VERSLAG ETHISCH
DILEMMA
, Ethiek essay
Ik loop stage op een woongroep voor pubers/jongvolwassene met een beperking en/of
gedragsproblemen. Hier woont een meisje van zestien jaar oud met een hechtingsstoornis. Zij heeft
een heftig verleden. Op haar zesde is ze uit huis geplaatst en heeft ze in een pleeggezin gewoond.
Hierna woonde ze een tijdje op een andere groep en momenteel woont ze bij ons.
Dit meisje loopt wel eens weg bij ons. Ze loopt dan vaak naar haar moeder. Maar ook is het wel eens
voorgekomen dat ze hier niet heen liep en dat ze dan dagen zoek was. De politie wordt ingeschakeld,
wanneer ze een tijd vermist is. Ze loopt vaak weg, omdat ze het lastig vindt om te gaan met regels.
Ook loopt ze weg, wanneer ze even niet meer weet wat ze moet doen, ze krijgt spanning, of ze
bedenkt zo in een keer, ‘ik kan ook wel weglopen’.
Ik was op dienst en toen kwam ik erachter dat ze niet op haar kamer was en ook niet buiten of in het
huis zelf. Ik zag haar het terrein aflopen en liep een stukje achter haar aan. Wij (het gehele team)
hebben als regel dat we een bepaald stuk achter haar aan lopen en daarna laten we haar gaan (dit
ook in verband met de andere cliënten, onrust op de groep enzovoort). Ik had het punt bereikt, tot
waar wij met haar mee mogen lopen, maar tevens had ik het gevoel dat ik nog wel een ingang bij
haar kon krijgen om haar mee terug te krijgen naar de groep.
Ik zat op dit moment te twijfelen of ik verder moest lopen achter haar aan, omdat ik het gevoel had
dat ik nog een ingang bij haar kon krijgen of dat ik mij aan de regels moest houden en terug moest
lopen naar de groep.
De waarden die ik hierbij belangrijk vind zijn: gehoorzaamheid en behulpzaamheid. Gehoorzaamheid,
omdat ik richting mijn stage wil gehoorzamen en de gezamenlijke regels op wil volgen.
Behulpzaamheid, omdat ik graag dit meisje zou willen helpen en er voor haar zou willen zijn.
Geluk is volgens Aristoteles het hoogste doel dat we kunnen bereiken en geeft uiteindelijk zin aan
alles wat we doen (De Brabander, 2013). Om een volmaakt mens te worden, moeten we volgens
Aristoteles een voortreffelijk karakter ontwikkelen. Dit doe je door een deugdzaam leven te leiden,
dus door het midden te kiezen tussen twee uitersten (De Brabander, 2013). Het midden kiezen is
handelen volgens de rede. We streven naar wie je in potentie bent, dit kan gedaan worden door het
optimale gebruik van de rede en door na te denken over ons eigen nadenken (De Brabander, 2013).
Dit heet de deugdenethiek.
Ik vind het belangrijk om een bezorgde hulpverlener te zijn. Om te laten weten richting mijn cliënten
dat ik er voor hen ben. Als ik naar mijn casus kijk, zou ik een bezorgde hulpverlener zijn, wanneer ik
achter de cliënt aan blijf lopen. Als ik te bezorgd ben, ben ik overbezorgd. En dat is niet goed volgens
Aristoteles. Ik zou mij te druk maken over de cliënten en ik zou moeilijk rust kunnen nemen. Ik zou op
dat moment te veel bezig zijn in mijn hoofd. Wanneer ik niet bezorgd ben, ben ik onverschillig. Wat
volgens Aristoteles ook niet goed is, want dan leef je niet volgens het midden. Ik zou dan
onverschillig zijn in het geven van mijn mening. De ene keer zou ik mij weer anders gedragen ten
opzichte van de andere keer. Een cliënt zou snel door hebben wanneer ik onverschillig ben. Ik zou
dan telkens anders reageren wanneer ze wat vragen.
Als je naar mijn casus kijkt, en ik gehoorzaam zou handelen, zou ik mij houden aan de regels van de
instelling, dus niet verder achter de cliënt aanlopen. Op het moment dat ik te gehoorzaam ben, ben
ik een volgeling. Ik zou dan geen eigen mening hebben. Een cliënt zou dit gelijk doorhebben, omdat
de cliënt dan ook merkt dat ik alles gelijk doe wat ervan mij gevraagd wordt en ik nooit zou afwijken
van de vastgestelde regels. Wanneer ik te weinig ga gehoorzamen, zou ik opstandig worden, ik zou
mijn eigen regels gaan bedenken en mij niet houden aan de vastgestelde regels. Een cliënt zou dit
gelijk doorhebben, omdat de cliënt hierdoor verwarring krijgt en het waarschijnlijk niet meer gaat
begrijpen.
1
DILEMMA
, Ethiek essay
Ik loop stage op een woongroep voor pubers/jongvolwassene met een beperking en/of
gedragsproblemen. Hier woont een meisje van zestien jaar oud met een hechtingsstoornis. Zij heeft
een heftig verleden. Op haar zesde is ze uit huis geplaatst en heeft ze in een pleeggezin gewoond.
Hierna woonde ze een tijdje op een andere groep en momenteel woont ze bij ons.
Dit meisje loopt wel eens weg bij ons. Ze loopt dan vaak naar haar moeder. Maar ook is het wel eens
voorgekomen dat ze hier niet heen liep en dat ze dan dagen zoek was. De politie wordt ingeschakeld,
wanneer ze een tijd vermist is. Ze loopt vaak weg, omdat ze het lastig vindt om te gaan met regels.
Ook loopt ze weg, wanneer ze even niet meer weet wat ze moet doen, ze krijgt spanning, of ze
bedenkt zo in een keer, ‘ik kan ook wel weglopen’.
Ik was op dienst en toen kwam ik erachter dat ze niet op haar kamer was en ook niet buiten of in het
huis zelf. Ik zag haar het terrein aflopen en liep een stukje achter haar aan. Wij (het gehele team)
hebben als regel dat we een bepaald stuk achter haar aan lopen en daarna laten we haar gaan (dit
ook in verband met de andere cliënten, onrust op de groep enzovoort). Ik had het punt bereikt, tot
waar wij met haar mee mogen lopen, maar tevens had ik het gevoel dat ik nog wel een ingang bij
haar kon krijgen om haar mee terug te krijgen naar de groep.
Ik zat op dit moment te twijfelen of ik verder moest lopen achter haar aan, omdat ik het gevoel had
dat ik nog een ingang bij haar kon krijgen of dat ik mij aan de regels moest houden en terug moest
lopen naar de groep.
De waarden die ik hierbij belangrijk vind zijn: gehoorzaamheid en behulpzaamheid. Gehoorzaamheid,
omdat ik richting mijn stage wil gehoorzamen en de gezamenlijke regels op wil volgen.
Behulpzaamheid, omdat ik graag dit meisje zou willen helpen en er voor haar zou willen zijn.
Geluk is volgens Aristoteles het hoogste doel dat we kunnen bereiken en geeft uiteindelijk zin aan
alles wat we doen (De Brabander, 2013). Om een volmaakt mens te worden, moeten we volgens
Aristoteles een voortreffelijk karakter ontwikkelen. Dit doe je door een deugdzaam leven te leiden,
dus door het midden te kiezen tussen twee uitersten (De Brabander, 2013). Het midden kiezen is
handelen volgens de rede. We streven naar wie je in potentie bent, dit kan gedaan worden door het
optimale gebruik van de rede en door na te denken over ons eigen nadenken (De Brabander, 2013).
Dit heet de deugdenethiek.
Ik vind het belangrijk om een bezorgde hulpverlener te zijn. Om te laten weten richting mijn cliënten
dat ik er voor hen ben. Als ik naar mijn casus kijk, zou ik een bezorgde hulpverlener zijn, wanneer ik
achter de cliënt aan blijf lopen. Als ik te bezorgd ben, ben ik overbezorgd. En dat is niet goed volgens
Aristoteles. Ik zou mij te druk maken over de cliënten en ik zou moeilijk rust kunnen nemen. Ik zou op
dat moment te veel bezig zijn in mijn hoofd. Wanneer ik niet bezorgd ben, ben ik onverschillig. Wat
volgens Aristoteles ook niet goed is, want dan leef je niet volgens het midden. Ik zou dan
onverschillig zijn in het geven van mijn mening. De ene keer zou ik mij weer anders gedragen ten
opzichte van de andere keer. Een cliënt zou snel door hebben wanneer ik onverschillig ben. Ik zou
dan telkens anders reageren wanneer ze wat vragen.
Als je naar mijn casus kijkt, en ik gehoorzaam zou handelen, zou ik mij houden aan de regels van de
instelling, dus niet verder achter de cliënt aanlopen. Op het moment dat ik te gehoorzaam ben, ben
ik een volgeling. Ik zou dan geen eigen mening hebben. Een cliënt zou dit gelijk doorhebben, omdat
de cliënt dan ook merkt dat ik alles gelijk doe wat ervan mij gevraagd wordt en ik nooit zou afwijken
van de vastgestelde regels. Wanneer ik te weinig ga gehoorzamen, zou ik opstandig worden, ik zou
mijn eigen regels gaan bedenken en mij niet houden aan de vastgestelde regels. Een cliënt zou dit
gelijk doorhebben, omdat de cliënt hierdoor verwarring krijgt en het waarschijnlijk niet meer gaat
begrijpen.
1
