijk andere normen en waarden, en een totaal
andere status.
Ik vond het leuk dat ze zich aan het begin van het boek echt aan elkaar optrokken, door
bijvoorbeeld te helpen met het huiswerk om achterstanden in te halen en het helpen met
trainen zodat Kim ‘leerling van de drie deugden’ kon worden, hiermee werd ze dan
misschien minder gepest.
Femke Kunz 5V3 02-03-2020
