Samenvatting artikelen theoretische pedagogiek
(2021, RUG)
Keller & Lamm (2005)
Baumrind (2013)
Keller (2013)
Deci & Ryan (2016)
Kim & Axelrod (2005)
Skinner (2005)
Parenting as the expression of sociohistorical time: the case of
German individualization (Keller & Lamm 2005)
https://rug.on.worldcat.org/search/detail/440058482?submitButton=&queryString=keller
%20%26%20lamm&databaseList=638
Deze studie geeft de socio-historische veranderingen weer in ouderschap, in een autonome
samenleving: Duitsland. Er worden twee typische socialisatiedoelen genoemd, die gevonden zijn in
verschillende socioculturele contexten:
Independent socialisation goals (onafhankelijk): de competente volwassene is
onafhankelijk, individueel, beheerst, zelfstandig en uniek. Dit individu is voornamelijk
vertegenwoordigd in de opgeleide, welvarende, stedelijke middenklasse van Westerse
geïndustrialiseerde en post-geïndustrialiseerde samenlevingen.
Interdependent socialisation goals (onderling afhankelijk): de competente volwassene is
verbonden met anderen (voornamelijk met familie en verwanten), empathisch, rolgericht en
meegaand. Dit individu is voornamelijk vertegenwoordigd in landelijke, op levensonderhoud
gebaseerde, laagopgeleide gezinnen.
Afhankelijkheid en onafhankelijkheid zijn niet per se tegengestelde dimensies, beide zijn onderdeel
van de algemene menselijke psychologie. Het gaat er vooral om in welke mate een dimensie “geuit”
wordt. Dit kan beïnvloed worden door cultuur.
Dit artikel richt zich op de rijke, hoogopgeleide, Duitse middenklasse, die behoren tot twee
verschillende eeuwen. (kinderen geboren in 1977/78 en 2000). Opvoedingsdoelen zijn dynamisch
over de tijd heen, onder de invloed van de maatschappij op dat moment. Duitsland onderging in deze
periode een sterke maatschappelijke groei, de materiële levensstandaard werd beter, en onderwijs
breidde zich uit. Wel was er economische instabiliteit, dit zorgde voor meer competitie op de
arbeidsmarkt. Educatie leidt tot meer individualisatie. Ook bleven gezinnen kleiner, er werd minder
snel getrouwd, er werden minder kinderen geboren en stellen gingen vaker uit elkaar. Dit zorgde ook
voor meer individualisatie. Vrouwen volgen vaker een opleiding en moeders blijven vaker aan het
werk. In deze studie willen ze analyseren of de toename van individualisatie op maatschappelijk
niveau, ook gevolgen heeft op ouderschapsstijlen geassocieerd met onafhankelijke
socialisatiedoelen. Er wordt onderscheid gemaakt tussen twee vormen van ouderschap:
, Distal parenting: kind leert al snel alleen te slapen, alleen spelen met speelgoed. Er wordt
getroost met woorden en bijna nooit met borstvoeding. Het kind leert zelfstandig te zijn. Wel
wordt het positief omgaan met emoties wel als opvoedingsdoel gezien: ze willen dat hun
kind blij is, en geven vaak complimentjes.
Proximal parenting: veel warmte, lichaamscontact, en sociale cohesie. Dit zorgt voor een
betere ontwikkeling van sociale regulatie en meegaandheid. Ze willen dat hun kind sociaal is,
en respect heeft voor anderen.
Cohort 1: moeders van kinderen geboren in 1977/78.
Cohort 2: moeders van kinderen geboren in 2000.
Resultaten:
Face-to-face interaction: moeders van cohort 2 reageerden sneller op de positieve signalen van de
baby dan moeders uit cohort 1.
Object play: moeders van cohort 2 gebruikten vaker speelgoed dan moeders uit cohort 1.
Warmth: moeders van cohort 1 geven meer warmte en lichaamscontact dan moeders uit cohort 2,
ook lachen ze vaker naar hun baby. Alleen de hoeveelheid “baby talk” bleef hetzelfde tussen de twee
cohorten.
Discussie
De verschillende generaties moeders verschillen inderdaad in interactie met hun baby’s. De jongere
moeders laten een ouderschapsstijl zien die past bij “onafhankelijke” (autonome) opvoedingsdoelen.
Ouderschapsstijlen die passen bij “onderling afhankelijke”(collectieve) opvoedingsdoelen zijn
afgenomen. Deze veranderingen komen voort uit het idee dat deze moeder hebben over opvoeden.
Ouders voeden hun kinderen op voor de toekomst, en niet hoe ze zelf ooit zijn opgevoed.
Authoritative parenting revisited: history and current status
(Baumrind 2013)
https://web-p-ebscohost-com.proxy-ub.rug.nl/ehost/detail/detail?vid=4&sid=3d1ff23c-e8c5-41bf-
b883-
9d321fb85704%40redis&bdata=JnNpdGU9ZWhvc3QtbGl2ZSZzY29wZT1zaXRl#db=pzh&AN=2012-
15622-002
Dit is een hoofdstuk uit een boek over autoritatief ouderschap. Autoritatief ouderschap wordt
beschreven als eisen stellen aan het kind, maar tegelijk responsief zijn. Autoritatieve ouders hechten
waarde aan zelfredzaamheid, prestatie, pro sociaal gedrag, zelfcontrole, vrolijkheid en sociaal
zelfvertrouwen. Omdat de term nu veel gebruikt wordt, is de definitie niet meer helemaal helder.
Het doel van dit hoofdstuk is het standaardiseren van de betekenis van autoritatief ouderschap.
, Het autoritatieve prototype
Van oorsprong is een ouderlijke autoriteit (“parental authority”) een persoon met meer kennis en
ervaring, waardoor hij het recht heeft keuzes te maken voor zijn kinderen. In eerste instantie was
“autoriteit” een neutrale term. Later werd het meer en meer geassocieerd met een autoritaire
persoonlijkheid: rigide, onderdrukkend, machtsbelust, conventioneel en hiërarchisch. Een
tegenhanger hiervan is de permissieve persoonlijkheid, deze accepteert onvoorwaardelijk, is warm,
flexibel en streeft naar gelijkwaardigheid.
Een misverstand over de autoritatieve opvoedstijl is dat liefde en controle worden gepresenteerd als
tegenhangers van hetzelfde continuüm. In werkelijkheid zijn het twee onafhankelijke dimensies. Het
gaat er niet om dat er een middenweg gevonden moet worden tussen liefde en controle, beide zijn
juist veel aanwezig.
Filosofische en theoretische erfenissen van Baumrind’s over ouderschap
Marxist dialectical materialism
Volgens de marxistische filosofie bezitten alle fenomenen tegengesteldheden (thesis en antithesis),
bijvoorbeeld controle <> autonomie.
Baumrind gelooft in:
De goede manier om kinderen te bestuderen is in hun natuurlijke omgeving
Kinderen ontwikkelen zich voornamelijk door interactie met ouders en onderwijzers (sociaal
culturele benadering Vygotsky)
Als materialist vindt ze dat mensen naar zichzelf moeten kijken en niet naar een god, ze zijn
zelf verantwoordelijk voor hoe hun kind uitgroeit
Socialisatie gaat om het aanleren van wenselijke gewoontes en gedrag bij het kind. Dit wordt
door de ouder versterkt/aangemoedigd door de combinatie van zorgzaamheid en
redelijkheid en het hebben van een hoge standaard voor prestaties en pro sociaal gedrag.
Educational theories of Maria Montessori
Baumrind vindt, zoals Montessori en Dewi, dat zowel onvoorwaardelijke acceptatie (permissief), als
overdreven dwangmatige controle (autoritair) schadelijk kunnen zijn voor de ontwikkeling van het
kind.
Kurt Lewin’s group dynamics movement
Lewin had onderzoek gedaan naar groepsdynamiek en onderscheidde daar de democratische en
autocratische leiderschapsstijlen.
Autocratische leiders maken alle beslissingen en geven complimenten en schuld zonder
duidelijk te zijn over de criteria.
Democratische leiders ondersteunen het groepsproces door beschikbaar te zijn voor hulp,
maar zich tegelijk objectief en afstandelijk te gedragen omtrent groepsbeslissingen.
Lewin gaf de voorkeur aan democratisch leiderschap, omdat het veel zeggenschap gaf aan de
groepsleden. Baumrind heeft zelf een andere voorkeur, en introduceert “gestructureerd
leiderschap”.
Gestructureerde leiders zijn minder dominant dan autocratische leiders, maar meer sturend
dan democratische leiders.
(2021, RUG)
Keller & Lamm (2005)
Baumrind (2013)
Keller (2013)
Deci & Ryan (2016)
Kim & Axelrod (2005)
Skinner (2005)
Parenting as the expression of sociohistorical time: the case of
German individualization (Keller & Lamm 2005)
https://rug.on.worldcat.org/search/detail/440058482?submitButton=&queryString=keller
%20%26%20lamm&databaseList=638
Deze studie geeft de socio-historische veranderingen weer in ouderschap, in een autonome
samenleving: Duitsland. Er worden twee typische socialisatiedoelen genoemd, die gevonden zijn in
verschillende socioculturele contexten:
Independent socialisation goals (onafhankelijk): de competente volwassene is
onafhankelijk, individueel, beheerst, zelfstandig en uniek. Dit individu is voornamelijk
vertegenwoordigd in de opgeleide, welvarende, stedelijke middenklasse van Westerse
geïndustrialiseerde en post-geïndustrialiseerde samenlevingen.
Interdependent socialisation goals (onderling afhankelijk): de competente volwassene is
verbonden met anderen (voornamelijk met familie en verwanten), empathisch, rolgericht en
meegaand. Dit individu is voornamelijk vertegenwoordigd in landelijke, op levensonderhoud
gebaseerde, laagopgeleide gezinnen.
Afhankelijkheid en onafhankelijkheid zijn niet per se tegengestelde dimensies, beide zijn onderdeel
van de algemene menselijke psychologie. Het gaat er vooral om in welke mate een dimensie “geuit”
wordt. Dit kan beïnvloed worden door cultuur.
Dit artikel richt zich op de rijke, hoogopgeleide, Duitse middenklasse, die behoren tot twee
verschillende eeuwen. (kinderen geboren in 1977/78 en 2000). Opvoedingsdoelen zijn dynamisch
over de tijd heen, onder de invloed van de maatschappij op dat moment. Duitsland onderging in deze
periode een sterke maatschappelijke groei, de materiële levensstandaard werd beter, en onderwijs
breidde zich uit. Wel was er economische instabiliteit, dit zorgde voor meer competitie op de
arbeidsmarkt. Educatie leidt tot meer individualisatie. Ook bleven gezinnen kleiner, er werd minder
snel getrouwd, er werden minder kinderen geboren en stellen gingen vaker uit elkaar. Dit zorgde ook
voor meer individualisatie. Vrouwen volgen vaker een opleiding en moeders blijven vaker aan het
werk. In deze studie willen ze analyseren of de toename van individualisatie op maatschappelijk
niveau, ook gevolgen heeft op ouderschapsstijlen geassocieerd met onafhankelijke
socialisatiedoelen. Er wordt onderscheid gemaakt tussen twee vormen van ouderschap:
, Distal parenting: kind leert al snel alleen te slapen, alleen spelen met speelgoed. Er wordt
getroost met woorden en bijna nooit met borstvoeding. Het kind leert zelfstandig te zijn. Wel
wordt het positief omgaan met emoties wel als opvoedingsdoel gezien: ze willen dat hun
kind blij is, en geven vaak complimentjes.
Proximal parenting: veel warmte, lichaamscontact, en sociale cohesie. Dit zorgt voor een
betere ontwikkeling van sociale regulatie en meegaandheid. Ze willen dat hun kind sociaal is,
en respect heeft voor anderen.
Cohort 1: moeders van kinderen geboren in 1977/78.
Cohort 2: moeders van kinderen geboren in 2000.
Resultaten:
Face-to-face interaction: moeders van cohort 2 reageerden sneller op de positieve signalen van de
baby dan moeders uit cohort 1.
Object play: moeders van cohort 2 gebruikten vaker speelgoed dan moeders uit cohort 1.
Warmth: moeders van cohort 1 geven meer warmte en lichaamscontact dan moeders uit cohort 2,
ook lachen ze vaker naar hun baby. Alleen de hoeveelheid “baby talk” bleef hetzelfde tussen de twee
cohorten.
Discussie
De verschillende generaties moeders verschillen inderdaad in interactie met hun baby’s. De jongere
moeders laten een ouderschapsstijl zien die past bij “onafhankelijke” (autonome) opvoedingsdoelen.
Ouderschapsstijlen die passen bij “onderling afhankelijke”(collectieve) opvoedingsdoelen zijn
afgenomen. Deze veranderingen komen voort uit het idee dat deze moeder hebben over opvoeden.
Ouders voeden hun kinderen op voor de toekomst, en niet hoe ze zelf ooit zijn opgevoed.
Authoritative parenting revisited: history and current status
(Baumrind 2013)
https://web-p-ebscohost-com.proxy-ub.rug.nl/ehost/detail/detail?vid=4&sid=3d1ff23c-e8c5-41bf-
b883-
9d321fb85704%40redis&bdata=JnNpdGU9ZWhvc3QtbGl2ZSZzY29wZT1zaXRl#db=pzh&AN=2012-
15622-002
Dit is een hoofdstuk uit een boek over autoritatief ouderschap. Autoritatief ouderschap wordt
beschreven als eisen stellen aan het kind, maar tegelijk responsief zijn. Autoritatieve ouders hechten
waarde aan zelfredzaamheid, prestatie, pro sociaal gedrag, zelfcontrole, vrolijkheid en sociaal
zelfvertrouwen. Omdat de term nu veel gebruikt wordt, is de definitie niet meer helemaal helder.
Het doel van dit hoofdstuk is het standaardiseren van de betekenis van autoritatief ouderschap.
, Het autoritatieve prototype
Van oorsprong is een ouderlijke autoriteit (“parental authority”) een persoon met meer kennis en
ervaring, waardoor hij het recht heeft keuzes te maken voor zijn kinderen. In eerste instantie was
“autoriteit” een neutrale term. Later werd het meer en meer geassocieerd met een autoritaire
persoonlijkheid: rigide, onderdrukkend, machtsbelust, conventioneel en hiërarchisch. Een
tegenhanger hiervan is de permissieve persoonlijkheid, deze accepteert onvoorwaardelijk, is warm,
flexibel en streeft naar gelijkwaardigheid.
Een misverstand over de autoritatieve opvoedstijl is dat liefde en controle worden gepresenteerd als
tegenhangers van hetzelfde continuüm. In werkelijkheid zijn het twee onafhankelijke dimensies. Het
gaat er niet om dat er een middenweg gevonden moet worden tussen liefde en controle, beide zijn
juist veel aanwezig.
Filosofische en theoretische erfenissen van Baumrind’s over ouderschap
Marxist dialectical materialism
Volgens de marxistische filosofie bezitten alle fenomenen tegengesteldheden (thesis en antithesis),
bijvoorbeeld controle <> autonomie.
Baumrind gelooft in:
De goede manier om kinderen te bestuderen is in hun natuurlijke omgeving
Kinderen ontwikkelen zich voornamelijk door interactie met ouders en onderwijzers (sociaal
culturele benadering Vygotsky)
Als materialist vindt ze dat mensen naar zichzelf moeten kijken en niet naar een god, ze zijn
zelf verantwoordelijk voor hoe hun kind uitgroeit
Socialisatie gaat om het aanleren van wenselijke gewoontes en gedrag bij het kind. Dit wordt
door de ouder versterkt/aangemoedigd door de combinatie van zorgzaamheid en
redelijkheid en het hebben van een hoge standaard voor prestaties en pro sociaal gedrag.
Educational theories of Maria Montessori
Baumrind vindt, zoals Montessori en Dewi, dat zowel onvoorwaardelijke acceptatie (permissief), als
overdreven dwangmatige controle (autoritair) schadelijk kunnen zijn voor de ontwikkeling van het
kind.
Kurt Lewin’s group dynamics movement
Lewin had onderzoek gedaan naar groepsdynamiek en onderscheidde daar de democratische en
autocratische leiderschapsstijlen.
Autocratische leiders maken alle beslissingen en geven complimenten en schuld zonder
duidelijk te zijn over de criteria.
Democratische leiders ondersteunen het groepsproces door beschikbaar te zijn voor hulp,
maar zich tegelijk objectief en afstandelijk te gedragen omtrent groepsbeslissingen.
Lewin gaf de voorkeur aan democratisch leiderschap, omdat het veel zeggenschap gaf aan de
groepsleden. Baumrind heeft zelf een andere voorkeur, en introduceert “gestructureerd
leiderschap”.
Gestructureerde leiders zijn minder dominant dan autocratische leiders, maar meer sturend
dan democratische leiders.
