Leesverslag 1
Naam boek: de afgrond (Naam student) 3 VWO
Schrijver: Joost Heyink
Mo is een jongen en hij zit in het 4e van de middelbare school. Hij heeft bruine ogen en
donkerblond haar. Hij heeft blauwgekleurde contactlenzen die hij in doet als hij even iemand
anders wil zijn. Hij heet dan Bo. Mo is soms best verlegen en maakt niet zo snel vrienden.
Mo vindt het lekker om zichzelf te zijn en daarom vindt hij het fijn om alleen bezig te zijn.
‘Hij vond het nou eenmaal lekker om in zijn eentje bezig te zijn. Beetje klooien, beetje internetten,
fantaseren. Zichzelf zijn, dat was het eigenlijk.’ (p. 14)
Mo durft niet zo veel. Nikkie vroeg of hij ging bungeejumpen maar hij ging niet.
‘Echt niet, honderd procent niet, van mijn leven niet, nooit niet. Ik doe het niet, niet, niet.’
(p. 99)
Hij ontmoet een vriendin die Nikkie heet. Zij durft juist wel heel veel en is helemaal niet
verlegen. Nikkie wil nog een keer bungeejumpen maar Mo wil dat eigenlijk niet.
‘Je bent gek. Dat je zoiets één keer doet, vooruit. Je weet dat je het hebt gedurfd. Dat staat voor de rest
van je leven. Nog een keer is geheel nutteloos.’ (p. 118)
In dit boek is er een alwetende verteller. Je weet van meer personen hoe ze zich voelen en wat
ze denken. Niet alleen van de hoofdpersoon. Richard is aan het nadenken en dat lees je.
‘Even wachten. Niet er heen rennen, geen stomme dingen doen. Terugtrekken en nadenken. Beheers je!
Nadenken!’ (p. 111)
Het verhaal speelt zich af over een periode van een paar weken. Mo en Nikkie ontmoeten elkaar
in een vakantiecentrum in Frankrijk. Het is in de zomervakantie. Het kan dus niet meer dan een
paar weken duren. De schrijver maakt daarom geen gebruik van tijdsprongen.
Mo moet zijn vriendin redden want ze werd vastgepakt. Hij wil schieten en denkt even na. Hier
maakt de schrijver gebruik van een vertraging want normaal gaat dat veel sneller.
‘Goed richten, rustig blijven en afvuren. Zo moest het. Maar hij was helemaal niet rustig! Kom op, niet
nadenken. Doe het! Met twee handen zoals hij kende van de tv, richtte Mo op de schouder van de man en
schoot.’ (p. 158)
Er wordt geen gebruik gemaakt van flashbacks. Het heeft ook niet veel zin om die te gebruiken
omdat het gaat over wat er allemaal in de vakantie gebeurt.
Van de toekomst weet je niks en dat maakt het spannend. Mo en Nikkie gaan bijvoorbeeld een
paar keer bungeejumpen en dan weet je niet wie er eerst gaat. Er staan dus geen flashforwards
in het boek.
Naam boek: de afgrond (Naam student) 3 VWO
Schrijver: Joost Heyink
Mo is een jongen en hij zit in het 4e van de middelbare school. Hij heeft bruine ogen en
donkerblond haar. Hij heeft blauwgekleurde contactlenzen die hij in doet als hij even iemand
anders wil zijn. Hij heet dan Bo. Mo is soms best verlegen en maakt niet zo snel vrienden.
Mo vindt het lekker om zichzelf te zijn en daarom vindt hij het fijn om alleen bezig te zijn.
‘Hij vond het nou eenmaal lekker om in zijn eentje bezig te zijn. Beetje klooien, beetje internetten,
fantaseren. Zichzelf zijn, dat was het eigenlijk.’ (p. 14)
Mo durft niet zo veel. Nikkie vroeg of hij ging bungeejumpen maar hij ging niet.
‘Echt niet, honderd procent niet, van mijn leven niet, nooit niet. Ik doe het niet, niet, niet.’
(p. 99)
Hij ontmoet een vriendin die Nikkie heet. Zij durft juist wel heel veel en is helemaal niet
verlegen. Nikkie wil nog een keer bungeejumpen maar Mo wil dat eigenlijk niet.
‘Je bent gek. Dat je zoiets één keer doet, vooruit. Je weet dat je het hebt gedurfd. Dat staat voor de rest
van je leven. Nog een keer is geheel nutteloos.’ (p. 118)
In dit boek is er een alwetende verteller. Je weet van meer personen hoe ze zich voelen en wat
ze denken. Niet alleen van de hoofdpersoon. Richard is aan het nadenken en dat lees je.
‘Even wachten. Niet er heen rennen, geen stomme dingen doen. Terugtrekken en nadenken. Beheers je!
Nadenken!’ (p. 111)
Het verhaal speelt zich af over een periode van een paar weken. Mo en Nikkie ontmoeten elkaar
in een vakantiecentrum in Frankrijk. Het is in de zomervakantie. Het kan dus niet meer dan een
paar weken duren. De schrijver maakt daarom geen gebruik van tijdsprongen.
Mo moet zijn vriendin redden want ze werd vastgepakt. Hij wil schieten en denkt even na. Hier
maakt de schrijver gebruik van een vertraging want normaal gaat dat veel sneller.
‘Goed richten, rustig blijven en afvuren. Zo moest het. Maar hij was helemaal niet rustig! Kom op, niet
nadenken. Doe het! Met twee handen zoals hij kende van de tv, richtte Mo op de schouder van de man en
schoot.’ (p. 158)
Er wordt geen gebruik gemaakt van flashbacks. Het heeft ook niet veel zin om die te gebruiken
omdat het gaat over wat er allemaal in de vakantie gebeurt.
Van de toekomst weet je niks en dat maakt het spannend. Mo en Nikkie gaan bijvoorbeeld een
paar keer bungeejumpen en dan weet je niet wie er eerst gaat. Er staan dus geen flashforwards
in het boek.
