Prekliniek theorie tentamen
Responsiecollege
50 meerkeuze vragen
Verplichte literatuur
Blokboeken (alle eenheden)
Colleges (3 colleges)
Onderwerpen:
Hechtings- Preperatie o Esthetiek
procedure’s criteria: (eenheid 8,
o Glazuur o Bevel klasse 3)
o Dentine o Klasse’s o Instrument
o Composiet o Afwerking arium
o Photobond o Herstel Materiaalkunde
o SE bond contactpun
o GIC ten
Hoorcollege 7 december 2020
Stap 0 – tekening/ schets (verwachting grootte preparatie)
Stap 1 – glazuur schoon (tot aan glazuurdentinegrens)
Hierbij kijk je naar kleur en hardheid het krijtwitte moet weg en moet volledig hard zijn.
Stap 2 – perifeer dentine schoon (net iets verder dan glazuur)
Hierbij kijk je naar kleur en hardheid donkerbruine verkleuringen weg zodat er geen
doorschemering mee er is en er dus geen verwarring kan komen over wel/ geen nieuwe
cariës én ook perifeer dentine moet volledig hard zijn.
Stap 3 – preparatie af (centraal dentine)
Hierbij kijk je alleen naar hardheid moet weer volledig hard zijn, kleur maakt niet uit.
Hierbij kom je dichter bij de pulpa en daarom gebruik je de grootste ronde boor (langzaam
toerental!!) zodat je voorzichting kan boren.
Bij een occlusale restauratie heb je maar 1 gaatje nodig in de rubberdam (bv. bij een 16, leg
je deze bloot en zet je de klem op de 17 over de rubberdam heen, dus zonder gaatje).
,Directe vulmaterialen
Composiet (kunststof), is plastisch en word na ongv. 3 minuten hard of via de blauw
Led lamp binnen 30 sec.
Amalgaan (zilver-kwik verbinding), tijdens restaureren is deze binding plastisch en
kan het dus vervormd worden, na een aantal uur/ dagen hard het uit en er kan dan
dus ook geen kwik meer vrijkomen. De hoeveelheid kwik die wel vrijkomt (tijdens
restaureren) is te vergelijken met de hoeveelheid kwik/ metalen die je normaal ook
binnenkrijgt via voeding (bv. in vis, komt via zeewater in de vis).
Dus amalgaan is net zo toxisch als het eten van een vis (over het algemeen niet dus),
wel kunnen sommige mensen allergisch zijn voor amalgaan.
Compomeer
Cementen (vooral voor tijdelijke restauraties)
o Glasionomeer
o Zinkfosfaat (wordt eigenlijk niet meer gebruikt)
o Zinkoxide-eugenol
Een nadeel van amalgaan is dat het atijd een bepaalde grootte moest hebben om het
amalgaan sterkte te kunnen geven. Je ziet dus ook op het plaatje dat je een vele grotere
vulling hebt dan wanneer je composiet zou gebruiken.
Hier zie je dezelfde cariës met composietvulling. Een voordeel is natuurlijk dat het esthetisch
mooier is omdat het de kleur van het element heeft. En dus dat de restauratie beperkt kan
blijven omdat het composiet plakt aan het glazuur en de dentine en hierdoor het element
bijna zijn orginele stevigheid weer terugkrijgt.
Hier zie je een grote preparatie op een kavo element. Omdat hier dus met amalgaan werd
gewerkt moesten er in de preparatie allemaal groeven en putten komen zodat de amalgaan
vulling ook zou blijven zitten tijdens bv. eten, aangezien amalgaan dus niet vastplakt het ligt
eigenlijk los. Die retentiegroeven heten zwaluwstaartjes.
Composiet bestaat dus uit een organische matrix met monomeren en hierin zitten een soort
anorganische glas partikels (vulstof), deze zijn al hard en hieromheen zit een silaancoating
(een chemische stof) die ervoor zorgt dat het vastplakt aan de organische matrix. Dus elk
composiet bestaat uit een organische matrix en grote + kleine anorganische partikels. Dit
alles bij elkaar zorgt voor een stevige binding.
, Uithardingsproces
Als je het gaat plaatsen is het plastisch (bijna vloeibaar/ stroperig) en ze hebben er een stofje
aan toegevoegd die ervoor zorgt dat er een reactie plaatsvindt van monomeren
polymeren en dat het dus uithardt.
Dit kan natuurlijk met een polymerisatielamp, blauwe lamp (golflengte 460-480 Nm), dat
gaat binnen 20 seconden. Voordeel hiervan is dat je het eerst in een mooie vorm kan maken
voordat het meteen uitgehard is.
Er is ook composiet dat chemisch uithardt, dit is vaak pasta met een pasta, heet ook wel zelf
polymeriserend.
En je hebt dual cure composiet, dit kan dus op 2 manieren uitharden; zowel chemisch als
onder invloed van licht.
Tijdens het polymeriseer proces krimpt het composiet ook een beetje, dit komt omdat de
monomeren naar elkaar trekken (elkaar als het ware vastpakken) als ze de reactie met elkaar
aangaan.
In de praktijk wordt vaak een gewone ledlamp gebruikt, vroeger gebruikte ze een
halogeenlamp maar deze verbruiken veel meer stroom en zijn ook niet meer te verkrijgen.
Er geldt altijd: “hoe groter de afstand, hoe minder licht per cm2” en bij de ledlampen die wij
gebruiken geldt twee keer zo grote afstand = 4x minder licht. Dus je moet altijd de lamp op
de restauratie houden.
De uitharding wordt bepaald door mate van conversie (consumptie %dubbele bindingen,
oftewel hoeveel dubbele bindingen gaan er ontstaan).
De conversie is afhankelijk van:
Kwaliteit lichtbron
Golflengte/ kleur belichting
Soort composiet: kleur, opaciteit (laat het veel licht door of juist niet)
Als er veel vulstofdeeltjes aanwezig zijn is er veel lichtverstrooiing en wordt de
uithardingsdiepte lager. Hierom is het beter om laagsgewijs uit te harden.
Belichtingsduur
Belichtingsafstand (zo kort mogelijk bij de restauratie)
Polymeerketens zijn korter dan monomeren + rangschikking zorgt voor krimp.
Om krimp zo veel mogelijk te voorkomen, brengen we de composiet aan in dunne lagen via
dat dakpannen idee (dus eerst de ene wand, dan de andere wand en als laatst het centrum).
Ook kan er krimpspanning ontstaan als er krimp optreedt, er wordt dan getrokken aan de
wanden van het glazuur en/of dentine, dit kan voor de patiënt voelen als kiespijn.
Bij een laagsgewijze uitharding heb je een betere/ meer polymerisatie en daardoor een
betere uitharding + er is minder krimp.
Responsiecollege
50 meerkeuze vragen
Verplichte literatuur
Blokboeken (alle eenheden)
Colleges (3 colleges)
Onderwerpen:
Hechtings- Preperatie o Esthetiek
procedure’s criteria: (eenheid 8,
o Glazuur o Bevel klasse 3)
o Dentine o Klasse’s o Instrument
o Composiet o Afwerking arium
o Photobond o Herstel Materiaalkunde
o SE bond contactpun
o GIC ten
Hoorcollege 7 december 2020
Stap 0 – tekening/ schets (verwachting grootte preparatie)
Stap 1 – glazuur schoon (tot aan glazuurdentinegrens)
Hierbij kijk je naar kleur en hardheid het krijtwitte moet weg en moet volledig hard zijn.
Stap 2 – perifeer dentine schoon (net iets verder dan glazuur)
Hierbij kijk je naar kleur en hardheid donkerbruine verkleuringen weg zodat er geen
doorschemering mee er is en er dus geen verwarring kan komen over wel/ geen nieuwe
cariës én ook perifeer dentine moet volledig hard zijn.
Stap 3 – preparatie af (centraal dentine)
Hierbij kijk je alleen naar hardheid moet weer volledig hard zijn, kleur maakt niet uit.
Hierbij kom je dichter bij de pulpa en daarom gebruik je de grootste ronde boor (langzaam
toerental!!) zodat je voorzichting kan boren.
Bij een occlusale restauratie heb je maar 1 gaatje nodig in de rubberdam (bv. bij een 16, leg
je deze bloot en zet je de klem op de 17 over de rubberdam heen, dus zonder gaatje).
,Directe vulmaterialen
Composiet (kunststof), is plastisch en word na ongv. 3 minuten hard of via de blauw
Led lamp binnen 30 sec.
Amalgaan (zilver-kwik verbinding), tijdens restaureren is deze binding plastisch en
kan het dus vervormd worden, na een aantal uur/ dagen hard het uit en er kan dan
dus ook geen kwik meer vrijkomen. De hoeveelheid kwik die wel vrijkomt (tijdens
restaureren) is te vergelijken met de hoeveelheid kwik/ metalen die je normaal ook
binnenkrijgt via voeding (bv. in vis, komt via zeewater in de vis).
Dus amalgaan is net zo toxisch als het eten van een vis (over het algemeen niet dus),
wel kunnen sommige mensen allergisch zijn voor amalgaan.
Compomeer
Cementen (vooral voor tijdelijke restauraties)
o Glasionomeer
o Zinkfosfaat (wordt eigenlijk niet meer gebruikt)
o Zinkoxide-eugenol
Een nadeel van amalgaan is dat het atijd een bepaalde grootte moest hebben om het
amalgaan sterkte te kunnen geven. Je ziet dus ook op het plaatje dat je een vele grotere
vulling hebt dan wanneer je composiet zou gebruiken.
Hier zie je dezelfde cariës met composietvulling. Een voordeel is natuurlijk dat het esthetisch
mooier is omdat het de kleur van het element heeft. En dus dat de restauratie beperkt kan
blijven omdat het composiet plakt aan het glazuur en de dentine en hierdoor het element
bijna zijn orginele stevigheid weer terugkrijgt.
Hier zie je een grote preparatie op een kavo element. Omdat hier dus met amalgaan werd
gewerkt moesten er in de preparatie allemaal groeven en putten komen zodat de amalgaan
vulling ook zou blijven zitten tijdens bv. eten, aangezien amalgaan dus niet vastplakt het ligt
eigenlijk los. Die retentiegroeven heten zwaluwstaartjes.
Composiet bestaat dus uit een organische matrix met monomeren en hierin zitten een soort
anorganische glas partikels (vulstof), deze zijn al hard en hieromheen zit een silaancoating
(een chemische stof) die ervoor zorgt dat het vastplakt aan de organische matrix. Dus elk
composiet bestaat uit een organische matrix en grote + kleine anorganische partikels. Dit
alles bij elkaar zorgt voor een stevige binding.
, Uithardingsproces
Als je het gaat plaatsen is het plastisch (bijna vloeibaar/ stroperig) en ze hebben er een stofje
aan toegevoegd die ervoor zorgt dat er een reactie plaatsvindt van monomeren
polymeren en dat het dus uithardt.
Dit kan natuurlijk met een polymerisatielamp, blauwe lamp (golflengte 460-480 Nm), dat
gaat binnen 20 seconden. Voordeel hiervan is dat je het eerst in een mooie vorm kan maken
voordat het meteen uitgehard is.
Er is ook composiet dat chemisch uithardt, dit is vaak pasta met een pasta, heet ook wel zelf
polymeriserend.
En je hebt dual cure composiet, dit kan dus op 2 manieren uitharden; zowel chemisch als
onder invloed van licht.
Tijdens het polymeriseer proces krimpt het composiet ook een beetje, dit komt omdat de
monomeren naar elkaar trekken (elkaar als het ware vastpakken) als ze de reactie met elkaar
aangaan.
In de praktijk wordt vaak een gewone ledlamp gebruikt, vroeger gebruikte ze een
halogeenlamp maar deze verbruiken veel meer stroom en zijn ook niet meer te verkrijgen.
Er geldt altijd: “hoe groter de afstand, hoe minder licht per cm2” en bij de ledlampen die wij
gebruiken geldt twee keer zo grote afstand = 4x minder licht. Dus je moet altijd de lamp op
de restauratie houden.
De uitharding wordt bepaald door mate van conversie (consumptie %dubbele bindingen,
oftewel hoeveel dubbele bindingen gaan er ontstaan).
De conversie is afhankelijk van:
Kwaliteit lichtbron
Golflengte/ kleur belichting
Soort composiet: kleur, opaciteit (laat het veel licht door of juist niet)
Als er veel vulstofdeeltjes aanwezig zijn is er veel lichtverstrooiing en wordt de
uithardingsdiepte lager. Hierom is het beter om laagsgewijs uit te harden.
Belichtingsduur
Belichtingsafstand (zo kort mogelijk bij de restauratie)
Polymeerketens zijn korter dan monomeren + rangschikking zorgt voor krimp.
Om krimp zo veel mogelijk te voorkomen, brengen we de composiet aan in dunne lagen via
dat dakpannen idee (dus eerst de ene wand, dan de andere wand en als laatst het centrum).
Ook kan er krimpspanning ontstaan als er krimp optreedt, er wordt dan getrokken aan de
wanden van het glazuur en/of dentine, dit kan voor de patiënt voelen als kiespijn.
Bij een laagsgewijze uitharding heb je een betere/ meer polymerisatie en daardoor een
betere uitharding + er is minder krimp.
