HOODSTUK 2 AARD EN OMVANG CRIMINALITEIT
2.1 Inleiding
In de negentiende eeuw kwamen in Europa de sociale statistieken waaronder ook de criminele of
‘morele’ statistieken.
Gerechtelijke statistieken is de verdeling van criminaliteit over verschillende regio’s en de relatie
tussen criminaliteit en factoren als sociaaleconomische omstandigheden en kenmerken van de
daders. Hierin staat bijvoorbeeld het aantal mensen dat veroordeeld is wegens het plegen van een
misdrijf.
Een eeuw later, in 1948, begon het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) met het bijhouden van
een statistiek van bij de politie bekend geworden misdrijven, politiecijfers.
Funneling process: van de misdrijven die bij de politie bekend worden, wordt immers maar een klein
deel opgehelderd --> en van dat deel wordt slechts een deel door het openbaar ministerie vervolg -->
de rechter legt uiteindelijke maar een fractie van de zaken die bij de politie bekend zijn geworden,
ter behandeling --> een deel van deze terechtzitting gebrachte zaken door het openbaar ministerie
krijgt maar een sanctie opgelegd.
Dark figure
Politiecijfers die niet geen informatie geven over de totale omvang van criminaliteit word het dark
number genoemd. Namelijk over misdrijven die niet worden opgespoord of waarvan geen aangifte
wordt gedaan.
Dit kan op verschillende manieren worden opgezocht, wanneer men op zoek is naar kwantitatieve
informatie kan dit op de volgende manieren:
- Slachtofferenquêtes: een onderzoek naar de bevolking hoe vaak men slachtoffer is geworden
van een misdrijf.
- Self report studies: onderzoek of men zelf wel eens een misdrijf heeft gepleegd. Zijn erop
gericht de omvang van delinquentie in kaart te brengen.
Beperkingen van slachtofferenquêtes:
- Verschaffen slechts gegevens over enkele vormen van veelvoorkomende criminaliteit.
- Geeft bijvoorbeeld geen informatie als de slachtoffers van een geweldsmisdrijf al overleden
zijn.
Door kwantitatieve onderzoeken wordt er een algemeen beeld gevormd van het criminaliteitsniveau.
Voor een meer gedetailleerd beeld van bijvoorbeeld daders of slachtoffers moeten er kwalitatieve
onderzoeken plaatsvinden: observatie of diepte-interviews.
Kritische criminologie: criminaliteit moet niet worden opgevat als een kenmerk van individuen of van
de maatschappij, maar als resultaat van maatschappelijke etiketteringsprocessen. Criminaliteit
ontstaat alleen als bepaalde gedragingen door middel van wetgeving en strafrechttoepassing als
crimineel wordt gedefinieerd.
2.2 Geregistreerde criminaliteit
De statistieken van de politie, over de criminaliteit, zijn de geregistreerde statistieken. Dit cijfer si niet
altijd juist wat komt door:
2.1 Inleiding
In de negentiende eeuw kwamen in Europa de sociale statistieken waaronder ook de criminele of
‘morele’ statistieken.
Gerechtelijke statistieken is de verdeling van criminaliteit over verschillende regio’s en de relatie
tussen criminaliteit en factoren als sociaaleconomische omstandigheden en kenmerken van de
daders. Hierin staat bijvoorbeeld het aantal mensen dat veroordeeld is wegens het plegen van een
misdrijf.
Een eeuw later, in 1948, begon het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) met het bijhouden van
een statistiek van bij de politie bekend geworden misdrijven, politiecijfers.
Funneling process: van de misdrijven die bij de politie bekend worden, wordt immers maar een klein
deel opgehelderd --> en van dat deel wordt slechts een deel door het openbaar ministerie vervolg -->
de rechter legt uiteindelijke maar een fractie van de zaken die bij de politie bekend zijn geworden,
ter behandeling --> een deel van deze terechtzitting gebrachte zaken door het openbaar ministerie
krijgt maar een sanctie opgelegd.
Dark figure
Politiecijfers die niet geen informatie geven over de totale omvang van criminaliteit word het dark
number genoemd. Namelijk over misdrijven die niet worden opgespoord of waarvan geen aangifte
wordt gedaan.
Dit kan op verschillende manieren worden opgezocht, wanneer men op zoek is naar kwantitatieve
informatie kan dit op de volgende manieren:
- Slachtofferenquêtes: een onderzoek naar de bevolking hoe vaak men slachtoffer is geworden
van een misdrijf.
- Self report studies: onderzoek of men zelf wel eens een misdrijf heeft gepleegd. Zijn erop
gericht de omvang van delinquentie in kaart te brengen.
Beperkingen van slachtofferenquêtes:
- Verschaffen slechts gegevens over enkele vormen van veelvoorkomende criminaliteit.
- Geeft bijvoorbeeld geen informatie als de slachtoffers van een geweldsmisdrijf al overleden
zijn.
Door kwantitatieve onderzoeken wordt er een algemeen beeld gevormd van het criminaliteitsniveau.
Voor een meer gedetailleerd beeld van bijvoorbeeld daders of slachtoffers moeten er kwalitatieve
onderzoeken plaatsvinden: observatie of diepte-interviews.
Kritische criminologie: criminaliteit moet niet worden opgevat als een kenmerk van individuen of van
de maatschappij, maar als resultaat van maatschappelijke etiketteringsprocessen. Criminaliteit
ontstaat alleen als bepaalde gedragingen door middel van wetgeving en strafrechttoepassing als
crimineel wordt gedefinieerd.
2.2 Geregistreerde criminaliteit
De statistieken van de politie, over de criminaliteit, zijn de geregistreerde statistieken. Dit cijfer si niet
altijd juist wat komt door:
