Verzamelen van monsters ten behoeve van diagnostiek
(steriel en niet-steriel materiaal)
Om de oorzaak van een aandoening vast te kunnen stellen, zijn er diverse
mogelijkheden in de vorm van onderzoeken. Een ervan is het verzamelen van
monsters voor diagnostiek. Dit geeft informatie voor de arts.
Om een onderzoek te kunnen verrichten moet je onderzoeksmateriaal opvangen
zoals bloed, sputum, urine of feces.
Het verzamelen van monsters
Een arts kan besluiten om monsters te willen laten afnemen. Dit geeft hij dan aan de
verzorgende en de zorgvrager door. Vervolgens is de verzorgende de gene die de
zorgvrager op het onderzoek voorbereidt en het materiaal opvangt. Zij voorziet het
monster van de juiste gegevens en zorgt dat de formulieren op de juiste manier
ingevuld is.
Er word gesproken over steriel en niet steriel monster.
Met de term steriel monster word bedoeld dat het monster zo steriel mogelijk moet
worden opgevangen. Je neemt daarvoor een aantal hygiënische maatregelen. Niet
steriele monsters worden verzameld in daar voor bestemde opvangmaterialen. Deze
zijn schoon, maar niet steriel.
Je mag niet alle monsters zelfstandig verzamelen. Afname van bloedproducten is
alleen toegestaan als het gaat om bloed uit een perifeer vat, zoals de vingerprik om
het bloedglucosegehalte vast te stellen. Bij het aanprikken van de aderen mag een
Vig’er alleen assisteren maar niet zelf uitvoeren.
Urine onderzoek
Stoffen die in de urine zitten zeggen veel over wat er in het lichaam gebeurt. De
hoeveelheid, kleur geur en samenstelling van urine hangen deels samen met het
voedingspatroon van de zorgvrager. De afvalstoffen komen namelijk in de nieren
terecht en deze hebben de taak om ervoor te zorgen dat de samenstelling van het
bloed ongeveer gelijk blijft. De nieren verwijderen dus de stoffen uit het bloedplasma
die het lichaam op dat moment niet nodig heeft . Dat zijn bijvoorbeeld
afbraakproducten van eiwit, afbraakproducten van medicatie of een overschot aan
vitaminen die via het voedsel in de bloedbaan terecht is gekomen.
(steriel en niet-steriel materiaal)
Om de oorzaak van een aandoening vast te kunnen stellen, zijn er diverse
mogelijkheden in de vorm van onderzoeken. Een ervan is het verzamelen van
monsters voor diagnostiek. Dit geeft informatie voor de arts.
Om een onderzoek te kunnen verrichten moet je onderzoeksmateriaal opvangen
zoals bloed, sputum, urine of feces.
Het verzamelen van monsters
Een arts kan besluiten om monsters te willen laten afnemen. Dit geeft hij dan aan de
verzorgende en de zorgvrager door. Vervolgens is de verzorgende de gene die de
zorgvrager op het onderzoek voorbereidt en het materiaal opvangt. Zij voorziet het
monster van de juiste gegevens en zorgt dat de formulieren op de juiste manier
ingevuld is.
Er word gesproken over steriel en niet steriel monster.
Met de term steriel monster word bedoeld dat het monster zo steriel mogelijk moet
worden opgevangen. Je neemt daarvoor een aantal hygiënische maatregelen. Niet
steriele monsters worden verzameld in daar voor bestemde opvangmaterialen. Deze
zijn schoon, maar niet steriel.
Je mag niet alle monsters zelfstandig verzamelen. Afname van bloedproducten is
alleen toegestaan als het gaat om bloed uit een perifeer vat, zoals de vingerprik om
het bloedglucosegehalte vast te stellen. Bij het aanprikken van de aderen mag een
Vig’er alleen assisteren maar niet zelf uitvoeren.
Urine onderzoek
Stoffen die in de urine zitten zeggen veel over wat er in het lichaam gebeurt. De
hoeveelheid, kleur geur en samenstelling van urine hangen deels samen met het
voedingspatroon van de zorgvrager. De afvalstoffen komen namelijk in de nieren
terecht en deze hebben de taak om ervoor te zorgen dat de samenstelling van het
bloed ongeveer gelijk blijft. De nieren verwijderen dus de stoffen uit het bloedplasma
die het lichaam op dat moment niet nodig heeft . Dat zijn bijvoorbeeld
afbraakproducten van eiwit, afbraakproducten van medicatie of een overschot aan
vitaminen die via het voedsel in de bloedbaan terecht is gekomen.
