Samenvatting
Actuele criminologie
7e druk
Hoofdstukken: 1 t/m 9
,Hoofdstuk 1: Criminologie: een terreinverkenning
Veiligheid wordt in Nederland vooral als een maatschappelijk en niet zozeer als een
persoonlijk probleem gezien.
Daders van delicten komen vaak uit disfunctionele gezinnen en hebben in de
maatschappij weinig kansen gehad.
Mensen voelen zich emotioneel betrokken bij misdaad en straf, vooral bij zware
misdrijven waarbij letsel aan medeburgers is toegebracht, identificeren de meeste
mensen zich automatisch met het slachtoffer. Ernstige misdrijven roepen naast gevoelens
van angst ook gevoelens van afschuw en woede op. Men is moreel verontwaardigd dat de
dader een ander zoiets kan aandoen en blijkbaar lak heeft aan normen van goed en
kwaad. Boosheid gekoppeld aan morele verontwaardiging leidt vaak tot een diep
gevoelde behoefte aan vergelding (straffen). Men verwacht van de overheid dat deze de
dader zijn verdiende loon geeft in de vorm van een forse straf.
De door criminaliteit opgewekte emoties kunnen ook een positieve, sociaal opbouwende
uitwerking hebben morele superioriteit: zoiets zullen wij nooit doen saamhorigheid.
Zondebokmechanisme: frustraties en agressies worden op de pleger van het misdrijf
geprojecteerd waardoor hij/zij de schuld krijgt van alle problemen.
Dus er zijn verschillende reactiewijzen op zware misdrijven;
- identificatie met slachtoffers: kan angst/boosheid en mededogen oproepen
- identificatie met de dader: kan mededogen en bewondering oproepen.
Criminologie is de wetenschap die zich bezighoudt met de bestudering van de aard en
achtergronden van menselijke gedragingen die door de wetgever strafbaar zijn gesteld en
van de wijze waarop de overheid en de overige maatschappij daarop reageert.
de criminologie kan vanuit veel theoretische gezichtspunten worden bekeken;
sociologische, economische, psychologische en biosociale.
psychologische criminologie meer op mensen, sociologische criminologie meer op
groepen. De psychologische criminologie zoekt naar de oorzaken van crimineel gedrag,
de sociologische criminologie probeert het niveau van de criminaliteit te verklaren.
Kleine criminaliteit: de misdrijven waarvoor de rechter een gevangenisstraf doorgaans
een te zware straf vindt, maar die wel veel overlast bezorgen aan de slachtoffers
(fietsendiefstal, vandalisme, lichte agressie en seksuele acties).
Wat onder criminaliteit wordt verstaan, wordt bepaald door de wetgever en dit zal dus
van tijd tot tijd en van land tot land enigszins verschillen. er verdwijnen
strafbepalingen (decriminalisering) en er worden er toegevoegd (criminalisering). Het
strafrecht is voortdurend in beweging.
Kritische criminologie: de bestempeling van bepaalde gedragingen die tot strafbaar zijn
gesteld worden niet als gegeven geaccepteerd, maar worden steeds aan een kritisch
politieke analyse onderworpen.
Cesare Lombroso had het over de geboren misdadiger: volgens hem zou de criminele
aanleg bij misdadigers aangeboren zijn, deze aangeboren aanleg zou zich, behalve in
crimineel gedrag, manifesteren in uiterlijke kenmerken. aangezichtscriminologie: door
middel van schedelmetingen gebruikt door Lombroso. Omdat Lombroso als een der
eersten wetenschappelijke onderzoeksmethoden toepaste, wordt hij beschouwd als een
grondlegger van de criminologie.
, Bonger: veronderstelde dat de criminaliteit voortkomt uit armoede en de daarbij horende
maatschappelijke problemen. (de tweede hoofdstroming).
Beschrijvende criminologie: de statische verdeling van criminaliteit in tijd en ruimte.
onderwerpen: beelden die de bevolking heeft van de criminaliteit en strafrechtspleging en
oordelen die men daarover heeft + gevoelens van (on)veiligheid.
Etiologie: houdt zich bezig met het onderzoek naar de oorzaken van crimineel gedrag in
de ruimste zin van het woord.
Het klassieke strafrecht is gebaseerd op de aanname dat alle mensen over een vrije wil
beschikken en dat het plegen van een misdrijf dus in beginsel berust op een in vrijheid
genomen keuze die door middel van strafdreiging kan worden beïnvloed. de positieve
richting verwierpen deze gedachte.
Reacties op criminaliteit:
- informele reacties: van slachtoffers, potentiële slachtoffers en van omstanders.
- formele reacties: van de politie en justitie
Penologie: de effectiviteit van formele straffen
Criminaliteitspreventie: voorkomen is beter dan genezen wordt veel onderzoek gedaan
naar mogelijkheden om crimineel gedrag te voorkomen.
Victimologie: er is een groeiende belangstelling voor het slachtoffer rechten van de
slachtoffers.
Actuele criminologie
7e druk
Hoofdstukken: 1 t/m 9
,Hoofdstuk 1: Criminologie: een terreinverkenning
Veiligheid wordt in Nederland vooral als een maatschappelijk en niet zozeer als een
persoonlijk probleem gezien.
Daders van delicten komen vaak uit disfunctionele gezinnen en hebben in de
maatschappij weinig kansen gehad.
Mensen voelen zich emotioneel betrokken bij misdaad en straf, vooral bij zware
misdrijven waarbij letsel aan medeburgers is toegebracht, identificeren de meeste
mensen zich automatisch met het slachtoffer. Ernstige misdrijven roepen naast gevoelens
van angst ook gevoelens van afschuw en woede op. Men is moreel verontwaardigd dat de
dader een ander zoiets kan aandoen en blijkbaar lak heeft aan normen van goed en
kwaad. Boosheid gekoppeld aan morele verontwaardiging leidt vaak tot een diep
gevoelde behoefte aan vergelding (straffen). Men verwacht van de overheid dat deze de
dader zijn verdiende loon geeft in de vorm van een forse straf.
De door criminaliteit opgewekte emoties kunnen ook een positieve, sociaal opbouwende
uitwerking hebben morele superioriteit: zoiets zullen wij nooit doen saamhorigheid.
Zondebokmechanisme: frustraties en agressies worden op de pleger van het misdrijf
geprojecteerd waardoor hij/zij de schuld krijgt van alle problemen.
Dus er zijn verschillende reactiewijzen op zware misdrijven;
- identificatie met slachtoffers: kan angst/boosheid en mededogen oproepen
- identificatie met de dader: kan mededogen en bewondering oproepen.
Criminologie is de wetenschap die zich bezighoudt met de bestudering van de aard en
achtergronden van menselijke gedragingen die door de wetgever strafbaar zijn gesteld en
van de wijze waarop de overheid en de overige maatschappij daarop reageert.
de criminologie kan vanuit veel theoretische gezichtspunten worden bekeken;
sociologische, economische, psychologische en biosociale.
psychologische criminologie meer op mensen, sociologische criminologie meer op
groepen. De psychologische criminologie zoekt naar de oorzaken van crimineel gedrag,
de sociologische criminologie probeert het niveau van de criminaliteit te verklaren.
Kleine criminaliteit: de misdrijven waarvoor de rechter een gevangenisstraf doorgaans
een te zware straf vindt, maar die wel veel overlast bezorgen aan de slachtoffers
(fietsendiefstal, vandalisme, lichte agressie en seksuele acties).
Wat onder criminaliteit wordt verstaan, wordt bepaald door de wetgever en dit zal dus
van tijd tot tijd en van land tot land enigszins verschillen. er verdwijnen
strafbepalingen (decriminalisering) en er worden er toegevoegd (criminalisering). Het
strafrecht is voortdurend in beweging.
Kritische criminologie: de bestempeling van bepaalde gedragingen die tot strafbaar zijn
gesteld worden niet als gegeven geaccepteerd, maar worden steeds aan een kritisch
politieke analyse onderworpen.
Cesare Lombroso had het over de geboren misdadiger: volgens hem zou de criminele
aanleg bij misdadigers aangeboren zijn, deze aangeboren aanleg zou zich, behalve in
crimineel gedrag, manifesteren in uiterlijke kenmerken. aangezichtscriminologie: door
middel van schedelmetingen gebruikt door Lombroso. Omdat Lombroso als een der
eersten wetenschappelijke onderzoeksmethoden toepaste, wordt hij beschouwd als een
grondlegger van de criminologie.
, Bonger: veronderstelde dat de criminaliteit voortkomt uit armoede en de daarbij horende
maatschappelijke problemen. (de tweede hoofdstroming).
Beschrijvende criminologie: de statische verdeling van criminaliteit in tijd en ruimte.
onderwerpen: beelden die de bevolking heeft van de criminaliteit en strafrechtspleging en
oordelen die men daarover heeft + gevoelens van (on)veiligheid.
Etiologie: houdt zich bezig met het onderzoek naar de oorzaken van crimineel gedrag in
de ruimste zin van het woord.
Het klassieke strafrecht is gebaseerd op de aanname dat alle mensen over een vrije wil
beschikken en dat het plegen van een misdrijf dus in beginsel berust op een in vrijheid
genomen keuze die door middel van strafdreiging kan worden beïnvloed. de positieve
richting verwierpen deze gedachte.
Reacties op criminaliteit:
- informele reacties: van slachtoffers, potentiële slachtoffers en van omstanders.
- formele reacties: van de politie en justitie
Penologie: de effectiviteit van formele straffen
Criminaliteitspreventie: voorkomen is beter dan genezen wordt veel onderzoek gedaan
naar mogelijkheden om crimineel gedrag te voorkomen.
Victimologie: er is een groeiende belangstelling voor het slachtoffer rechten van de
slachtoffers.
