Opdracht 4 OG
Maki Goede
S3227405
1. Samnieten, Etrusken, Umbriërs, Latijnen, Kelten, Tarente, Gallia Narbonensis, Carthago,
Pergamon en Egypte.
2. De bondgenoten van Rome hadden verschillende rechten en plichten. Zo kregen ze
militaire bescherming. Hiernaast was een groot deel van de bondgenoten zelfstandig en
konden ze dus hun eigen bestuur bepalen en hier over regeren. Rome had dus geen invloed
in het eigen politieke stelsel. De bondgenoten hadden wel plichten zoals het afstaan van
geld, legers en vee. Dit was een soort belasting. Het zorgde er eigenlijk voor dat Rome altijd
een ‘back-up’ had in tijden van nood. Hierbij kon er ook migratie plaatsvinden tussen de
gebieden.
3. Het handboek geeft als reden voor de Bondgenotenoorlog de ontevredenheid van de
bondgenoten. Zij wilden het volledige burgerrecht van Rome. Zij stonden hierbij ook onder
afpersing en plundering door belastingfunctionarissen van Rome. Hiernaast wilde de
bondgenoten ook mee gaan met het plan van Tiberius Gracchus om de nieuwe provincie van
Rome te verdelen onder de burgers en akkerlanden. Dit ging niet door waardoor er nog
meer onvrede kwam. Dit samen met het feit dat de bondgenoten meerdere keren hadden
gevraagd voor het burgerrecht, wat telkens werd afgewezen door de Senaat, zorgde voor
het begin van de Bondgenotenoorlog in 91vC.
4. Diodorus geeft meerdere redenen in zijn geschriften over de motieven en doelstellingen
van de opstanden van de bondgenoten. Zo wordt er beschreven dat de Italische volken
burgerrecht wilden, maar dat lange tijd niet kregen waardoor zij zich genoodzaakt voelden
om ten strijde te trekken. Diodorus schrijft ook dat deze aanval vol optimisme gestreden
werd. Hiernaast vonden de bondgenoten dat zij lange tijd voor Rome hebben gestreden, en
het nu tijd was om voor zichzelf te strijden.
Appianus schrijft dat de motieven en doelstellingen van de bondgenoten te maken hadden
met de personen die zich juist sterk hadden gemaakt voor deze bondgenoten. Zoals
bijvoorbeeld Fulvius Flaccus, die zich inzette voor het burgerrecht van de bondgenoten. Hij
werd simpelweg verbannen door de Senaat. Hier kwam onvrede door. Hiernaast een ander
voorbeeld; Livius Drusus. Hij was ook een belangrijk man die voor de bondgenoten het
burgerrecht wilde regelen. Hiernaast wilde hij er voor zorgen dat de bondgenoten in plaats
van onderdanen, heersers werden. Hij werd vermoord, wat ook voor veel onvrede zorgde en
hierdoor volgens Appianus meedroeg aan de motieven en de doelstellingen van de opstand
van de bondgenoten.
De getuigenissen komen overeen. Beide auteurs kijken naar de wil van burgerrecht als een
van de grootste oorzaken van de opstand. Hier kijkt Diodorus vooral naar het feit dat de
bondgenoten burgerrechten wilden en dit niet kregen, waardoor de opstand begon.
Appianus keek meer naar het feit dat er belangrijke personen zoals Flaccus en Drusus waren
die streden voor dit burgerrecht. Deze mensen werd onrecht aangedaan volgens de
bondgenoten, en hierdoor startte de opstand. Beide komt het neer op het burgerrecht.
Maki Goede
S3227405
1. Samnieten, Etrusken, Umbriërs, Latijnen, Kelten, Tarente, Gallia Narbonensis, Carthago,
Pergamon en Egypte.
2. De bondgenoten van Rome hadden verschillende rechten en plichten. Zo kregen ze
militaire bescherming. Hiernaast was een groot deel van de bondgenoten zelfstandig en
konden ze dus hun eigen bestuur bepalen en hier over regeren. Rome had dus geen invloed
in het eigen politieke stelsel. De bondgenoten hadden wel plichten zoals het afstaan van
geld, legers en vee. Dit was een soort belasting. Het zorgde er eigenlijk voor dat Rome altijd
een ‘back-up’ had in tijden van nood. Hierbij kon er ook migratie plaatsvinden tussen de
gebieden.
3. Het handboek geeft als reden voor de Bondgenotenoorlog de ontevredenheid van de
bondgenoten. Zij wilden het volledige burgerrecht van Rome. Zij stonden hierbij ook onder
afpersing en plundering door belastingfunctionarissen van Rome. Hiernaast wilde de
bondgenoten ook mee gaan met het plan van Tiberius Gracchus om de nieuwe provincie van
Rome te verdelen onder de burgers en akkerlanden. Dit ging niet door waardoor er nog
meer onvrede kwam. Dit samen met het feit dat de bondgenoten meerdere keren hadden
gevraagd voor het burgerrecht, wat telkens werd afgewezen door de Senaat, zorgde voor
het begin van de Bondgenotenoorlog in 91vC.
4. Diodorus geeft meerdere redenen in zijn geschriften over de motieven en doelstellingen
van de opstanden van de bondgenoten. Zo wordt er beschreven dat de Italische volken
burgerrecht wilden, maar dat lange tijd niet kregen waardoor zij zich genoodzaakt voelden
om ten strijde te trekken. Diodorus schrijft ook dat deze aanval vol optimisme gestreden
werd. Hiernaast vonden de bondgenoten dat zij lange tijd voor Rome hebben gestreden, en
het nu tijd was om voor zichzelf te strijden.
Appianus schrijft dat de motieven en doelstellingen van de bondgenoten te maken hadden
met de personen die zich juist sterk hadden gemaakt voor deze bondgenoten. Zoals
bijvoorbeeld Fulvius Flaccus, die zich inzette voor het burgerrecht van de bondgenoten. Hij
werd simpelweg verbannen door de Senaat. Hier kwam onvrede door. Hiernaast een ander
voorbeeld; Livius Drusus. Hij was ook een belangrijk man die voor de bondgenoten het
burgerrecht wilde regelen. Hiernaast wilde hij er voor zorgen dat de bondgenoten in plaats
van onderdanen, heersers werden. Hij werd vermoord, wat ook voor veel onvrede zorgde en
hierdoor volgens Appianus meedroeg aan de motieven en de doelstellingen van de opstand
van de bondgenoten.
De getuigenissen komen overeen. Beide auteurs kijken naar de wil van burgerrecht als een
van de grootste oorzaken van de opstand. Hier kijkt Diodorus vooral naar het feit dat de
bondgenoten burgerrechten wilden en dit niet kregen, waardoor de opstand begon.
Appianus keek meer naar het feit dat er belangrijke personen zoals Flaccus en Drusus waren
die streden voor dit burgerrecht. Deze mensen werd onrecht aangedaan volgens de
bondgenoten, en hierdoor startte de opstand. Beide komt het neer op het burgerrecht.
