KT1 Klinisch Redeneren
KT1 Klinisch Redeneren Werkgroep 1
De student geeft de plaats van de jeugdgezondheidszorg binnen de
gezondheidszorg weer.
De professionals van de jeugdgezondheidszorg voeren werkzaamheden uit zoals beschreven
in het basispakket en de opdrachten van de gemeenten. Het wettelijk kader is hiervoor het
besluit publieke gezondheidszorg van de wet WPG en het preventieve deel van de jeugdwet.
Het is de taak om een gezonde en veilige ontwikkeling van jeugdigen te bevorderen en te
borgen. De JGZ is in eerste instantie verantwoordelijk voor het primaire invullen van het JGZ-
aanbod. Dit doen ze in overleg met de gemeente. De JGZ-professionals stemmen samen met
ouders de ondersteuningsbehoefte, vorm en frequentie af om zo zorg op maat te bieden.
Voor de Jeugdwet is de gemeente verantwoordelijk. De gemeenten hebben de
verantwoordelijkheid om aan alle jeugdigen van 0 tot 18 jaar gezondheidszorg aan te
bieden. Dit is bepaald in de Wet publieke
gezondheid (WPG) en het Besluit publieke
gezondheid. Uitgangspunten van de
jeugdwet zijn:
- Preventie en uitgaan van eigen
kracht van jeugdigen.
- Minder snel medicaliseren.
- Eerder hulp op maat.
- Meer ruimte voor zorgprofessionals.
De jeugdwet is er dus om dingen te regelen.
De wet publieke gezondheid (WPG) richt
zich op zorg voor de gezondheid van de samenleving en risicogroepen. Kenmerkend is dat er
sprake is van een maatschappelijke hulpvraag. De wet onderscheidt collectieve preventie,
infectieziektebestrijding en jeugdgezondheidszorg.
De participatiewet is er om ervoor te zorgen dat er voldoende participatie is, zoals naar
school gaan.
De jeugdgezondheidszorg maakt deel uit van de publieke gezondheidszorg. De focus ligt op
gedrag en gezondheid. Het is de bedoeling dat alle kinderen in beeld zijn doormiddel van:
- Monitoren en signaleren
- Screenen en vaccineren
- Samenwerking tussen zorgsystemen
- Het inschatten van de zorgbehoefte
- Tijdig inschakelen van hulp
- Voorlichting, advies, instructie en begeleiding aan ouders.
Het model van LaLonde is het uitgangspunt.
1
,De student geeft weer wat de rol en taken zijn van de
jeugdverpleegkundige binnen de jeugdgezondheidszorg
Rollen van de JGZ-verpleegkundige zijn:
- Samenwerkingspartner
- Evidence based professional
- Communicator
- Zorgverlener
Je gaat klinisch redeneren met als doel problemen op fysiek, psychisch, sociaal, spiritueel en
functioneel gebied systematisch in kaart te brengen, analyseren, monitoren en eventueel
oplossen.
Risico inschatting à Welke kinderen lopen risico?
Vroeg signalering à Vragen van ouders, groeicurve en observatie.
Probleemherkenning à Meting tijdens de consulten.
Interventie à Individueel en of groepsgericht.
Monitoring à Herhalingsoproepen, huisbezoek en bemoeizorg.
Je gaat als JGZ verpleegkundige eerst signaleren en daarna kijken of je het kunt
normaliseren. Als dit niet lukt ga je doorverwijzen.
De student verwoordt het belang van de prognose in relatie tot het
bepalen van het resultaat en de interventies.
Een prognose is een voorstelling van hoe een bepaald gezondheidsprobleem waarschijnlijk
zal gaan aflopen. Met een prognose worden de zaken die het beloop van de ziekte kunnen
beïnvloeden in kaart gebracht.
Een prognostische factor oefent invloed uit op het verloop van het gezondheidsprobleem.
Een risicofactor en een etiologische factor oefenen invloed uit op het ontstaan van een
gezondheidsprobleem.
Als je weet hoe een ziekt zich kan gaan vormen en hoe het beloop van de ziekte zal zijn, kun
je rekening houden met het bepalen resultaten en het plannen van de interventies. Je kunt
aan de hand van een prognose bepalen of interventies wel of niet voortgezet moeten
worden.
Factoren die een prognose beïnvloeden zijn ICF factoren (anatomische eigenschappen,
functies, persoonlijke factoren en omgevingsfactoren).
2
, KT1 Klinisch Redeneren Werkgroep 2
De student geeft weer wat het model van Bakker inhoudt en hoe dit
gebruikt kan worden door de jeugdverpleegkundige.
Het balansmodel van Bakker uit 1998 geeft een overzicht van het samenspel van
beschermende- en risicofactoren voor de ontwikkeling van een kind op drie niveaus. Met dit
model kan de gezinssituatie en de eventueel benodigde opvoedsteun of -hulp nauwgezet
bepaald worden. Je kunt het zien als een weegschaal of een wip. De draagkracht en de
draaglast worden tegenover elkaar gezet. De draagkracht zijn de beschermende factoren, de
draaglast zijn de risicofactoren. Er wordt gezegd dat wanneer er meerdere risicofactoren
zijn, de kans op kindermishandeling ook groter wordt. Er zijn binnen het model drie
verschillende systemen. Het eerste systeem is het microsysteem. Deze bevat kind factoren.
Dit zijn factoren die bij het kind
aanwezig zijn. Ook bevat het
ouderfactoren (hoe zijn de
ouders) en gezinsfactoren (zijn
de ouders nog bij elkaar, hoe
ziet de situatie eruit?). Het
tweede systeem is het
mesosysteem. Dit zijn sociale
factoren. Hierin zitten sociale
(gezins)factoren (factoren hoe
een gezin sociaal functioneert,
veel familie?) en sociale
(buurt)factoren (leefomgeving
van het gezin, sociale cohesie in
de buurt? Toegang tot
onderwijs?). Als laatste is er het
macrosysteem. Hieronder
vallen sociaaleconomische
gezinsfactoren (denk aan
armoede, opleidingsniveau,
inkomen etc.), culturele
factoren (waarde en normen
van de omgeving en in
hoeverre deze passen bij het
gezin) en maatschappelijke
factoren (factoren uit de
maatschappij zoals een crisis, werkeloosheid).
3
KT1 Klinisch Redeneren Werkgroep 1
De student geeft de plaats van de jeugdgezondheidszorg binnen de
gezondheidszorg weer.
De professionals van de jeugdgezondheidszorg voeren werkzaamheden uit zoals beschreven
in het basispakket en de opdrachten van de gemeenten. Het wettelijk kader is hiervoor het
besluit publieke gezondheidszorg van de wet WPG en het preventieve deel van de jeugdwet.
Het is de taak om een gezonde en veilige ontwikkeling van jeugdigen te bevorderen en te
borgen. De JGZ is in eerste instantie verantwoordelijk voor het primaire invullen van het JGZ-
aanbod. Dit doen ze in overleg met de gemeente. De JGZ-professionals stemmen samen met
ouders de ondersteuningsbehoefte, vorm en frequentie af om zo zorg op maat te bieden.
Voor de Jeugdwet is de gemeente verantwoordelijk. De gemeenten hebben de
verantwoordelijkheid om aan alle jeugdigen van 0 tot 18 jaar gezondheidszorg aan te
bieden. Dit is bepaald in de Wet publieke
gezondheid (WPG) en het Besluit publieke
gezondheid. Uitgangspunten van de
jeugdwet zijn:
- Preventie en uitgaan van eigen
kracht van jeugdigen.
- Minder snel medicaliseren.
- Eerder hulp op maat.
- Meer ruimte voor zorgprofessionals.
De jeugdwet is er dus om dingen te regelen.
De wet publieke gezondheid (WPG) richt
zich op zorg voor de gezondheid van de samenleving en risicogroepen. Kenmerkend is dat er
sprake is van een maatschappelijke hulpvraag. De wet onderscheidt collectieve preventie,
infectieziektebestrijding en jeugdgezondheidszorg.
De participatiewet is er om ervoor te zorgen dat er voldoende participatie is, zoals naar
school gaan.
De jeugdgezondheidszorg maakt deel uit van de publieke gezondheidszorg. De focus ligt op
gedrag en gezondheid. Het is de bedoeling dat alle kinderen in beeld zijn doormiddel van:
- Monitoren en signaleren
- Screenen en vaccineren
- Samenwerking tussen zorgsystemen
- Het inschatten van de zorgbehoefte
- Tijdig inschakelen van hulp
- Voorlichting, advies, instructie en begeleiding aan ouders.
Het model van LaLonde is het uitgangspunt.
1
,De student geeft weer wat de rol en taken zijn van de
jeugdverpleegkundige binnen de jeugdgezondheidszorg
Rollen van de JGZ-verpleegkundige zijn:
- Samenwerkingspartner
- Evidence based professional
- Communicator
- Zorgverlener
Je gaat klinisch redeneren met als doel problemen op fysiek, psychisch, sociaal, spiritueel en
functioneel gebied systematisch in kaart te brengen, analyseren, monitoren en eventueel
oplossen.
Risico inschatting à Welke kinderen lopen risico?
Vroeg signalering à Vragen van ouders, groeicurve en observatie.
Probleemherkenning à Meting tijdens de consulten.
Interventie à Individueel en of groepsgericht.
Monitoring à Herhalingsoproepen, huisbezoek en bemoeizorg.
Je gaat als JGZ verpleegkundige eerst signaleren en daarna kijken of je het kunt
normaliseren. Als dit niet lukt ga je doorverwijzen.
De student verwoordt het belang van de prognose in relatie tot het
bepalen van het resultaat en de interventies.
Een prognose is een voorstelling van hoe een bepaald gezondheidsprobleem waarschijnlijk
zal gaan aflopen. Met een prognose worden de zaken die het beloop van de ziekte kunnen
beïnvloeden in kaart gebracht.
Een prognostische factor oefent invloed uit op het verloop van het gezondheidsprobleem.
Een risicofactor en een etiologische factor oefenen invloed uit op het ontstaan van een
gezondheidsprobleem.
Als je weet hoe een ziekt zich kan gaan vormen en hoe het beloop van de ziekte zal zijn, kun
je rekening houden met het bepalen resultaten en het plannen van de interventies. Je kunt
aan de hand van een prognose bepalen of interventies wel of niet voortgezet moeten
worden.
Factoren die een prognose beïnvloeden zijn ICF factoren (anatomische eigenschappen,
functies, persoonlijke factoren en omgevingsfactoren).
2
, KT1 Klinisch Redeneren Werkgroep 2
De student geeft weer wat het model van Bakker inhoudt en hoe dit
gebruikt kan worden door de jeugdverpleegkundige.
Het balansmodel van Bakker uit 1998 geeft een overzicht van het samenspel van
beschermende- en risicofactoren voor de ontwikkeling van een kind op drie niveaus. Met dit
model kan de gezinssituatie en de eventueel benodigde opvoedsteun of -hulp nauwgezet
bepaald worden. Je kunt het zien als een weegschaal of een wip. De draagkracht en de
draaglast worden tegenover elkaar gezet. De draagkracht zijn de beschermende factoren, de
draaglast zijn de risicofactoren. Er wordt gezegd dat wanneer er meerdere risicofactoren
zijn, de kans op kindermishandeling ook groter wordt. Er zijn binnen het model drie
verschillende systemen. Het eerste systeem is het microsysteem. Deze bevat kind factoren.
Dit zijn factoren die bij het kind
aanwezig zijn. Ook bevat het
ouderfactoren (hoe zijn de
ouders) en gezinsfactoren (zijn
de ouders nog bij elkaar, hoe
ziet de situatie eruit?). Het
tweede systeem is het
mesosysteem. Dit zijn sociale
factoren. Hierin zitten sociale
(gezins)factoren (factoren hoe
een gezin sociaal functioneert,
veel familie?) en sociale
(buurt)factoren (leefomgeving
van het gezin, sociale cohesie in
de buurt? Toegang tot
onderwijs?). Als laatste is er het
macrosysteem. Hieronder
vallen sociaaleconomische
gezinsfactoren (denk aan
armoede, opleidingsniveau,
inkomen etc.), culturele
factoren (waarde en normen
van de omgeving en in
hoeverre deze passen bij het
gezin) en maatschappelijke
factoren (factoren uit de
maatschappij zoals een crisis, werkeloosheid).
3
