Communicatie h3 cliëntgerichte benadering
We hebben een theorie nodig: 1. Concreet inzicht biedt in het functioneren van mensen; 2. Duidelijk
maakt hoe persoonlijke problemen kunnen ontstaan; 3. Relatief eenvoudige richtlijnen biedt om de
problemen van de cliënt te verminderen.
Dit moet toepasbaar zijn op een brede groep van gewone, aanspreekbare mensen met allerlei
persoonlijke problemen. Ook willen we graag dat de theorie zo veel mogelijk de cliënt activeert bij
het zelf zoeken naar oplossingen. Dit alles is de Cliëntgerichte benadering. (van Rogers)
Hierbij staat de persoon centraal als uniek individu en de hulpverlener richt zicht primaire tot de
persoonlijke kant van de cliënt.
Rogers legde de na nadruk op de Self-actualizing tendency (zelfactualisering) als fundament van een
persoon. Bijv mensen kunnen zichzelf er van bewust maken van zichzelf en de omgeving en streven
toekomstgericht.
De ontwikkeling tot persoon wordt in deels bepaald door de kwaliteit van ervaring/experiencing. De
optimale vorm van experiencing zal voorbijkomen bij gunstige omstandigheden.
Het is belangrijk dat een kind unconditional positive regard/ onvoorwaardelijke positieve aandacht
krijgt. Zodat de persoon geaccepteerd wordt zoals als hij is met liefde. het basisgevoel van
zekerheid als geaccepteerd mens te hebben. Omgeving is van grote invloed volgens Rogers
Problemen krijg je bij Conditional regard/voorwaardelijke aandacht. De liefde is afhankelijk
van het ‘goede’ gedrag van een ander. Ze moeten zijn ‘zoals het hoort’. Proces van internalisering
van opgelegde normen. Dit maakt een persoon verward en gespannen.
Wat moet de hulpverlener doen?
De hulpverlener streeft naar een goede, helpende relaties met de cliënt. Een relatie waar de cliënt
centraal in staat. De hulpverlener wilt aan de 3 voorwaardes voldoen. belang van accepterende
houding. Ook transparantie en ‘echtheid’ en empathie is belangrijk. We moeten kunnen inleven en
hem begrijpen.
Empathie dient belangrijke doelen:
1. Het draagt bij aan de veiligheid van cliënt in de situatie met de hulpverlener.
Kritiek:
- Rogers is te optimistisch: Rogers denkt dat een persoon beschikt over een potentieel voor
zelfverwerkelijking, dat onder gunstige omstandigheden vanzelf tot ontplooiing komt.
Psychologen uit de leertheoretische hoek vinden dat je een persoon veel meer actief moet
stimuleren. Stimuleren van welomschreven gedragsveranderingen.
- Rogers denkt dat zijn methode algemeen toepasbaar is. Het vereist wel dat de cliënt goed
kan nadenken over zichzelf, zijn gevoelens en gedachten kan verwoorden en het vermogen
om inzicht te hebben in adequaat gedrag. Dit vraagt van een hoog intellectueel niveau.
- Rogers verwacht optimistisch veel. Dat in je in een onvoorwaardelijke positieve aandahct
omgeving woont, betekent nog niet dat je vanzelf uitgroeit tot een sociale burger.
- Deze kritiek telt zwaar vanuit de cognitieve psychologie. Rogers is te vaag: het cognitieve
proces is steeds bezig en verandert de mens en dit proces is beïnvloedbaar.
- Er is een gebrek aan directiviteit. Er is te weinig gerichtheid op doelbewuste beïnvloeding van
het cognitieve proces. Dit is nodig om verwarde denkgewoonte te vervangen met
alternatieven.
- De theorie over de zelfactualisering is te vaag tot stand gekomen.
Toch is Rogers essentieel voor de basis van hulpverlening.
Rogers visie lijkt passief proces, doordat je er alleen voldoende er voor hoeft open te stellen. Nee
zegt Wexler. Waarnemen en beleven van informatie is een actief proces. Vooral in de zin van dat
We hebben een theorie nodig: 1. Concreet inzicht biedt in het functioneren van mensen; 2. Duidelijk
maakt hoe persoonlijke problemen kunnen ontstaan; 3. Relatief eenvoudige richtlijnen biedt om de
problemen van de cliënt te verminderen.
Dit moet toepasbaar zijn op een brede groep van gewone, aanspreekbare mensen met allerlei
persoonlijke problemen. Ook willen we graag dat de theorie zo veel mogelijk de cliënt activeert bij
het zelf zoeken naar oplossingen. Dit alles is de Cliëntgerichte benadering. (van Rogers)
Hierbij staat de persoon centraal als uniek individu en de hulpverlener richt zicht primaire tot de
persoonlijke kant van de cliënt.
Rogers legde de na nadruk op de Self-actualizing tendency (zelfactualisering) als fundament van een
persoon. Bijv mensen kunnen zichzelf er van bewust maken van zichzelf en de omgeving en streven
toekomstgericht.
De ontwikkeling tot persoon wordt in deels bepaald door de kwaliteit van ervaring/experiencing. De
optimale vorm van experiencing zal voorbijkomen bij gunstige omstandigheden.
Het is belangrijk dat een kind unconditional positive regard/ onvoorwaardelijke positieve aandacht
krijgt. Zodat de persoon geaccepteerd wordt zoals als hij is met liefde. het basisgevoel van
zekerheid als geaccepteerd mens te hebben. Omgeving is van grote invloed volgens Rogers
Problemen krijg je bij Conditional regard/voorwaardelijke aandacht. De liefde is afhankelijk
van het ‘goede’ gedrag van een ander. Ze moeten zijn ‘zoals het hoort’. Proces van internalisering
van opgelegde normen. Dit maakt een persoon verward en gespannen.
Wat moet de hulpverlener doen?
De hulpverlener streeft naar een goede, helpende relaties met de cliënt. Een relatie waar de cliënt
centraal in staat. De hulpverlener wilt aan de 3 voorwaardes voldoen. belang van accepterende
houding. Ook transparantie en ‘echtheid’ en empathie is belangrijk. We moeten kunnen inleven en
hem begrijpen.
Empathie dient belangrijke doelen:
1. Het draagt bij aan de veiligheid van cliënt in de situatie met de hulpverlener.
Kritiek:
- Rogers is te optimistisch: Rogers denkt dat een persoon beschikt over een potentieel voor
zelfverwerkelijking, dat onder gunstige omstandigheden vanzelf tot ontplooiing komt.
Psychologen uit de leertheoretische hoek vinden dat je een persoon veel meer actief moet
stimuleren. Stimuleren van welomschreven gedragsveranderingen.
- Rogers denkt dat zijn methode algemeen toepasbaar is. Het vereist wel dat de cliënt goed
kan nadenken over zichzelf, zijn gevoelens en gedachten kan verwoorden en het vermogen
om inzicht te hebben in adequaat gedrag. Dit vraagt van een hoog intellectueel niveau.
- Rogers verwacht optimistisch veel. Dat in je in een onvoorwaardelijke positieve aandahct
omgeving woont, betekent nog niet dat je vanzelf uitgroeit tot een sociale burger.
- Deze kritiek telt zwaar vanuit de cognitieve psychologie. Rogers is te vaag: het cognitieve
proces is steeds bezig en verandert de mens en dit proces is beïnvloedbaar.
- Er is een gebrek aan directiviteit. Er is te weinig gerichtheid op doelbewuste beïnvloeding van
het cognitieve proces. Dit is nodig om verwarde denkgewoonte te vervangen met
alternatieven.
- De theorie over de zelfactualisering is te vaag tot stand gekomen.
Toch is Rogers essentieel voor de basis van hulpverlening.
Rogers visie lijkt passief proces, doordat je er alleen voldoende er voor hoeft open te stellen. Nee
zegt Wexler. Waarnemen en beleven van informatie is een actief proces. Vooral in de zin van dat
