Politiejargon
Naam:
Studentennummer:
Opdracht: Analyse opdracht B (politiejargon)
Datum: 14 september 2021
Studierichting: Criminologie
Cursusnummer: L_NCBAALG006
Aantal woorden: 811
1
, Inleiding
Politiezaken kennen veel papierwerk, zo worden proces-verbalen gedocumenteerd en
worden deze gebruikt in het strafproces. De verklaringen worden in de rechtszaak getoetst
door de rechter, hiervoor is het belangrijk dat de verdachten hun verklaring afleggen in hun
eigen woorden. In de praktijk kennen de politieverklaringen een overheersende toon,
waardoor de formaliteit in de verklaring erg hoog is en de verklaringen vol zitten met
politiejargon (Fox, 1993).
Door de discrepantie tussen dagelijkse spreektaal en politiejargon is het interessant
om te onderzoeken welke verschillen er zijn en hoe deze tot uiting komen. In deze analyse
zal het taalgebruik van de politie getoetst worden en in hoeverre de verklaring in de eigen
woorden van de verdachte geschreven is. Het proces-verbaal zal geanalyseerd worden met
behulp van Google Search en Corpus Hedendaags Nederlands.
Analyse
Uit forensisch linguïstiek onderzoek (Fox, 1993) blijkt dat er verschillen bestaan tussen de
geschreven verklaringen van politie en getuigen op grammaticaal en lexicaal gebied.
Fox (1993) onderscheidt drie verschillende grammaticale kenmerken van
politiejargon. Allereerst het plaatsen van de tijdsbepaling (Fox, 1993). In verklaringen van
proces-verbalen wordt de tijdsbepaling, zoals “toen”, meteen achter het onderwerp
geplaatst. Fox (1993) geeft de volgende voorbeelden: “Y then stated…”, “She then started
talking to the girl.”.
In het proces-verbaal geldt dit echter niet en wordt het woord “toen” juist achter het
onderwerp of aan het begin van de zin geplaatst. Dit is te zien in regel 95: “Ik zag toen dat
het een oude man betrof” of in regel 126: “Toen ik de achterkamer weer uitkwam zag ik dat
die man naar de keuken was gebracht”.
Ten tweede worden vaak passieve zinnen gebruikt. Passieve zinnen zorgen voor een
onpersoonlijk gevoel aan de verklaringen (Fox, 1993). Opvallend in de verklaring is dat er
geen passieve zinnen worden gebruikt. De zinnen zijn juist actief geschreven en beginnen
vaak met wat de verdachte heeft gedaan op de volgende manier: “Ik ben op een gegeven
moment…” (regel 73) en “Ik ben naast de voeten…” (regel 105).
Ten derde worden tijd-, frequentie- en plaatsaanduidingen specifiek gebruikt door
politie in verklaringen (Fox, 1993). In tegenstelling tot de bevinden van Fox (1993), worden in
2
Naam:
Studentennummer:
Opdracht: Analyse opdracht B (politiejargon)
Datum: 14 september 2021
Studierichting: Criminologie
Cursusnummer: L_NCBAALG006
Aantal woorden: 811
1
, Inleiding
Politiezaken kennen veel papierwerk, zo worden proces-verbalen gedocumenteerd en
worden deze gebruikt in het strafproces. De verklaringen worden in de rechtszaak getoetst
door de rechter, hiervoor is het belangrijk dat de verdachten hun verklaring afleggen in hun
eigen woorden. In de praktijk kennen de politieverklaringen een overheersende toon,
waardoor de formaliteit in de verklaring erg hoog is en de verklaringen vol zitten met
politiejargon (Fox, 1993).
Door de discrepantie tussen dagelijkse spreektaal en politiejargon is het interessant
om te onderzoeken welke verschillen er zijn en hoe deze tot uiting komen. In deze analyse
zal het taalgebruik van de politie getoetst worden en in hoeverre de verklaring in de eigen
woorden van de verdachte geschreven is. Het proces-verbaal zal geanalyseerd worden met
behulp van Google Search en Corpus Hedendaags Nederlands.
Analyse
Uit forensisch linguïstiek onderzoek (Fox, 1993) blijkt dat er verschillen bestaan tussen de
geschreven verklaringen van politie en getuigen op grammaticaal en lexicaal gebied.
Fox (1993) onderscheidt drie verschillende grammaticale kenmerken van
politiejargon. Allereerst het plaatsen van de tijdsbepaling (Fox, 1993). In verklaringen van
proces-verbalen wordt de tijdsbepaling, zoals “toen”, meteen achter het onderwerp
geplaatst. Fox (1993) geeft de volgende voorbeelden: “Y then stated…”, “She then started
talking to the girl.”.
In het proces-verbaal geldt dit echter niet en wordt het woord “toen” juist achter het
onderwerp of aan het begin van de zin geplaatst. Dit is te zien in regel 95: “Ik zag toen dat
het een oude man betrof” of in regel 126: “Toen ik de achterkamer weer uitkwam zag ik dat
die man naar de keuken was gebracht”.
Ten tweede worden vaak passieve zinnen gebruikt. Passieve zinnen zorgen voor een
onpersoonlijk gevoel aan de verklaringen (Fox, 1993). Opvallend in de verklaring is dat er
geen passieve zinnen worden gebruikt. De zinnen zijn juist actief geschreven en beginnen
vaak met wat de verdachte heeft gedaan op de volgende manier: “Ik ben op een gegeven
moment…” (regel 73) en “Ik ben naast de voeten…” (regel 105).
Ten derde worden tijd-, frequentie- en plaatsaanduidingen specifiek gebruikt door
politie in verklaringen (Fox, 1993). In tegenstelling tot de bevinden van Fox (1993), worden in
2
