Capita Selecta Criminologie – Bijeenkomst 3
De relatie tussen het gebruik van harddrugs en criminaliteit
Volgens Leuw is er zonder twijfel sprake van een verband tussen illegaal (problematisch)
drugsgebruik en criminaliteit. Zo is er een sterke samenhang met vermogenscriminaliteit en is
er bij veel geweldsdelicten vooraf sprake geweest van alcoholgebruik. Drugsgebruik is
immers duur en drugs nemen vaak inhibities weg.
De vraag is echter of er een daadwerkelijk causaal verband is tussen deze twee dingen. Dit is
wel een makkelijke manier om over bepaalde problematiek te praten, omdat dat betekent dat
er makkelijke oplossingen zijn voor deze problematiek. Ook de gebruiker zelf grijpt de relatie
snel aan om een rechtvaardiging te hebben voor het grensoverschrijdende gedrag. De
werkelijkheid is echter veel complexer. Er is niet meer dan een marginaal causaal verband
tussen harddrugs gebruik en criminaliteit. De verslaving hoeft namelijk niet eens door de
drugs te komen, laat staan criminaliteit. De sociale druk is veel belangrijker. Sommige
mensen die verslaafd zijn kunnen nog normaal meedraaien in de samenleving, en bij lange na
niet iedereen die drugs gebruikt vertoont crimineel gedrag. De grootste problemen komen
vanuit het verslavingsbestaan, en of dat bestaan botst met de sociale verwachtingen die
mensen van je hebben. Labelling speelt hierbij ook mee. De kans wordt wel groter vanwege
die factoren die samengaan met gebruik van harddrugs: geldproblemen, labelling,
weggenomen inhibities.
Mogelijke verklaringen voor het bestaan van een verband:
- Foward causation: drugsgebruik leidt direct tot criminaliteit. Dit is al een oude theorie.
Zo word gezegd dat criminaliteit veroorzaakt wordt door financiele omstandigheden,
of om een verandering van je mentale staat. Deze verklaringen zijn eigenlijk al
weerlegd. Zo zijn er sterke verschillen tussen verschillende drugs. Het zou waar
kunnen zijn voor sommige drugs, maar niet voor andere.
- Reverse causation: criminaliteit leidt tot drugsgebruik. Er wordt wel gezegd dat binnen
de criminele scene veel drugs gebruikt worden, dus dat je daardoor beïnvloed wordt
(systemic relation). Andere verklaring: functional relation. Dan is de verklaring dat als
je bij criminaliteit betrokken bent, je drugs meer nodig hebt om negatieve gevoelens te
onderdrukken. Deze theorie is niet populair meer vanwege de simpliciteit.
- Confounding relationship: geen directe relatie, dat lijkt alleen maar zo vanwege
omstandigheden die ze gemeen hebben. Zo kan impulsiviteit ervoor zorgen dat
mensen meer drugs gebruiken maar ook dat mensen meer crimineel gedrag vertonen.
, Gevoeligheid voor groepsdruk, een antisociaal netwerk en een antisociaal
personaliteitsstoornis zijn andere factoren die relevant kunnen zijn.
- Interacting relationship: drugs versterken karakteristieken die mensen al hebben. Deze
is tegenwoordig het meest populair. Drugs zouden bijvoorbeeld invloed hebben op de
balans tussen impulse control en problematische karakteristieken.
De Levenslooptheorie
Weten voor tentamen: wat voor factoren spelen een rol? Wat maakt mensen kwetsbaar en wat
maakt mensen sterk? Risicofactoren. Wat zorgt ervoor dat je uiteindelijk stopt en hoe
verhouden die factoren zich tot elkaar? De theorie van Farrington is ook interessant omdat die
veel combineert.
De levensloopcriminologie (ofwel life course criminology) is een subdiscipline binnen de
criminologie. De levensloopcriminologie behelst de studie van: de ontwikkeling van crimineel
gedrag (en antisociaal gedrag), de invloed van risicofactoren en beschermende factoren voor
crimineel gedrag (op verschillende leeftijden), en de effecten van levensgebeurtenissen op de
ontwikkelingen in crimineel gedrag.
Binnen de levensloopcriminologie zijn diverse theorieën ontwikkeld die erop gericht zijn om
het crimineel gedrag van individuen te verklaren. Het crimineel gedrag betreft voornamelijk
veel voorkomende criminaliteit zoals diefstal, inbraak, geweld, kleine fraude. Het is niet
alleen interessant dat de levenscriminologie inzichten biedt in het ontstaan van criminaliteit,
maar ook hoe en waarom individuen besluiten om te stoppen met hun criminele carrière. Dit
laatste concept staat bekend als ‘desistance’ en inzichten die daarop betrekking hebben zijn
van belang voor beleidsmakers die pogen criminaliteit te laten afnemen.
Kenmerkend aan het levensloopperspectief is verder dat de ontwikkeling van het plegen van
misdaden van de geboorte tot aan de dood wordt bestudeerd. Daaronder valt de invloed van
risico en beschermingsfactoren en van ‘life events’ op verschillende leeftijden. Belangrijk om
je te beseffen is wel dat de focus vooral ligt op mannen uit lagere klassen uit ontwikkelde
landen. Verder gaat het vooral om individuele delicten, en een specifiek soort delicten,
namelijk vermogensdelicten en bepaalde geweldsdelicten. Dit is dus niet alles wat
criminologisch relevant is. Wel heeft men het in de jongere jaren ook over anti-sociaal gedrag
en openbare ordeverstoringen, wat dan weer breder is.
Er zijn een aantal inzichten die binnen de levensloopcriminologie verklaard moeten worden.
- In de leeftijd van 15-19 wordt er de meeste criminaliteit waargenomen
De relatie tussen het gebruik van harddrugs en criminaliteit
Volgens Leuw is er zonder twijfel sprake van een verband tussen illegaal (problematisch)
drugsgebruik en criminaliteit. Zo is er een sterke samenhang met vermogenscriminaliteit en is
er bij veel geweldsdelicten vooraf sprake geweest van alcoholgebruik. Drugsgebruik is
immers duur en drugs nemen vaak inhibities weg.
De vraag is echter of er een daadwerkelijk causaal verband is tussen deze twee dingen. Dit is
wel een makkelijke manier om over bepaalde problematiek te praten, omdat dat betekent dat
er makkelijke oplossingen zijn voor deze problematiek. Ook de gebruiker zelf grijpt de relatie
snel aan om een rechtvaardiging te hebben voor het grensoverschrijdende gedrag. De
werkelijkheid is echter veel complexer. Er is niet meer dan een marginaal causaal verband
tussen harddrugs gebruik en criminaliteit. De verslaving hoeft namelijk niet eens door de
drugs te komen, laat staan criminaliteit. De sociale druk is veel belangrijker. Sommige
mensen die verslaafd zijn kunnen nog normaal meedraaien in de samenleving, en bij lange na
niet iedereen die drugs gebruikt vertoont crimineel gedrag. De grootste problemen komen
vanuit het verslavingsbestaan, en of dat bestaan botst met de sociale verwachtingen die
mensen van je hebben. Labelling speelt hierbij ook mee. De kans wordt wel groter vanwege
die factoren die samengaan met gebruik van harddrugs: geldproblemen, labelling,
weggenomen inhibities.
Mogelijke verklaringen voor het bestaan van een verband:
- Foward causation: drugsgebruik leidt direct tot criminaliteit. Dit is al een oude theorie.
Zo word gezegd dat criminaliteit veroorzaakt wordt door financiele omstandigheden,
of om een verandering van je mentale staat. Deze verklaringen zijn eigenlijk al
weerlegd. Zo zijn er sterke verschillen tussen verschillende drugs. Het zou waar
kunnen zijn voor sommige drugs, maar niet voor andere.
- Reverse causation: criminaliteit leidt tot drugsgebruik. Er wordt wel gezegd dat binnen
de criminele scene veel drugs gebruikt worden, dus dat je daardoor beïnvloed wordt
(systemic relation). Andere verklaring: functional relation. Dan is de verklaring dat als
je bij criminaliteit betrokken bent, je drugs meer nodig hebt om negatieve gevoelens te
onderdrukken. Deze theorie is niet populair meer vanwege de simpliciteit.
- Confounding relationship: geen directe relatie, dat lijkt alleen maar zo vanwege
omstandigheden die ze gemeen hebben. Zo kan impulsiviteit ervoor zorgen dat
mensen meer drugs gebruiken maar ook dat mensen meer crimineel gedrag vertonen.
, Gevoeligheid voor groepsdruk, een antisociaal netwerk en een antisociaal
personaliteitsstoornis zijn andere factoren die relevant kunnen zijn.
- Interacting relationship: drugs versterken karakteristieken die mensen al hebben. Deze
is tegenwoordig het meest populair. Drugs zouden bijvoorbeeld invloed hebben op de
balans tussen impulse control en problematische karakteristieken.
De Levenslooptheorie
Weten voor tentamen: wat voor factoren spelen een rol? Wat maakt mensen kwetsbaar en wat
maakt mensen sterk? Risicofactoren. Wat zorgt ervoor dat je uiteindelijk stopt en hoe
verhouden die factoren zich tot elkaar? De theorie van Farrington is ook interessant omdat die
veel combineert.
De levensloopcriminologie (ofwel life course criminology) is een subdiscipline binnen de
criminologie. De levensloopcriminologie behelst de studie van: de ontwikkeling van crimineel
gedrag (en antisociaal gedrag), de invloed van risicofactoren en beschermende factoren voor
crimineel gedrag (op verschillende leeftijden), en de effecten van levensgebeurtenissen op de
ontwikkelingen in crimineel gedrag.
Binnen de levensloopcriminologie zijn diverse theorieën ontwikkeld die erop gericht zijn om
het crimineel gedrag van individuen te verklaren. Het crimineel gedrag betreft voornamelijk
veel voorkomende criminaliteit zoals diefstal, inbraak, geweld, kleine fraude. Het is niet
alleen interessant dat de levenscriminologie inzichten biedt in het ontstaan van criminaliteit,
maar ook hoe en waarom individuen besluiten om te stoppen met hun criminele carrière. Dit
laatste concept staat bekend als ‘desistance’ en inzichten die daarop betrekking hebben zijn
van belang voor beleidsmakers die pogen criminaliteit te laten afnemen.
Kenmerkend aan het levensloopperspectief is verder dat de ontwikkeling van het plegen van
misdaden van de geboorte tot aan de dood wordt bestudeerd. Daaronder valt de invloed van
risico en beschermingsfactoren en van ‘life events’ op verschillende leeftijden. Belangrijk om
je te beseffen is wel dat de focus vooral ligt op mannen uit lagere klassen uit ontwikkelde
landen. Verder gaat het vooral om individuele delicten, en een specifiek soort delicten,
namelijk vermogensdelicten en bepaalde geweldsdelicten. Dit is dus niet alles wat
criminologisch relevant is. Wel heeft men het in de jongere jaren ook over anti-sociaal gedrag
en openbare ordeverstoringen, wat dan weer breder is.
Er zijn een aantal inzichten die binnen de levensloopcriminologie verklaard moeten worden.
- In de leeftijd van 15-19 wordt er de meeste criminaliteit waargenomen
