Arbeidsrecht
Boek “Hoofdlijnen Nederlands Recht”
Hoofdstuk 3: De arbeidsovereenkomst
De definitie van de arbeidsovereenkomst is te vinden in art. 7:610 BW: de overeenkomst
waarbij de ene partij, de werknemer, zich verbindt in dienst van de andere partij, de
werkgever, tegen loon gedurende zekere tijd arbeid te verrichten. De volgende voorwaarden
worden aan een arbeidsovereenkomst gesteld:
1. De werknemer verbindt zich gedurende zekere tijd arbeid te verrichten;
2. Dit gebeurt in dienst van de werkgever;
3. De werkgever verbindt zich loon aan de werknemer te betalen.
Aan alle voorwaarden moet voldaan worden om te kunnen spreken van een
arbeidsovereenkomst. Dit is belangrijk, omdat titel 10 van boek 7 veel dwingend recht bevat.
“In dienst van” duidt op de noodzakelijke aanwezigheid van een gezagsverhouding
werkgever is bevoegd tijdens het werk eenzijdig instructies aan werknemer te geven. De
mogelijkheid tot het geven van instructies is genoeg om te voldoen aan de voorwaarde “in
dienst van”.
Naast de arbeidsovereenkomst zijn er nog 2 overeenkomsten waarin arbeid centraal staat,
namelijk:
- Overeenkomst van opdracht (art. 7:400 e.v. BW);
- Overeenkomst tot aanneming van werk (art. 7:750 e.v. BW).
Deze 2 overeenkomsten bevatten voornamelijk aanvullend recht. Wanneer iemand dus op
basis van een arbeidsovereenkomst werkt, is de wettelijke bescherming dus veel hoger dan
wanneer iemand werkzaam is op basis van bovengenoemde 2 overeenkomsten.
Afspraken in de arbeidsovereenkomst:
Loon:
De minimum hoogte van het loon is geregeld in de Wet minimumloon en
minimumvakantiebijslag (WML). Deze regels hebben alleen betrekking op de basisbedragen
(minimum). Over het maximale loon bepaalt de wet niets. Wel is bepaald dat er een gelijk
loon moet worden uitbetaald aan werknemers die in dezelfde omstandigheden dezelfde
werkzaamheden verrichten. Een werkgever mag een werknemer niet zonder enige reden
voortrekken qua beloning.
Art. 7:625 BW bepaalt dat de werkgever de wettelijke verhoging van maximaal de helft van
het loon moet betalen aan de werknemer, wanneer die te laat zijn loon ontvangt.
Ziekte van de werknemer is in art. 7:629 BW geregeld. Dit artikel bepaalt dat een werknemer
gedurende maximaal 104 weken 70% van zijn laatstverdiende loon krijgt als hij wegens
ziekte ongeschikt is tot het verrichten van de afgesproken arbeid.
De werkgever is ook verplicht het loon door te betalen als de werknemer niet kan werken
door een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werknemer behoort te komen
(art. 7:628 BW).
Voorbeeld:
Een werkgever heeft niet genoeg opdrachten om iedereen aan het werk te houden. Deze
omstandigheid komt voor rekening van de werkgever; hij zal het loon gewoon moeten
doorbetalen.
Pagina 1 van 4
Boek “Hoofdlijnen Nederlands Recht”
Hoofdstuk 3: De arbeidsovereenkomst
De definitie van de arbeidsovereenkomst is te vinden in art. 7:610 BW: de overeenkomst
waarbij de ene partij, de werknemer, zich verbindt in dienst van de andere partij, de
werkgever, tegen loon gedurende zekere tijd arbeid te verrichten. De volgende voorwaarden
worden aan een arbeidsovereenkomst gesteld:
1. De werknemer verbindt zich gedurende zekere tijd arbeid te verrichten;
2. Dit gebeurt in dienst van de werkgever;
3. De werkgever verbindt zich loon aan de werknemer te betalen.
Aan alle voorwaarden moet voldaan worden om te kunnen spreken van een
arbeidsovereenkomst. Dit is belangrijk, omdat titel 10 van boek 7 veel dwingend recht bevat.
“In dienst van” duidt op de noodzakelijke aanwezigheid van een gezagsverhouding
werkgever is bevoegd tijdens het werk eenzijdig instructies aan werknemer te geven. De
mogelijkheid tot het geven van instructies is genoeg om te voldoen aan de voorwaarde “in
dienst van”.
Naast de arbeidsovereenkomst zijn er nog 2 overeenkomsten waarin arbeid centraal staat,
namelijk:
- Overeenkomst van opdracht (art. 7:400 e.v. BW);
- Overeenkomst tot aanneming van werk (art. 7:750 e.v. BW).
Deze 2 overeenkomsten bevatten voornamelijk aanvullend recht. Wanneer iemand dus op
basis van een arbeidsovereenkomst werkt, is de wettelijke bescherming dus veel hoger dan
wanneer iemand werkzaam is op basis van bovengenoemde 2 overeenkomsten.
Afspraken in de arbeidsovereenkomst:
Loon:
De minimum hoogte van het loon is geregeld in de Wet minimumloon en
minimumvakantiebijslag (WML). Deze regels hebben alleen betrekking op de basisbedragen
(minimum). Over het maximale loon bepaalt de wet niets. Wel is bepaald dat er een gelijk
loon moet worden uitbetaald aan werknemers die in dezelfde omstandigheden dezelfde
werkzaamheden verrichten. Een werkgever mag een werknemer niet zonder enige reden
voortrekken qua beloning.
Art. 7:625 BW bepaalt dat de werkgever de wettelijke verhoging van maximaal de helft van
het loon moet betalen aan de werknemer, wanneer die te laat zijn loon ontvangt.
Ziekte van de werknemer is in art. 7:629 BW geregeld. Dit artikel bepaalt dat een werknemer
gedurende maximaal 104 weken 70% van zijn laatstverdiende loon krijgt als hij wegens
ziekte ongeschikt is tot het verrichten van de afgesproken arbeid.
De werkgever is ook verplicht het loon door te betalen als de werknemer niet kan werken
door een oorzaak die in redelijkheid voor rekening van de werknemer behoort te komen
(art. 7:628 BW).
Voorbeeld:
Een werkgever heeft niet genoeg opdrachten om iedereen aan het werk te houden. Deze
omstandigheid komt voor rekening van de werkgever; hij zal het loon gewoon moeten
doorbetalen.
Pagina 1 van 4
