Ondernemingsrecht:
Inhoudsindicatie:
-Verschillende rechtspersonen
-Europese Rechtspersoon
-Vrijheid van vestiging
-Bestuurdersaansprakelijkheid (zeer summier en niet volledig)
-Jurisprudentie
Theorie:
In Nederland ken men allerlei soorten samenwerkingsverbanden. Men kan deze onderscheiden in
twee soorten. De personenvennootschappen en de rechtspersonen. De personenvennootschappen
staan opgesomd in boek 7A BW en het wetboek van koophandel. De rechtspersonen staan in boek 2
BW. Men kan verschillende beweegredenen hebben om te kiezen tussen een
personenvennootschap of een rechtspersoon. Dit kunnen fiscale motieven zijn (bij meer winst is het
voordeliger om een rechtspersoon op te richten), of motieven in de aansprakelijkheid (bij
rechtspersonen is de rechtspersoon, behoudens uitzonderingen, aansprakelijk). Hoewel er
verschillende boeken (bw 2 en 7a) van toepassing zijn op de verschillende
samenwerkingsverbanden, is veel wetgeving van overeenkomstige toepassing. De
handelsregisterwet is van toepassing op zowel de personenvennootschappen als de rechtspersonen,
maar bijvoorbeeld ook de WOR (Wet op de Ondernemingsraden).
De rechtspersonen zijn:
-De Naamloze vennootschap
-De besloten vennootschap
-De Stichting
-De onderlinge waarborgmaatschappij
-Coöperatie
De personenvennootschappen zijn:
-Eenmanszaak
-Maatschap
-VOF (Vennootschap onder Firma)
-CV (Commanditaire vennootschap)
Wanneer men kiest voor een personenvennootschap heeft men eigenlijk vier keuzes. Men kiest
ervoor om alleen een personenvennootschap op te richten. Dan heeft men te maken met een
eenmanszaak. Men schrijft zich in bij de KVK en dan is in principe de eenmanszaak opgericht. Men
behoeft geen notariële akte. Dat is een kenmerk van de personenvennootschappen. Het gemak
waarmee men dergelijke vennootschappen opricht. De VOF, CV en maatschap zijn alleen
samenwerkingsverbanden. Hier wordt dus als vereiste gesteld dat er meerdere personen zijn die
onder gemeenschappelijke naam naar buiten toe willen treden en rechtshandelingen willen
aangaan.
, Voor een juiste uitleg van de maatschap moet men de verschillen tussen de VOF en de maatschap
erbij halen. Een maatschap wordt gebruikt wanneer er een beroep wordt uitgeoefend. Dit is een
ouderwets verschil. Men denke aan de klassieke beroepen. Notarissen, artsen en accountants
bijvoorbeeld brengen hun samenwerkingsverband onder in een maatschap. Het verschil tussen een
VOF en een maatschap is er eigenlijk niet meer. Beide worden opgericht bij een
oprichtingsovereenkomst die de vennoten met elkaar aangaan. Vervolgens dienen zij allen iets in te
brengen. Dat kan zijn: geld, goederen, genot van goederen en arbeid. Het doel van de vennoten is
winst behalen en kosten te drukken. Men maakt bijvoorbeeld gezamenlijk gebruik van een
bedrijfspand.
De commanditaire vennootschap is een bijzondere vorm van samenwerking. Er is namelijk sprake
van een stille vennoot. Deze stille vennoot mag niks anders, dan geldschieten. Hij mag géén
bestuurstaken uitoefenen. Als hij dat wel doet, dan wordt hij aansprakelijk gesteld voor de
handelingen zoals een vennoot dat ook heeft. Hij kan zich maar beter afzijdig houden. De
commandiet kan echter niet aansprakelijk worden gehouden voor de schulden. Dit weer tenzij hij
zich actief gaat bemoeien met het reilen en zeilen van de onderneming.
De naamloze vennootschap, evenals de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid (BV)
wordt opgericht bij notariële akte. Dit is een constitutief vereisten. Als er geen notariële akte is, dan
is de vennootschap niet opgericht. Dat zou betekenen dat rechtshandelingen door de vennootschap
verricht nietige rechtshandelingen zouden zijn. De wetgever heeft ervoor gekozen in een dergelijk
geval de bestuurders hoofdelijk aansprakelijk te houden voor de gemaakte kosten. Eventueel
vermogen van de vennootschap wordt dan vereffend. Ik spreek dan wel van een vennootschap,
maar deze vennootschap is nooit ontstaan. Spreken over een vennootschap is dan ook niet terecht.
Vaak geeft de rechter aan de bestuurders de mogelijkheid om het ontstaansgebrek, of
oprichtingsgebrek te helen. Wat is het verschil tussen een ontstaansgebrek en een
oprichtingsgebrek. Bij een ontstaansgebrek is er sprake van een vennootschap die nooit is ontstaan.
Dat is alleen het geval als er geen notariële akte is verleend. Een oprichtingsgebrek zijn bijvoorbeeld
het niet volstorten van het geplaatste kapitaal. De vennootschap wordt dan ontbonden op vordering
van het OM, of belanghebbenden. Ook hier is uiteraard weer sprake dat de bestuurders in de
gelegenheid worden gesteld om het oprichtingsgebrek te helen.
Bovenstaande geldt zowel voor een NV als voor een BV. Echter, niet alles is hetzelfde tussen beide
vennootschappen. Vroeger was het grote verschil tussen een NV en een BV dat de NV de beurs op
kon gaan en naamloze aandelen uit kon geven. De Hoge Raad heeft echter bepaald dat een BV dit
ook kan. Dat verschil is dus komen te vervallen. Een NV heeft echter wel nog steeds een
minimumkapitaal. Dit bedrag is gesteld op 40.000 euro. Een BV heeft geen minimumkapitaal. Dit was
voorheen wel het geval, maar met de invoering wet flexibilisering BV recht is minimumkapitaal
komen te vervallen. Men kan dus volstaan met de inleg van 1 eurocent. Wat men niet kan doen bij
een rechtspersoon is alleen arbeid inbrengen. Men dient dus óf geld in te leggen, of goederen. Deze
goederen worden vervolgens door een deskundige, meestal een accountant, gewaardeerd naar zijn
of haar waarde.
Nog een verschil tussen de NV en BV is erin gelegen dat bij een BV de aandelen op naam worden
uitgegeven. De BV is dus verplicht om een aandelenregister bij te houden waar staat opgeschreven
wie en hoeveel aandelen ieder van de aandeelhouders heeft. Bij een NV weet men vaak niet wie
welke aandelen heeft en hoeveel.
Een stichting wordt opgericht bij notariële akte. Een stichting mag winst maken en kan zelfs
onderhavig zijn aan belastingen. Een stichting mag echter geen winst uitkeren. Dit geldt ook voor
Inhoudsindicatie:
-Verschillende rechtspersonen
-Europese Rechtspersoon
-Vrijheid van vestiging
-Bestuurdersaansprakelijkheid (zeer summier en niet volledig)
-Jurisprudentie
Theorie:
In Nederland ken men allerlei soorten samenwerkingsverbanden. Men kan deze onderscheiden in
twee soorten. De personenvennootschappen en de rechtspersonen. De personenvennootschappen
staan opgesomd in boek 7A BW en het wetboek van koophandel. De rechtspersonen staan in boek 2
BW. Men kan verschillende beweegredenen hebben om te kiezen tussen een
personenvennootschap of een rechtspersoon. Dit kunnen fiscale motieven zijn (bij meer winst is het
voordeliger om een rechtspersoon op te richten), of motieven in de aansprakelijkheid (bij
rechtspersonen is de rechtspersoon, behoudens uitzonderingen, aansprakelijk). Hoewel er
verschillende boeken (bw 2 en 7a) van toepassing zijn op de verschillende
samenwerkingsverbanden, is veel wetgeving van overeenkomstige toepassing. De
handelsregisterwet is van toepassing op zowel de personenvennootschappen als de rechtspersonen,
maar bijvoorbeeld ook de WOR (Wet op de Ondernemingsraden).
De rechtspersonen zijn:
-De Naamloze vennootschap
-De besloten vennootschap
-De Stichting
-De onderlinge waarborgmaatschappij
-Coöperatie
De personenvennootschappen zijn:
-Eenmanszaak
-Maatschap
-VOF (Vennootschap onder Firma)
-CV (Commanditaire vennootschap)
Wanneer men kiest voor een personenvennootschap heeft men eigenlijk vier keuzes. Men kiest
ervoor om alleen een personenvennootschap op te richten. Dan heeft men te maken met een
eenmanszaak. Men schrijft zich in bij de KVK en dan is in principe de eenmanszaak opgericht. Men
behoeft geen notariële akte. Dat is een kenmerk van de personenvennootschappen. Het gemak
waarmee men dergelijke vennootschappen opricht. De VOF, CV en maatschap zijn alleen
samenwerkingsverbanden. Hier wordt dus als vereiste gesteld dat er meerdere personen zijn die
onder gemeenschappelijke naam naar buiten toe willen treden en rechtshandelingen willen
aangaan.
, Voor een juiste uitleg van de maatschap moet men de verschillen tussen de VOF en de maatschap
erbij halen. Een maatschap wordt gebruikt wanneer er een beroep wordt uitgeoefend. Dit is een
ouderwets verschil. Men denke aan de klassieke beroepen. Notarissen, artsen en accountants
bijvoorbeeld brengen hun samenwerkingsverband onder in een maatschap. Het verschil tussen een
VOF en een maatschap is er eigenlijk niet meer. Beide worden opgericht bij een
oprichtingsovereenkomst die de vennoten met elkaar aangaan. Vervolgens dienen zij allen iets in te
brengen. Dat kan zijn: geld, goederen, genot van goederen en arbeid. Het doel van de vennoten is
winst behalen en kosten te drukken. Men maakt bijvoorbeeld gezamenlijk gebruik van een
bedrijfspand.
De commanditaire vennootschap is een bijzondere vorm van samenwerking. Er is namelijk sprake
van een stille vennoot. Deze stille vennoot mag niks anders, dan geldschieten. Hij mag géén
bestuurstaken uitoefenen. Als hij dat wel doet, dan wordt hij aansprakelijk gesteld voor de
handelingen zoals een vennoot dat ook heeft. Hij kan zich maar beter afzijdig houden. De
commandiet kan echter niet aansprakelijk worden gehouden voor de schulden. Dit weer tenzij hij
zich actief gaat bemoeien met het reilen en zeilen van de onderneming.
De naamloze vennootschap, evenals de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid (BV)
wordt opgericht bij notariële akte. Dit is een constitutief vereisten. Als er geen notariële akte is, dan
is de vennootschap niet opgericht. Dat zou betekenen dat rechtshandelingen door de vennootschap
verricht nietige rechtshandelingen zouden zijn. De wetgever heeft ervoor gekozen in een dergelijk
geval de bestuurders hoofdelijk aansprakelijk te houden voor de gemaakte kosten. Eventueel
vermogen van de vennootschap wordt dan vereffend. Ik spreek dan wel van een vennootschap,
maar deze vennootschap is nooit ontstaan. Spreken over een vennootschap is dan ook niet terecht.
Vaak geeft de rechter aan de bestuurders de mogelijkheid om het ontstaansgebrek, of
oprichtingsgebrek te helen. Wat is het verschil tussen een ontstaansgebrek en een
oprichtingsgebrek. Bij een ontstaansgebrek is er sprake van een vennootschap die nooit is ontstaan.
Dat is alleen het geval als er geen notariële akte is verleend. Een oprichtingsgebrek zijn bijvoorbeeld
het niet volstorten van het geplaatste kapitaal. De vennootschap wordt dan ontbonden op vordering
van het OM, of belanghebbenden. Ook hier is uiteraard weer sprake dat de bestuurders in de
gelegenheid worden gesteld om het oprichtingsgebrek te helen.
Bovenstaande geldt zowel voor een NV als voor een BV. Echter, niet alles is hetzelfde tussen beide
vennootschappen. Vroeger was het grote verschil tussen een NV en een BV dat de NV de beurs op
kon gaan en naamloze aandelen uit kon geven. De Hoge Raad heeft echter bepaald dat een BV dit
ook kan. Dat verschil is dus komen te vervallen. Een NV heeft echter wel nog steeds een
minimumkapitaal. Dit bedrag is gesteld op 40.000 euro. Een BV heeft geen minimumkapitaal. Dit was
voorheen wel het geval, maar met de invoering wet flexibilisering BV recht is minimumkapitaal
komen te vervallen. Men kan dus volstaan met de inleg van 1 eurocent. Wat men niet kan doen bij
een rechtspersoon is alleen arbeid inbrengen. Men dient dus óf geld in te leggen, of goederen. Deze
goederen worden vervolgens door een deskundige, meestal een accountant, gewaardeerd naar zijn
of haar waarde.
Nog een verschil tussen de NV en BV is erin gelegen dat bij een BV de aandelen op naam worden
uitgegeven. De BV is dus verplicht om een aandelenregister bij te houden waar staat opgeschreven
wie en hoeveel aandelen ieder van de aandeelhouders heeft. Bij een NV weet men vaak niet wie
welke aandelen heeft en hoeveel.
Een stichting wordt opgericht bij notariële akte. Een stichting mag winst maken en kan zelfs
onderhavig zijn aan belastingen. Een stichting mag echter geen winst uitkeren. Dit geldt ook voor
