FFC Artikelen
Nakane (2006)
Deelvragen:
(1) Hoe worden de stiltes van Japanse studenten gebruikt als beleefdheidsstrategieën?
(2) Zijn er verschillen in termen van zwijgen en praten als beleefdheidsstrategieën tussen het gedrag
van Japanse en Australische studenten?
(3) Hoe zien Australische docenten het zwijgen van Japanse studenten in termen van beleefdheid?
(4) Hoe wordt er onderhandeld over zwijgen en praten met betrekking tot beleefdheid in
interculturele klascommunicatie?
Stilte wordt gebruikt om straf, confrontatie of schaamte te voorkomen. Stilte zou een uitvoering
kunnen zijn van de Face Threatening Act (= iets niet doet om geen gezichtsverlies te leiden). Stilte
kan intentioneel zijn (als strategie) of onopzettelijk (angst etc.).
3 vormen stiltes:
1. Tijdelijke of totaal ontwijken van communicatie, hierbij houden individuen (tijdelijk) niet het
woord in een interactie
2. Ontwijken van bepaalde taal handelingen, hierbij wordt bijvoorbeeld een situatie uitgelegd
maar wordt een direct verzoek niet gedaan omdat de persoon ervanuit gaat dat de andere
persoon snapt dat dit een indirect verzoek is voor iets
3. Beurtstotende stiltes, deze stiltes geven aan dat de ander aan de beurt is om iets te
zeggen/vertellen
Een schema is een geheel van kennis en overtuigingen die gebaseerd is op onze eerdere ervaringen
en waarmee er veronderstellingen worden gevormd over onze sociale interactie. De Japanse en
Australische studenten verschillen van gebruik omdat ze verschillende verwachtingen hebben van
wat gepast gedrag is in het onderwijs. Deze verschillende verwachtingen komen door het feit dat
Japanse en Australische studenten verschillende schema’s hebben. Ze hebben verschillende
ervaringen en veronderstellingen over sociale interactie en gebruiken stiltes daarom op verschillende
manieren.
Japanse studenten praten vaak niet tijdens een les omdat ze bang zijn dat ze niet goed voorbereid
zijn of dat ze het niet goed genoeg snappen (ze willen hun face niet beschadigen). Het onderwijs in
Australië is juist gericht op het meedoen tijdens de lessen, door het delen van je gedachtes en zo te
laten zien dat je wilt leren. Als Japanse studenten in een Australische onderwijssetting lesgegeven
zouden krijgen zou het dus kunnen dat hun stiltes geïnterpreteerd worden als onsuccesvol leren. Ze
worden dus negatief beoordeeld, terwijl ze de stiltes toepassen vanuit de angst om iets fout te
zeggen en niet omdat ze niet willen leren.
Japanse studenten gebruiken stiltes om hun positive face te beschermen. Ze willen graag
goedgekeurd worden. De bedreiging die voortkomt uit het praten is een bedreiging voor hun positive
face en deze vinden ze te groot om te wagen. Praten zien ze dus als face-threatening. Australische
docenten zien dit anders, dit vinden juist dat praten over de stof en actief meedoen in de klas de
positive face van studenten versterkt. Dit is dus een bron van cross-cultural misunderstanding die
Nakane noemt. Doordat er verschillen zijn in cultuur worden de verschillende manier van het
inzetten van ‘face’ anders gezien en zorgt dit voor een miscommunicatie.
De Japanse studenten vielen stil zodra ze een antwoord niet wisten. Ze zeiden niet expliciet dat ze
het antwoord niet weten om loss of face te voorkomen.
Conclusie:
, Stilte wordt gebruikt als een face-saving strategie door Japanse studenten. Komt bijna niet voor bij
Australische studenten. Deze cross-cultural misunderstanding wordt veroorzaakt door het gebrek
aan harmonie tussen de beleefdheidsstrategie van Japanse en die van Australische studenten.
Murphy & Neu (1996)
Deelvragen:
(1) Geven Amerikaanse moedertaalsprekers in een situatie waarbij ze afkeuring uiten over een cijfer
voor een werkstuk, een reeks taalhandelingen met klachten?
(2) Geven Koreaanse niet-moedertaalsprekers in dezelfde situatie een reeks taalhandelingen met
klachten?
Speech act= taal handeling
Het nieuwe aan deze studie is dat de uitvoering van taalhandeling vanuit zowel de spreker als de
luisteraar wordt onderzocht.
Het onderzoek is gericht op de uitvoering van de reeks taalhandelingen van de klacht. Er wordt
gekeken naar Amerikaanse moedertaalsprekers van het Engels en naar Koreaanse niet-
moedertaalsprekers van het Engels. Het luisteraarsperspectief wordt onderzocht door het
beoordelen van de Koreaanse niet-moedertaalsprekers door de Amerikaanse moedertaalsprekers.
Uit het onderzoek is gebleken dat de eerste onderzoeksvraag inderdaad het geval is. De tweede
onderzoeksvraag is dat niet het geval, de meeste Koreaanse niet-moedertaalsprekers geven geen
taalhandelingen met klachten in deze situatie.
Uit de beoordeling van de Amerikaanse moedertaalsprekers van de Koreaanse niet-
moedertaalsprekers blijkt dat er significante verschillen zijn in de waarneming van de Amerikanen
van de klager (Koreaan) en de criticus. Deze verschillen speelden een rol op het gebied van de mate
van agressiviteit van de spreker, de respectvolle houding van de sprekers, de geloofwaardigheid en
de gepastheid van de sprekers.
De native speaker strategieën die zijn ingezet door de Amerikaanse moedertaalsprekers zijn het
depersonaliseren van een probleem, het gebruiken van aarzelingen en verzachtende uitdrukking en
het gebruiken van het voornaamwoord ‘wij’. Door deze strategieën wordt de vergelijking met
Koreanen anders, hun uitingen worden als nog ongepaster gezien hierdoor.
Beperkingen van de studie:
- Er is gebruikt gemaakt van data waarbij er geen interactie is tussen de sprekers, dit is niet ideaal
gezien het niet zo natuurlijk mogelijk is.
- Er is gefocust op maar één enkele situatie, in deze specifieke situatie is de spreker lager in status als
de persoon waar hij of zij tegen klaagt wat wellicht invloed zou kunnen hebben. Meer data met meer
situaties, geslachten en verschillende taalachtergronden zou de resultaten van dit onderzoek
verduidelijken en versterken.
- De Amerikanen die de Koreanen beoordeeld hebben zitten allemaal in dezelfde klas van een
universitaire opleiding die gericht is op communicatie, hierdoor zijn deze personen gevoeliger voor
anderstalig taalgebruik dan de meeste Amerikanen zouden zijn. Hierdoor zouden er wellicht
onderscheiden gelegd zijn die de meeste Amerikanen niet gelegd zouden hebben.
- Ondanks de instructies voor de Amerikanen om alleen naar de inhoud van de gesprekken te
luisteren, kan het zijn dat de grammaticale correctheid invloed heeft gehad op de beoordeling van de
gepastheid van de Koreaanse antwoorden.
De grens tussen een klacht en een kritiek punt is voor Amerikaanse moedertaalsprekers duidelijk.
Nakane (2006)
Deelvragen:
(1) Hoe worden de stiltes van Japanse studenten gebruikt als beleefdheidsstrategieën?
(2) Zijn er verschillen in termen van zwijgen en praten als beleefdheidsstrategieën tussen het gedrag
van Japanse en Australische studenten?
(3) Hoe zien Australische docenten het zwijgen van Japanse studenten in termen van beleefdheid?
(4) Hoe wordt er onderhandeld over zwijgen en praten met betrekking tot beleefdheid in
interculturele klascommunicatie?
Stilte wordt gebruikt om straf, confrontatie of schaamte te voorkomen. Stilte zou een uitvoering
kunnen zijn van de Face Threatening Act (= iets niet doet om geen gezichtsverlies te leiden). Stilte
kan intentioneel zijn (als strategie) of onopzettelijk (angst etc.).
3 vormen stiltes:
1. Tijdelijke of totaal ontwijken van communicatie, hierbij houden individuen (tijdelijk) niet het
woord in een interactie
2. Ontwijken van bepaalde taal handelingen, hierbij wordt bijvoorbeeld een situatie uitgelegd
maar wordt een direct verzoek niet gedaan omdat de persoon ervanuit gaat dat de andere
persoon snapt dat dit een indirect verzoek is voor iets
3. Beurtstotende stiltes, deze stiltes geven aan dat de ander aan de beurt is om iets te
zeggen/vertellen
Een schema is een geheel van kennis en overtuigingen die gebaseerd is op onze eerdere ervaringen
en waarmee er veronderstellingen worden gevormd over onze sociale interactie. De Japanse en
Australische studenten verschillen van gebruik omdat ze verschillende verwachtingen hebben van
wat gepast gedrag is in het onderwijs. Deze verschillende verwachtingen komen door het feit dat
Japanse en Australische studenten verschillende schema’s hebben. Ze hebben verschillende
ervaringen en veronderstellingen over sociale interactie en gebruiken stiltes daarom op verschillende
manieren.
Japanse studenten praten vaak niet tijdens een les omdat ze bang zijn dat ze niet goed voorbereid
zijn of dat ze het niet goed genoeg snappen (ze willen hun face niet beschadigen). Het onderwijs in
Australië is juist gericht op het meedoen tijdens de lessen, door het delen van je gedachtes en zo te
laten zien dat je wilt leren. Als Japanse studenten in een Australische onderwijssetting lesgegeven
zouden krijgen zou het dus kunnen dat hun stiltes geïnterpreteerd worden als onsuccesvol leren. Ze
worden dus negatief beoordeeld, terwijl ze de stiltes toepassen vanuit de angst om iets fout te
zeggen en niet omdat ze niet willen leren.
Japanse studenten gebruiken stiltes om hun positive face te beschermen. Ze willen graag
goedgekeurd worden. De bedreiging die voortkomt uit het praten is een bedreiging voor hun positive
face en deze vinden ze te groot om te wagen. Praten zien ze dus als face-threatening. Australische
docenten zien dit anders, dit vinden juist dat praten over de stof en actief meedoen in de klas de
positive face van studenten versterkt. Dit is dus een bron van cross-cultural misunderstanding die
Nakane noemt. Doordat er verschillen zijn in cultuur worden de verschillende manier van het
inzetten van ‘face’ anders gezien en zorgt dit voor een miscommunicatie.
De Japanse studenten vielen stil zodra ze een antwoord niet wisten. Ze zeiden niet expliciet dat ze
het antwoord niet weten om loss of face te voorkomen.
Conclusie:
, Stilte wordt gebruikt als een face-saving strategie door Japanse studenten. Komt bijna niet voor bij
Australische studenten. Deze cross-cultural misunderstanding wordt veroorzaakt door het gebrek
aan harmonie tussen de beleefdheidsstrategie van Japanse en die van Australische studenten.
Murphy & Neu (1996)
Deelvragen:
(1) Geven Amerikaanse moedertaalsprekers in een situatie waarbij ze afkeuring uiten over een cijfer
voor een werkstuk, een reeks taalhandelingen met klachten?
(2) Geven Koreaanse niet-moedertaalsprekers in dezelfde situatie een reeks taalhandelingen met
klachten?
Speech act= taal handeling
Het nieuwe aan deze studie is dat de uitvoering van taalhandeling vanuit zowel de spreker als de
luisteraar wordt onderzocht.
Het onderzoek is gericht op de uitvoering van de reeks taalhandelingen van de klacht. Er wordt
gekeken naar Amerikaanse moedertaalsprekers van het Engels en naar Koreaanse niet-
moedertaalsprekers van het Engels. Het luisteraarsperspectief wordt onderzocht door het
beoordelen van de Koreaanse niet-moedertaalsprekers door de Amerikaanse moedertaalsprekers.
Uit het onderzoek is gebleken dat de eerste onderzoeksvraag inderdaad het geval is. De tweede
onderzoeksvraag is dat niet het geval, de meeste Koreaanse niet-moedertaalsprekers geven geen
taalhandelingen met klachten in deze situatie.
Uit de beoordeling van de Amerikaanse moedertaalsprekers van de Koreaanse niet-
moedertaalsprekers blijkt dat er significante verschillen zijn in de waarneming van de Amerikanen
van de klager (Koreaan) en de criticus. Deze verschillen speelden een rol op het gebied van de mate
van agressiviteit van de spreker, de respectvolle houding van de sprekers, de geloofwaardigheid en
de gepastheid van de sprekers.
De native speaker strategieën die zijn ingezet door de Amerikaanse moedertaalsprekers zijn het
depersonaliseren van een probleem, het gebruiken van aarzelingen en verzachtende uitdrukking en
het gebruiken van het voornaamwoord ‘wij’. Door deze strategieën wordt de vergelijking met
Koreanen anders, hun uitingen worden als nog ongepaster gezien hierdoor.
Beperkingen van de studie:
- Er is gebruikt gemaakt van data waarbij er geen interactie is tussen de sprekers, dit is niet ideaal
gezien het niet zo natuurlijk mogelijk is.
- Er is gefocust op maar één enkele situatie, in deze specifieke situatie is de spreker lager in status als
de persoon waar hij of zij tegen klaagt wat wellicht invloed zou kunnen hebben. Meer data met meer
situaties, geslachten en verschillende taalachtergronden zou de resultaten van dit onderzoek
verduidelijken en versterken.
- De Amerikanen die de Koreanen beoordeeld hebben zitten allemaal in dezelfde klas van een
universitaire opleiding die gericht is op communicatie, hierdoor zijn deze personen gevoeliger voor
anderstalig taalgebruik dan de meeste Amerikanen zouden zijn. Hierdoor zouden er wellicht
onderscheiden gelegd zijn die de meeste Amerikanen niet gelegd zouden hebben.
- Ondanks de instructies voor de Amerikanen om alleen naar de inhoud van de gesprekken te
luisteren, kan het zijn dat de grammaticale correctheid invloed heeft gehad op de beoordeling van de
gepastheid van de Koreaanse antwoorden.
De grens tussen een klacht en een kritiek punt is voor Amerikaanse moedertaalsprekers duidelijk.
