Lesplannen en behandelplannen vloeiendheid jaar 3 Blok A
Casus Taim: Behandelplan
Behandelplan vloeiendheidsstoornissen basisschoolkinderen, adolescenten en volwassenen
Diagnose volgens ICF:
Anatomische structuren en Functies
T. is een jongen van 9;8 jaar. Er is sprake van zeer ernstig stotteren (SSI score 43; percentiel 96-99)
dat wordt gekenmerkt door herhalingen, blokkades en verleningen, met daarbij secundair gedrag.
Dit gedrag bestaat uit hoofd- en handbewegingen.
Activiteiten en participatie
Hierdoor is T. ernstig beperkt in de communicatie. Hij vind het lastig om met onbekende mensen
te spreken en een gesprek aan te gaan.
concreet voorbeeld :
- Hierdoor is X in matig beperkt in het volgen van zijn opleiding: hij durft geen presentaties te
geven en participeert niet actief tijdens de lessen.
- Hierdoor is X ernstig beperkt in het sociale leven: hij durft geen afspraken te maken en spreekt in
gezelschap zo min mogelijk.
Persoonlijke factoren
Het stotteren houdt T. soms tegen om te vertellen. Hij vindt het stotteren vervelend.
4. Externe factoren
Daarbij is van invloed dat het stotteren in de familie zit. Het stotteren is begonnen na een
oorlogstrauma met daarbij een verhuizing.
Einddoel:
Over 6 maanden met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, vertelt T. een verhaal
met ontspannen stotters tijdens een groepsgesprek of een spel van 5 min.
Over 6 maanden met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, is T. gedesensitiseerd
(met hanteerbare spanning) voor de reacties van anderen op zijn stotteren waardoor het stotteren
en secundair gedrag wordt verminderd.
Na 6 maanden met een BH van 1x per week van 60 min kan T. met behulp van gesprekstechnieken
makkelijker stotters maken waardoor het spreken vloeiender gaat wanneer hij op school is met
vrienden of met onbekende. T. heeft tijdens het spreken controle over zijn stotters, heeft geen
negatieve gedachtes meer en voelt zich zelfverzekerd wanneer hij stottert bij een onbekende.
Alle componenten benoemen in het doel.
, Hoofddoel gericht op de identificatie (SMART):
Over 4 weken met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, weet T. welke stotters
hij maakt, hoe hij stottert, welk secundair gedrag hij heeft, welke gedachten en gevoelens hij heeft
bij het stotteren en wat hij niet of wel doet vanwege het stotteren.
Subdoelen:
1. T. herkent welke stotters de logopedist maakt.
Hoofddoel gericht op de cognitieve component (SMART):
T. accepteert dat hij stottert en weet hiermee om te gaan waardoor hij… (welk gedrag laat hij
dan zien?); hij vindt stotteren minder erg…
T. benoemt zijn negatieve gedachten rondom het stotteren en zet die om in helpende gedachten.
Hoofddoel gericht op de emotionele component (SMART):
T. is na 4 weken met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, gedesensitiseerd
voor zijn negatieve gevoelens voor het stotteren – hij voelt zich redelijk neutraal over zijn
stotteren;
VAS score last: maximaal een 3 (altijd in overleg met cliënt).
Hoofddoel gericht op de verbale component (SMART):
T. spreekt na 8 weken met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, met
ontspannen stotters in een 1 op 1 gesprek met een bekende.
Hij heeft een ontspannen gezicht en ademhaling, een vermindering hiervan.
Casus Taim: Behandelplan
Behandelplan vloeiendheidsstoornissen basisschoolkinderen, adolescenten en volwassenen
Diagnose volgens ICF:
Anatomische structuren en Functies
T. is een jongen van 9;8 jaar. Er is sprake van zeer ernstig stotteren (SSI score 43; percentiel 96-99)
dat wordt gekenmerkt door herhalingen, blokkades en verleningen, met daarbij secundair gedrag.
Dit gedrag bestaat uit hoofd- en handbewegingen.
Activiteiten en participatie
Hierdoor is T. ernstig beperkt in de communicatie. Hij vind het lastig om met onbekende mensen
te spreken en een gesprek aan te gaan.
concreet voorbeeld :
- Hierdoor is X in matig beperkt in het volgen van zijn opleiding: hij durft geen presentaties te
geven en participeert niet actief tijdens de lessen.
- Hierdoor is X ernstig beperkt in het sociale leven: hij durft geen afspraken te maken en spreekt in
gezelschap zo min mogelijk.
Persoonlijke factoren
Het stotteren houdt T. soms tegen om te vertellen. Hij vindt het stotteren vervelend.
4. Externe factoren
Daarbij is van invloed dat het stotteren in de familie zit. Het stotteren is begonnen na een
oorlogstrauma met daarbij een verhuizing.
Einddoel:
Over 6 maanden met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, vertelt T. een verhaal
met ontspannen stotters tijdens een groepsgesprek of een spel van 5 min.
Over 6 maanden met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, is T. gedesensitiseerd
(met hanteerbare spanning) voor de reacties van anderen op zijn stotteren waardoor het stotteren
en secundair gedrag wordt verminderd.
Na 6 maanden met een BH van 1x per week van 60 min kan T. met behulp van gesprekstechnieken
makkelijker stotters maken waardoor het spreken vloeiender gaat wanneer hij op school is met
vrienden of met onbekende. T. heeft tijdens het spreken controle over zijn stotters, heeft geen
negatieve gedachtes meer en voelt zich zelfverzekerd wanneer hij stottert bij een onbekende.
Alle componenten benoemen in het doel.
, Hoofddoel gericht op de identificatie (SMART):
Over 4 weken met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, weet T. welke stotters
hij maakt, hoe hij stottert, welk secundair gedrag hij heeft, welke gedachten en gevoelens hij heeft
bij het stotteren en wat hij niet of wel doet vanwege het stotteren.
Subdoelen:
1. T. herkent welke stotters de logopedist maakt.
Hoofddoel gericht op de cognitieve component (SMART):
T. accepteert dat hij stottert en weet hiermee om te gaan waardoor hij… (welk gedrag laat hij
dan zien?); hij vindt stotteren minder erg…
T. benoemt zijn negatieve gedachten rondom het stotteren en zet die om in helpende gedachten.
Hoofddoel gericht op de emotionele component (SMART):
T. is na 4 weken met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, gedesensitiseerd
voor zijn negatieve gevoelens voor het stotteren – hij voelt zich redelijk neutraal over zijn
stotteren;
VAS score last: maximaal een 3 (altijd in overleg met cliënt).
Hoofddoel gericht op de verbale component (SMART):
T. spreekt na 8 weken met een behandelfrequentie van één keer per week, 60 min, met
ontspannen stotters in een 1 op 1 gesprek met een bekende.
Hij heeft een ontspannen gezicht en ademhaling, een vermindering hiervan.
