Juridische aspecten van Kindermishandeling
Artikelen en Jurisprudentie
Roos-Marijn Rohaan
Roos-Marijn Rohaan
, WEEK 1
Verplichte jurisprudentie
M.A.K. and R.V. v. United Kingdom, EHRM 23 maart 2010, m.nt. M.R. Bruning, ‘Vermoedens van
kindermishandeling: actie maar uiterste zorgvuldigheid geboden!’, NJCM-Bulletin 2010, p.1017-1031.
Association Innocence en Danger and Association Enfance et Partage v. France, EHRM 4 juni 2020, Press
Release, m.nt. M.R. Bruning, EHRC 2020/162.
Verplichte literatuur
Freedom from Violence and Exploitation (chapter 2), p. 11-35 (25pp), in: Claire Fenton-Glynn, Children and
the European Court of Human Rights, Oxford: Oxford University Press 2021.
Jaap. E. Doek, ‘The Human Rights of Children: An Introduction’. In: International Human Rights of Children,
Singapore, Springer 2018, p. 3-29.
Roos-Marijn Rohaan
, JURISPRUDENTIE WEEK 1
M.A.K. and R.V. v. United Kingdom, EHRM 23 maart 2010, m.nt. M.R. Bruning, ‘Vermoedens van
kindermishandeling: actie maar uiterste zorgvuldigheid geboden!’, NJCM-Bulletin 2010, p.1017-1031.
Relevante feiten casus
Professionals in het ziekenhuis dachten bij kinderen dat er sprake was van kindermishandeling. Zij zijn tot
actie overgegaan (zonder toestemming) en wilden nader onderzoek naar de zaak. Achteraf bleek echter dat
deze kinderen een zeldzame aandoening hadden, waar het letsel door veroorzaakt werd.
Rechtsvraag
Is het handelen van de professionals naar aanleiding van vermoeden van kindermishandeling in strijd met
art. 8 EVRM?
Juridisch kader
Art. 8 (en 13) EVRM (en Art. 3 EVRM, maar niet nodig om te noemen).
Beantwoording van het Hof
T.a.v. de eerste beslissing, dat vader wordt weggehouden van zijn kind, oordeelt het EHRM dat er een
schending is van artikel 8 EVRM, omdat er voor deze maatregel geen wettelijke basis bestond (para. 64 en
65).
T.a.v. de tweede beslissing, dat de kinderarts de kinderbeschermingsautoriteiten heeft ingeschakeld,
oordeelt het EHRM dat deze beslissing gerechtvaardigd was. Toch oordeelt het EHRM een schending van
art. 8 EVRM, omdat relatief laat (pas na 13 dagen) de expertise van een dermatoloog wordt ingeroepen
(para. 66-74).
T.a.v. van de derde beslissing, dat de kinderarts het meisje heeft onderzocht nadat de vader het ziekenhuis
heeft verlaten, zonder op toestemming te wachten van zijn echtgenote, oordeelt het EHRM dat de
bloedafname en de gemaakte foto’s niet dringend noodzakelijk waren, omdat er geen sprake is van een
kritieke toestand, zodoende oordeelt het EHRM een schending van art. 8 EVRM (para. 75-80).
Belangrijke overwegingen
Artsen kunnen niet altijd aansprakelijk worden gesteld bij een achteraf blijkend foutieve melding van
kindermishandeling, omdat dit vanuit art. 3 EVRM hun plicht is.
Association Innocence en Danger and Association Enfance et Partage v. France, EHRM 4 juni 2020, Press
Release, m.nt. M.R. Bruning, EHRC 2020/162.
Relevante feiten casus
Een meisje van acht jaar oud is aan de gevolgen van kindermishandeling overleden. Beide ouders zijn
veroordeeld tot dertig jaar gevangenisstraf. De vraag hierbij is of de verantwoordelijke Franse autoriteiten
voldoende inspanning hebben verricht om het meisje te beschermen tegen deze daden.
Rechtsvraag
Hadden de verantwoordelijke autoriteiten op de hoogte kunnen zijn van het risico dat M. Slachtoffer van
kindermishandeling was en hebben zij voldoende geboden (art. 3 EVRM)?
Juridisch kader
Art. 3 EVRM (en art. 2 EVRM en art. 13 EVRM).
Roos-Marijn Rohaan
Artikelen en Jurisprudentie
Roos-Marijn Rohaan
Roos-Marijn Rohaan
, WEEK 1
Verplichte jurisprudentie
M.A.K. and R.V. v. United Kingdom, EHRM 23 maart 2010, m.nt. M.R. Bruning, ‘Vermoedens van
kindermishandeling: actie maar uiterste zorgvuldigheid geboden!’, NJCM-Bulletin 2010, p.1017-1031.
Association Innocence en Danger and Association Enfance et Partage v. France, EHRM 4 juni 2020, Press
Release, m.nt. M.R. Bruning, EHRC 2020/162.
Verplichte literatuur
Freedom from Violence and Exploitation (chapter 2), p. 11-35 (25pp), in: Claire Fenton-Glynn, Children and
the European Court of Human Rights, Oxford: Oxford University Press 2021.
Jaap. E. Doek, ‘The Human Rights of Children: An Introduction’. In: International Human Rights of Children,
Singapore, Springer 2018, p. 3-29.
Roos-Marijn Rohaan
, JURISPRUDENTIE WEEK 1
M.A.K. and R.V. v. United Kingdom, EHRM 23 maart 2010, m.nt. M.R. Bruning, ‘Vermoedens van
kindermishandeling: actie maar uiterste zorgvuldigheid geboden!’, NJCM-Bulletin 2010, p.1017-1031.
Relevante feiten casus
Professionals in het ziekenhuis dachten bij kinderen dat er sprake was van kindermishandeling. Zij zijn tot
actie overgegaan (zonder toestemming) en wilden nader onderzoek naar de zaak. Achteraf bleek echter dat
deze kinderen een zeldzame aandoening hadden, waar het letsel door veroorzaakt werd.
Rechtsvraag
Is het handelen van de professionals naar aanleiding van vermoeden van kindermishandeling in strijd met
art. 8 EVRM?
Juridisch kader
Art. 8 (en 13) EVRM (en Art. 3 EVRM, maar niet nodig om te noemen).
Beantwoording van het Hof
T.a.v. de eerste beslissing, dat vader wordt weggehouden van zijn kind, oordeelt het EHRM dat er een
schending is van artikel 8 EVRM, omdat er voor deze maatregel geen wettelijke basis bestond (para. 64 en
65).
T.a.v. de tweede beslissing, dat de kinderarts de kinderbeschermingsautoriteiten heeft ingeschakeld,
oordeelt het EHRM dat deze beslissing gerechtvaardigd was. Toch oordeelt het EHRM een schending van
art. 8 EVRM, omdat relatief laat (pas na 13 dagen) de expertise van een dermatoloog wordt ingeroepen
(para. 66-74).
T.a.v. van de derde beslissing, dat de kinderarts het meisje heeft onderzocht nadat de vader het ziekenhuis
heeft verlaten, zonder op toestemming te wachten van zijn echtgenote, oordeelt het EHRM dat de
bloedafname en de gemaakte foto’s niet dringend noodzakelijk waren, omdat er geen sprake is van een
kritieke toestand, zodoende oordeelt het EHRM een schending van art. 8 EVRM (para. 75-80).
Belangrijke overwegingen
Artsen kunnen niet altijd aansprakelijk worden gesteld bij een achteraf blijkend foutieve melding van
kindermishandeling, omdat dit vanuit art. 3 EVRM hun plicht is.
Association Innocence en Danger and Association Enfance et Partage v. France, EHRM 4 juni 2020, Press
Release, m.nt. M.R. Bruning, EHRC 2020/162.
Relevante feiten casus
Een meisje van acht jaar oud is aan de gevolgen van kindermishandeling overleden. Beide ouders zijn
veroordeeld tot dertig jaar gevangenisstraf. De vraag hierbij is of de verantwoordelijke Franse autoriteiten
voldoende inspanning hebben verricht om het meisje te beschermen tegen deze daden.
Rechtsvraag
Hadden de verantwoordelijke autoriteiten op de hoogte kunnen zijn van het risico dat M. Slachtoffer van
kindermishandeling was en hebben zij voldoende geboden (art. 3 EVRM)?
Juridisch kader
Art. 3 EVRM (en art. 2 EVRM en art. 13 EVRM).
Roos-Marijn Rohaan
